နာက်င္လိပ္ျပာ

23 July 2011


(၁)

စိတ္အလိုမက်စြာျဖင့္  အခန္းထဲတြင္ သူ ေခါက္တုန္႔ေခါက္ျပန္ လမ္းေလွ်ာက္ေနသည္။ အလိုမက်စိတ္ေၾကာင့္ သက္ျပင္းေမာမ်ားလည္း အခါခါခ်မိ၏။ သူ႔စိတ္ႏွလံုးသားမ်ား တည္ၿငိမ္ရန္ ႀကိဳးစားေသာ္လည္း မရနိင္ေတာ့။ သတိရတမ္းတျခင္းသည္ သူ႔ကို ျပင္းစြာေလာင္ၿမိဳက္ေနေစသည္။ အခန္းတြင္းရိွ ဆိုဖာေပၚသုိ႔ မြန္းက်ပ္စြာထိုင္ခ်လိုက္၏။ အစြန္႔ပစ္ခံထားရသည္မွာ ဘယ္ႏွစ္ရက္ေတာင္ ရိွေနၿပီလဲ။ ငါးရက္လား။ ဒါမွမဟုတ္ တပါတ္လား။ သူေသေသခ်ာခ်ာ မသိေတာ့။ ေသခ်ာသည္က သူအထီးက်န္စြာျဖင့္ ကုန္ခဲလွေသာ အခ်ိန္မ်ားစြာကို ျဖတ္သန္းေနရသည္။

အခ်ိန္တိုင္းတြင္လည္း သူမြတ္မြတ္သိပ္သိပ္ ေတာင့္တေနမိသည္မွာ သူ႔ခ်စ္သူ ဟန္နီ ကိုသာ ျဖစ္သည္။ အျမဲတမ္း ေတြ႔ဆံုျဖစ္ခဲ့ေသာ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ မေတြ႔ရသည္မွာ ေတာ္ေတာ္ ၾကာသြားၿပီ။ ဒီရက္ပိုင္းအတြင္းမွာ သူအျပင္ကိုလည္း မထြက္ျဖစ္။   ဟန္နီ ေရာက္လာခ်ိန္ကို ယခင္အတိုင္း သူ႔အခန္းအတြင္းမွ ေစာင့္ေနခဲ့သည္။ ျပတင္းေပါက္မွ ဝင္လာေသာ ေနေရာင္ျခည္တို႔သည္ အေရာင္အႏုအရင့္မ်ားသာ ေျပာင္းလဲသြားေသာ္လည္း သူ႔ခ်စ္သူက ေရာက္မလာခဲ့။ မွီတြယ္ရာမရိွသူလို ဒါမွဟုတ္ တခုခုလုပ္ရန္ စဥ္းစားစိတ္ကူး၍ မရနိင္သူလို သူ႔ရင္ထဲတြင္ ဟာတာတာ ျဖစ္ေနခဲ့ရသည္။

သူ႔အခန္းတြင္းသို႔  အေမွာင္မ်ား ခ်ဥ္းနင္းဝင္ေရာက္စအခ်ိန္သည္ သူ႔ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မ်ား ေတာက္ပလြန္းသည့္ အခ်ိန္ျဖစ္၏။ သည္အခ်ိန္က ဟန္နီ ရံုးဆင္းခ်ိန္ျဖစ္ၿပီး သူတို႔ႏွစ္ဦး၏ ဆံုေတြ႔ေနက်အခ်ိန္လည္းျဖစ္သည္။  သို႔ေသာ္ သူ႔အခန္းထဲသို႔ အေမွာင္မွလြဲ၍ မည္သည့္အရာမွ ေရာက္မလာခဲ့ပါ။ ယခင္ေန႔မ်ားအတိုင္း အေမွာင္သည္ အထီးက်န္ျခင္းကိုသာ သယ္ေဆာင္လာခဲ့သည္။ ရံုးဆင္းခ်ိန္ေက်ာ္လြန္လာတိုင္း အိမ္တံခါးဖြင့္သံကို ပို၍ နားစိုက္ေထာင္မိသည္။

သို႔ေသာ္ တိတ္ဆိတ္ ေအးစက္ မြန္းက်ပ္ေနေသာ သူ႔အိမ္ေလးကေတာ့ အရင္အတိုင္းၿငိမ္သက္ မႈန္မိႈင္းေနၿမဲပင္ျဖစ္သည္။  အိမ္တံခါးေသာ့ဖြင့္သံ ၊ ဧည့္ခန္းကို ျဖတ္ေလွ်ာက္လာမည့္ေျခသံ ထို႔ေနာက္ သူ႔အခန္းတံခါးကို ညင္သာစြာ ေသာ့ဖြင့္သံေတြကို ေတာင့္တငတ္မြတ္ေနေသာ္လည္း ၾကားခြင့္မရ။ သူရရိွေနသည္က အခန္းထဲတြင္ အခ်ိန္ျပည့္ ရိွေနေသာ မြန္းက်ပ္ပိတ္ေလွာင္မႈႏွင့္  ခ်စ္သူကိုလြမ္းဆြတ္ နာက်င္မႈမ်ားသာ ျဖစ္သည္။ ထိုအေငြ႔အသက္မ်ားျဖင့္ ဘဝက  အေမွာင္က်ေနသလို သူ၏ေပ်ာ္ရႊင္ခ်ိန္မ်ား ျပတ္ေတာက္ရပ္တန္႔ေနခဲ့သည္။ တမ္းတလြမ္းဆြတ္စိတ္ျဖင့္ ေနရသည္မွာ ဆိုးရြားလြန္းလွသည္။


“ဘာလို႔ အခုခ်ိန္အထိ မေရာက္လာနိင္ေသးတာလဲ ဟန္နီရယ္။ ငါသိပ္လြမ္းေနမွာကို မင္း မသိေတာ့ဘူးလား။”

အလြမ္းဒဏ္မွ သက္သာရာ ရလိုရျငား သူ႔အခန္းထဲတြင္ ေခါက္တုန္႔ေခါက္ျပန္ လမ္းေလွ်ာက္သည္။  သို႔ေသာ္ တရံမလပ္လြမ္းဆြတ္ျခင္းက ေလ်ာ့မသြားခဲ့။ ေန႔ရက္ေပါင္းမ်ားစြာ မေတြ႔ဆံုခဲ့ရသည့္ နာက်င္ဝမ္းနည္းစိတ္ေၾကာင့္ သူ ဆိုဖာေပၚ ေျခပစ္လက္ပစ္ ထိုင္ခ်လိုက္ရသည္။ “မင္းေရာက္လာသင့္ၿပီ ဟန္နီ။ ငါတို႔ ဘယ္တုန္းက ဒီေလာက္အထိ ေဝးခဲ့ၾကဖူးလို႔လဲ။ မင္းဘာေတြ လုပ္ေနလဲကြာ။ ဘာလို႔ငါတို႔ေတြ႔ဆံုျခင္းကို ျငင္းပယ္ေနတာလဲ။” သူအသံထြက္၍ သို႔မဟုတ္ အသံမဲ့ အႀကိမ္ႀကိမ္ေရရြတ္မိေသာ္လည္း သူ႔အခန္းထဲကို မည္သည့္အရာမွ် ေရာက္မလာခဲ့။ မၾကာခင္ဆို ရံုးဆင္းခ်ိန္ ေရာက္ေတာ့မည္။ ဒီေန႔ေရာ ငါ့ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ အခ်ည္းႏွီး ျဖစ္ရအံုးမွာလား

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~



(၂)

သည္ေန႔က ေမာင္ႏွင့္ ခြဲေနရသည္မွာ တပါတ္ျပည့္သည့္ေန႔ျဖစ္သည္။  ခြဲခြာရသည့္ အခ်ိန္တိုင္းမွာ တရံမလပ္ သတိရလြမ္းဆြတ္စိတ္ေၾကာင့္ သည္ေန႔မွာေတာ့ သူမဘဝတြင္ မည္သည့္အခါကမွ် မရိွခဲ့ဖူးေသာ ရဲဝံ့မႈျဖင့္ ေမာင့္အခန္းေလးဆီသြားဖို႔ ဆံုးျဖတ္ လိုက္ေတာ့သည္။ ဓါတ္ေလွကားထဲဝင္၍ အထပ္ ၁၂ ကို ႏွိပ္ၿပီးခ်ိန္အထိ သူမ၏ လုပ္ရပ္မွားသြားၿပီလားဟု ေတြးေနမိေသးသည္။ သုိ႔ေသာ္ အားေကာင္းလြန္းေသာ လြမ္းဆြတ္နာက်င္စိတ္ တစ္ခုထဲျဖင့္ မမွားဘူးဟု ေတြးကာ အားတင္းထားလိုက္သည္။

သူမ လိုခ်င္သည္မွာ ေမာင္ေပးမည့္ ေႏြးေထြးသည့္ အေငြ႔အသက္ေလးျဖစ္သည္။  အခန္းထဲရိွ ႏွစ္ေယာက္အတူ သံုးစြဲခဲ့ဖူးသည့္ အရာဝတၳဳမ်ားကို ျပန္ျမင္ခြင့္ရခ်င္သည္။ ျဖစ္နိင္လွ်င္ ေမာင္တီးျပမည့္ ဂစ္တာသံေလးကုိ ၾကားခြင့္ရခ်င္သည္။ ဘာမွ် မရနိင္ဘူးဆိုလွ်င္ေတာင္ အနည္းဆံုးေတာ့ ေမာင္ ဆြတ္ေနက် ေရေမႊးနံ႔ေလးျဖစ္ျဖစ္ ရခ်င္သည္။  ေစာင့္ႀကိဳေနမည့္ မနက္ျဖန္တိုင္းကို ရင္ဆိုင္နိင္ရန္  ခြန္အားတစ္ခုခု ရခ်င္သည္။ သို႔မဟုတ္ပါက သူမအတြက္ ရပ္တည္ရန္ ခက္ခဲေနေတာ့မည္။

သည္ေန႔ရက္ေတြက သူမအတြက္ ငရဲက်သည့္ အခ်ိန္ေတြသာ ျဖစ္သည္။ သည္ရက္ပိုင္းေတြမွာ ဝမ္းနည္းနာက်င္စိတ္ျဖင့္ ဘာမွ်မလုပ္နိင္ခဲ့။ ရံုးမွ ခြင့္ရက္ရွည္ယူကာ အခန္းပိတ္ၿပီး ငိုေနခဲ့ရသည္။  ေန႔ႏွင့္ညကို မသိေတာ့ေလာက္ေအာင္ အသိတရားေတြ လြတ္ကင္းမတတ္ျဖစ္ခဲ့ရသည္။ အမွန္တရားတစ္ခုကို လက္ခံနိင္ရန္ သူမ အသိစိတ္က သည္တစ္ပါတ္လံုးလံုး ျငင္းဆန္ခ်င္ေနခဲ့သည္။ အခုခ်ိန္ထိလည္း လက္ခံနိင္ရန္ ခက္ခဲေနဆဲပင္ျဖစ္သည္။ ဟင္အင္း.. ေမာင္နဲ႔ ဘယ္ေတာ့မွ မေဝးဘူး။ ခြဲမထားခဲ့ပါနဲ႔ေမာင္။ ေမာင္မပါဝင္သည့္  တစ္ေယာက္ထဲ အနာဂတ္ကမာၻကို သူမတစ္ခါမွ် ေတြးမထားခဲ့ဖူးပါ။ အခုေတာ့ ရင္ဆိုင္ရေတာ့မည္။

ဓါတ္ေလွကားထဲမွထြက္ၿပီး ေမာင့္အခန္းနား နီးလာေလ ရင္ေတြ ခုန္လာရေလျဖစ္သည္။ ဟန္နီလာၿပီ ေမာင္ေရ။ ဘယ္လိုပံုစံနဲ႔ ႀကိဳဆိုေနမလဲ။ အခ်ိန္ေတြက သိပ္နည္းေနၿပီ ေမာင္ရယ္။ အရင္လို မစေနာက္ပါနဲ႔ေတာ့။ ေႏြးေထြးမႈ တစ္ခုခုကို ေပးပါေနာ္။

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

(၃)

အိမ္တံခါးဖြင့္သံ သဲ့သဲ့ေလး ၾကားလိုက္ရသျဖင့္ လဲေလ်ာင္းေနရာမွ သူ ေခါင္းေထာင္လိုက္မိသည္။

တံခါးဖြင့္သံ ..။
အိုး....ဒါဆို ဟန္နီ ေရာက္လာၿပီေပါ့။

သူေပ်ာ္ရႊင္လြန္းသျဖင့္ထခုန္လိုက္မိသည္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့လည္း သူ႔ရဲ႕ လြမ္းဆြတ္နာက်င္မႈေတြကို အဆံုးသတ္ေပးမည့္ အခ်ိန္တစ္ခု ေရာက္လာရတာပဲ မဟုတ္လား။ စမ္းေရအးေအးေလးတစ္ခြက္ ေသာက္လိုက္ရသလို သူ႔စိတ္ႏွလံုးသားတစ္ခုလံုး ေအးခ်မ္းၾကည္လင္သြားရသည္။  သိပ္ေနနိင္သည့္ ခ်စ္သူကို ဒီလိုအခ်ိန္ေရာက္ဖို႔ နာက်င္စြာ အၾကာႀကီး ေစာင့္ေနခဲ့ရတာကိုေတာ့ သိေအာင္ေျပာျပရမည္။ ဒီလိုသာ ရက္ေတြအၾကာႀကီး ခြဲေနနိင္တယ္ဆိုလွ်င္ သူ႔ဘဝ၏ မရိွမျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ ဘာအတြက္မ်ား ေႏွာင္တြယ္ခဲ့တာလဲ ဆိုၿပီး အျပစ္တင္ရအံုးမည္။

ဧည့္ခန္းကို ျဖတ္ေလွ်ာက္လာသည့္ ေျခသံတိုးတိုးဖြဖြေလးကို ၾကားလိုက္ရသျဖင့္ သူၿငိမ္သက္စြာ ေစာင့္ဆိုင္းနားစြင့္ေနလိုက္သည္။ ေသခ်ာပါသည္။ ထိုေျခသံက ခ်စ္သူ၏ ေျခသံျဖစ္သည္။ ထို႔ေနာက္ သူ႔အခန္းဝတြင္ ေျခသံ ရပ္သြား၏။ မည္သည့္အသံမွ ထြက္မလာဘဲ ေခတၱၿငိမ္သက္ေနသည္။  သူစိတ္မရွည္နိင္ေတာ့။ ဘာလုပ္ေနတာလဲ။ တံခါးဖြင့္ ဝင္ခဲ့ေတာ့ေလ။ အခန္းထဲမွာ မင္းကို လြမ္းဆြတ္ေနတဲ့သူ တစ္ေယာက္ ရိွေနတယ္ေလ။  သူ ေတာင့္တေနခ်ိန္မွာပင္ အခန္းေသာ့ဖြင့္သံ ၾကားလိုက္ရေတာ့သည္။

ခ်က္ ခနဲျမည္သြားေသာ ေသာ့ဖြင္သံ တစ္ခုသည္ သူ႔ရင္တစ္ခုလံုးကိုပါ ဆြဲဖြင့္လိုက္သလို ပြင့္ထြက္ သြားေစသည္။ ထို႔ေနာက္ တံခါးခ်ပ္ေလး ေျဖးညင္းစြာ ပြင့္လာၿပီးေနာက္ အခန္းဝတြင္ သူသိပ္ခ်စ္ရေသာ ဟန္နီ၏ ခႏၶာကိုယ္ေလး ေပၚလာသည္။  မင္း ပိန္သြားတယ္ေနာ္။ သူ ခပ္တိုးတိုးလွမ္းေျပာလိုက္သည္။ သူမကေတာ့ မဝင္လာေသးဘဲ အခန္းထဲကို ခဏေဝ့ၾကည့္ေနသည္။ ထို႔ေနာက္ သက္ျပင္းတစ္ခ်က္ခ်ကာ အခန္းထဲသို႔ လွမ္းဝင္ၿပီးေနာက္ တံခါးကို ျပန္ပိတ္လိုက္၏။ မီးဖြင့္ရန္ ခလုတ္ဆီသို႔ လက္အလွမ္းမွာပဲ

“မဖြင့္နဲ႔”

သူကမန္းကတမ္း လွမ္းတားလိုက္သည္။ မီးခလုတ္ေပၚ ေရာက္သြားေသာ သူမ၏ လက္ကေလး ရပ္တန္႔ကာ စဥ္းစားဟန္ျပဳသည္။ ထို႔ေနာက္ သက္ျပင္းတစ္ခ်က္ရိႈက္ၿပီး မီးမဖြင့္ေတာ့ဘဲ အခန္းထဲ ေလွ်ာက္လာကာ သူ႔ေဘးတြင္ ထိုင္ခ်လိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ အခန္းအတြင္းရိွ ပစၥည္းေလးမ်ားကို ေငေမာၾကည့္ေနသည္။ ထို႔ေနာက္မ်က္နာကို လက္ဝါးႏွစ္ဖက္ျဖင့္ အုပ္ကာ သည္းသည္းထန္ထန္ ငိုေၾကြးေနေတာ့သည္။ ဘာလို႔ငိုေနတာလဲ ဟန္နီ။ ငါ့ကိုဘာလို႔ အၾကာႀကီးပစ္ထားရတာလဲ။  သိပ္လြမ္းေနမယ္ဆိုတာ မသိဘူးလား။ သူမ၏ ပုခံုးေလးကို ေပြ႔ဖက္ကာ တတြတ္တြတ္ေျပာၿပီး ႏွစ္သိမ့္ေနေသာ္လည္း သူမကေတာ့ ေခါင္းငံု႔ကာ ရိႈက္ႀကီးတငင္ငိုေၾကြးေနဆဲပဲ ျဖစ္သည္။

~~~~~~~~~~~~~~~~~~
(၄)

အခန္းထဲတြင္ သူမ ေမွ်ာ္လင့္ထားသလို ေႏြးေထြးမႈကို အၾကာႀကီး မရရိွလိုက္ပါ။ ေမာင့္ အေငြ႔အသက္တစ္ခ်ဳိ႕ကို ခံစားမိေသာ္လည္း ျမင္ေတြ႔ေလရာ အရာဝတၳဳတိုင္းက သူမကို ဝမ္းနည္းနာက်င္ေစပါသည္။ အတူတူကစားခဲ့ၾကသည့္ ဂိမ္းစက္ေလးကလည္း ေနာက္ဆံုးအႀကိမ္ကစားခဲ့စဥ္ကအတိုင္း အရာမယြင္း။ အခန္းေထာင့္ရိွ ေထာင္ထားေသာ ဂစ္တာေလးက ဘယ္ေတာ့မွ သံစဥ္ေတြ ထပ္မထြက္လာနိင္ေတာ့ဘူးဟု ေျပာေနသေယာင္ေယာင္။ ႏွစ္ေယာက္အတူ ေသာက္ခဲ့ဖူးသည့္ ပံုစံတူေကာ္ဖီခြက္ေလး ႏွစ္ခြက္က စင္ေပၚတြင္ ၿငိမ္သက္ေန၏။

ျမင္ေလရာတိုင္းက နာက်င္မႈကိုသာ ျဖစ္ေပၚေစသည္။  အရာဝတၳဳတိုင္း၏ ေနာက္ခံသမိုင္းေၾကာင္းထဲတြင္ သူမတို႔ႏွစ္ေယာက္ ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ရေသာ ပံုရိပ္မ်ားသာ ရိွေနသည္။ ယခုေတာ့ အရာရာက ၿငိမ္သက္ေနခဲ့ၿပီ။ ေနာက္ထပ္ ေပ်ာ္ရႊင္မႈမ်ားကို မဖန္းတီေပးနိင္ေတာ့ေၾကာင္း ဝန္ခံေနၾကသလို ၿငိမ္သက္ေနၾက၏။ ေမာင္ႏွင့္အတူ အနာဂတ္မွာ ေအးခ်မ္းေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းမ်ား ထပ္မရနိင္ေတာ့သည္ကို လက္ခံလိုက္ရသျဖင့္  ႏွလံုးသားထဲမွ စူးေအာင့္သြားမိသည္။ ယခုအခ်ိန္တြင္ သူမလုပ္နိင္သည္မွာ သည္းသည္းထန္ထန္ ငိုေၾကြးျခင္းတစ္ခုသာ ျဖစ္သည္။

ေမာင့္အခန္းဆီသို႔ တဒဂၤေလး ေရာက္လာရံုႏွင့္ အတိတ္၏ အရိပ္မ်ားစြာက စုၿပံဳကာ သူမရင္ကို တိုးေဝွ႔ဝင္လာၾကသည္။ ထိုပံုရိပ္ေတြသည္ ညေပါင္းမ်ားစြာ လေပါင္းမ်ားစြာ သူမကို ဝမ္းနည္း နာက်င္ေနေအာင္ ႏွိပ္စက္ေနၾကအံုးမည္။ သူမ ၾကာၾကာ ရပ္တည္နိင္စြမ္း မရိွေတာ့။ ဝမ္းနည္းလြန္းသျဖင့္  ျပန္ရန္ ထရပ္လိုက္သည္။ အခန္းတံခါးဆီ ေလွ်ာက္သြားရင္း ေနာက္ဆံုးအႀကိမ္အျဖစ္ အခန္းထဲကို တစ္ခ်က္ ၾကည့္လိုက္သည္။ အရာရာ ရွင္းလင္း တိတ္ဆိတ္ေနေသာ အခန္းသည္ အထီးက်န္စြာ တည္ရိွေနသည္။ ဒီအခန္းကို သူမ ေနာက္ထပ္ ထပ္ေရာက္လာျဖစ္မည္ မဟုတ္ေတာ့။
“ႏႈတ္ဆက္ပါတယ္ ေမာင္ရယ္။ ေမာင္လည္း ေရာက္တဲ့ေနရာမွာ ၿငိမ္းခ်မ္းေအးျမပါေစ။”

“ဘုတ္”

အခန္းတံခါးကို ဆြဲဖြင့္လိုက္ခ်ိန္မွာပင္ ဆိုဖာေပၚတြင္ တင္ထာသည့္ ဝက္ဝံေမႊးပြရုပ္ကေလးက ေအာက္သို႔ျပဳတ္က်လာသည္။ အခန္းျပတင္းေပါက္မ်ား ပိတ္ထားၿပီး မည္သူမွ် မရိွသည့္ အခန္းထဲတြင္ ထိုအရုပ္ေလး ျပဳတ္က်လာနိင္သည့္ အေၾကာင္းရင္းကို သူမ မစဥ္းစားခ်င္ေတာ့။ အခန္းထဲ ျပန္ဝင္ကာ ေမႊးပြရုပ္ေလးကို ေကာက္ယူလိုက္သည္။ ထိုအရုပ္ေလးသည္ သူမ ေပြ႔ဖက္ရန္ ေမာင္ဝယ္ေပးထားသည့္ အရုပ္ေလး ျဖစ္သည္။ ေမာင္ဘာျဖစ္ေစခ်င္သည္ကို သူမ ႏွလံုးသားထဲက သိပါသည္။

“ဟုတ္ကဲ့ပါေမာင္... ဟန္နီ ယူသြားပါ့မယ္”

ရိႈက္ငိုသံၾကားမွ တိုးတိုးေလး ေျပာလိုက္ေသာ္လည္း ေမာင္ၾကားနိင္မည္ ထင္ပါသည္။ ေမႊးပြရုပ္ေလးကို ေပြ႔ဖက္ကာ အခန္းတံခါးဆီ ျပန္ေလွ်ာက္သြားသည္။ အခန္းတံခါး မပိတ္မွီ သူမ ေျပာလိုက္ေသာ စကားေလးကေတာ့ ထိုအခန္းထဲတြင္ အခ်ိန္ေပါင္းမ်ားစြာ တည္ရိွေနအံုးမည္။

“ ဟန္နီ႔ရင္ထဲမွာ ေမာင္ အျမဲ ရွင္သန္ေနမွာပါ ”


ခ်စ္သူကိုတားဆီးဖို႔ ႀကိဳးစားေသာ္လည္း  မရနိင္မွန္း သိသြားေသာေၾကာင့္ သူ ဝမ္းနည္းနာက်င္စြာ  အခန္းနံရံတြင္ မွီထိုင္လိုက္ရသည္။ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္မလာနိင္သည္ကို သိလိုက္ရသည့္ အသိက ရင္တစ္ခုလံုးကြဲေၾကသြားေစသည္။ ကယ္တင္ရာ မရိွသူလို လက္ဝါးႏွစ္ဖက္ထဲ မ်က္နာအုပ္ကာ သည္းသည္းထန္ထန္ ငိုေၾကြးေနမိေတာ့သည္။

ထြက္ခြာသြားေသာ ေျခသံက တစ္ေျဖးေျဖး ေဝးကြာ ေပ်ာက္ဆံုးသြားေတာ့သည္။

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

 (၅)

အလြမ္းမ်ားျဖင့္ ေလွာင္ပိတ္ေနေသာ အခန္းတစ္ခုထဲတြင္ ဆို႔ႏွစ္ေၾကကြဲေနေသာ တစ္စံုတစ္ရာရိွေနခဲ့သည္။ ထိုအရာသည္ ေနာက္တႀကိမ္ ျပန္မလာနိင္ေတာ့မည့္ ခ်စ္သူကို ဆို႔နစ္စြာ လြမ္းဆြတ္ေနမည့္ ျဒပ္မဲ့တစ္ခုသာျဖစ္သည္။

။......................................................................။

38 comments:

ဟန္ၾကည္ said...

အေရးအသား သိမ္ေမြ႕ႏူးညံံ့မႈကေတာ့ အျပစ္ဆိုစရာကို မရွိဘူး ကိုျမစ္ေရ...ဒါေပမယ့္ ဇာတ္လမ္းပိုင္းမွာ အားနည္းေနတယ္လို႔ ထင္မိတယ္...ကိုျမစ္ရဲ႕ စကားေျပ အင္အားနဲ႔ဆိုရင္ ဒီ့ထက္ကို အဆမ်ားစြာအရသာရွိတဲ့ ၀ထၳဳေတြကို ဖန္တီးႏိုင္မယ္လို႔ ယံုၾကည္ေနမိတယ္...

ညိမ္းႏိုင္ said...

ႏွစ္ေယာက္စလံုးသနားစရာပဲေနာ္....၊အင္းေလ..နာမည္ကို
က နာက်င္လိပ္ျပာဆိုေတာ့......

ညီလင္းသစ္ said...

နာက်င္ ေၾကကြဲစရာ ေကာင္းတဲ့ ဇတ္လမ္းေလးပါပဲ၊ ဖတ္ၿပီးေတာ့ Ghost ကားထဲက ဝူပီဂိုလ္းဘတ္ ကိုေတာင္ ျဖတ္ကနဲ သတိရလိုက္ ေသးတယ္၊ သူဆို ကူညီခ်င္ ကူညီႏိုင္မွာ...၊ ေျပျပစ္တဲ့ အေရးအသား ေၾကာင့္ အခန္းထဲမွာ ေရာက္ေနသလို မြန္းက်ပ္ ေနခဲ့ တယ္...။

ျမစ္က်ဳိးအင္း said...

ကိုဟန္ၾကည္>>ဒီဝတၳဳတိုေလးက ဇာတ္အိမ္ကို အဓိကမထားဘဲ စိတ္ခံစားခ်က္ အေျခအေနကိုပဲ ေရးထားလို႔ က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္လည္း သိပ္အားမရတဲ့ ပို႔စ္ေလးပါ။ ပို႔စ္အသစ္မတင္ျဖစ္တာ ၾကာေနလို႔ ေရးထားတာ ၁ ႏွစ္ေလာက္ရိွေနတဲ့ ဒီပို႔စ္ေလး တင္ျဖစ္သြားတာပါ။ သိပ္အားမရတဲ့ ပို႔စ္ျဖစ္လို႔ တင္ရင္ေကာင္းမေကာင္း စဥ္းစားတာေတာင္ ၂ ရက္ၾကာသြားေသးတယ္။ း)
ေနာက္ထပ္ ရသစာေကာင္းေကာင္းေလးေတြ ထပ္ေရးဖို႔ အားစိုက္ပါ့မယ္။

ညိမ္းနိင္ >>>ဖတ္ရႈခံစားေပးလို႔ ေက်းဇူးပါ။

ကိုညီလင္းသစ္>>> စာဖတ္သူေတြေတာ့ Ghost ဇာတ္ကားေလးကို သတိရၾကမွာလို႔ က်ေနာ္လည္း ေတြးမိေသးတယ္။ း)

ညီမေလး said...

တမ္းတလြမ္းဆြတ္စိတ္ျဖင့္ ေနရသည္မွာ ဆိုးရြားလွသည္ တဲ႔လား ....မွန္ကန္လြန္းလွေသာ္လည္း
မေထာက္ခံခ်င္ပါ ။။။

+++++++++++++++++

ဝတၳဳတိုရဲ႕ ဇာတ္အိမ္ဖြဲ႔မႈကို ဇာတ္လမ္းသိပ္ရွည္ျပီး ရႈပ္ေထြးေနတာမ်ိဳးထက္ ခုလုိေလးေတြကို ညီမေလးကေတာ႔ ပိုသေဘာက်မိတယ္ း)))

san htun said...

ဝထၳဳေကာင္းေလးကို လာေရာက္ဖတ္သြားပါတယ္။ ႏွစ္ေယာက္စလံုးကို သနားမိပါတယ္။

mstint said...

အတူယူစရာေကာင္းတဲ့ အေရးအသားေလးေတြ ဖတ္သြားပါတယ္ကြယ္။
ကေလာင္သြားေလးေတြက စာေရးသူေတြအတြက္ေတာ့ ထက္ပါ့ေနာ္။

ေမတၱာျဖင့္
အန္တီတင့္

ေန၀သန္ said...

ဒါမ်ဳိးေတြ မဖတ္တာၾကာလို႕ မေရးတာၾကာလို႕.. အခုေတာ့ ကိုျမစ္ရဲ႕စာေလးကိုဖတ္ျပီး သက္ျပင္းတိုးတိုးေလး ခ်သြားမိတယ္...


ခင္မင္လ်က္
ေန၀သန္

ေဆြေလးမြန္ said...

ကိုၿမစ္မေရးတာ ၾကာလို႕ ပို႕ (စ္) အသစ္ ေမွ်ာ္ေနတာ..
ေရးေတာ႕ လဲ အေရးအသားက ႏူးညံ့ေနတာပဲ.
အားက်တယ္...

အေနာ္ said...

ေသျခင္းတရားေၾကာင့္ ျပန္မဆုံႏုိင္ေလာက္ေအာင္ နာက်င္စြာ ကဲြကြာသြားရပီဆုိမွေတာ့ အခန္းကေလးထဲက ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနတဲ့ အဲ့ဒီလိပ္ျပာေလးကုိ လြတ္လပ္စြာ ပ်ံထြက္သြားေစခ်င္မိတယ္..

may16 said...

ပို႕စ္အသစ္လာဖတ္ပါတယ္....

သာမီးဆလူး said...

ဖတ္ျပီး ရင္ထဲ ဆုိ႕သြားပါတယ္ ပပါပါး ရယ္ ...

Angelhlaing(May everybody be happy and healthy! said...

အကိုလဲ ေပ်ာက္တယ္ေနာ္ ..:) ဇတ္လမ္းေလးထဲ ေမွ်ာသြားတယ္အကိုေရ ..ညီမေလးအၾကိဳက္ပဲ ..:P

SHWE ZIN U said...

ကိုျမစ္က်ဳိး ေရ

ဖတ္သြားတယ္ေနာ္ ရုိးရွင္းေပမဲ႔ ဘယ္အခိ်န္ဖတ္ဖတ္ နာက်င္ခံစားရတဲ႕ ဇာတ္လမ္းမ်ဳိးဘဲ

ဖိုးၾကယ္ said...

ဝတၱဳရဲ့အစေလးေရာ အဆံုးထိပါ ၾကိဳက္တယ္ ကိုၾကီးျမစ္ေရ..... မြန္းၾကပ္မႈေတြ ဝမ္းနည္းခံစားစရာေတြအျပည့္ရွိတဲ့ ဝတၱဳတိုေလး တစ္ခုပါပဲ......

ခင္တဲ့(ဖိုးၾကယ္)

ေစာ(အဝါေရာင္ေျမ) said...

တခ်ိန္ခ်ိန္ေတာ့ ခြဲးရမဲ့ လူေတြၾကည့္ပါပဲ။
ရွင္ကြဲး ႏွင့္ ေသခြဲး တစ္ခုခုေတာ့ ၾကံဳရမွာပါပဲ။
စြဲးလန္းျပီး မကြ်တ္တာမ်ိဳးေတာ့ မျဖစ္ေစျခင္ဘူး။

သိဂၤါေက်ာ္ said...

လြမ္းစရာေလးပါလား..

အင္ၾကင္းသန္႕ said...

ဖတ္ၿပီးေတာ့ ရင္ထဲမေကာင္းဘူး....

ပန္းခ်ီ said...

ခံစားမွဳပုိင္းကုိ အသားေပးေရးထားတဲ့ ဇာတ္လမ္းမုိ႔လားမသိ ဒီကစာဖတ္သူမွာေတာ့ အသက္ရွဳဖုိ႔ေတာင္ေမ့သြားတယ္ အစ္ကုိေရ..။ အလြမ္းေတြနဲ႔ မြန္းႀကပ္မြတ္သိပ္ေနတဲ့ ခ်စ္သူႏွစ္ေယာက္အတြက္ တကယ္ကုိ နာက်င္ခံစားမိတယ္ း(

...အလင္းစက္မ်ား said...

ဘာသေဘာလဲကိုျမစ္....... အသက္ရႈရပ္ၿပီး ဖတ္ေနတာ ဘာလို ့ ဖ်က္ခ်ပစ္လုိက္တာလဲ......

တစ္ခုခု ဆက္မျဖစ္ေတာ့ဘူးလား :(((((

ေမဓာ၀ီ said...

စြဲလမ္းစိတ္က ေၾကာက္ဖို႔ေကာင္းတယ္ေနာ္။
နာက်င္ရတယ္ ပူေလာင္ရတယ္ ... ေၾကကြဲရတယ္။
ကိုယ့္အလွည့္က်ရင္ေတာ့ အစြဲအလမ္းကင္းကင္းနဲ႔ လြတ္လပ္စြာပဲ ဘ၀တခုကို အဆံုးသတ္ ခ်င္ပါတယ္။

မဒမ္ကိုး said...

ကိုၾကီးက်ိဴးဆီအလည္လာလိုက္ပါတယ္..
နာက်င္လိပ္ျပာနဲ႕တိုးသြားတယ္..
မ်က္ရည္သုတ္ေပးမယ္႕သူကအေ၀းမွာပါဆိုမွ..
ေရးပါလားဟာသလို႕...

...........း)
လာေရာက္အားေပးသြားပါတယ္..

မဒမ္ကိုး

sosegado said...

အဲလုိမျဖစ္ေအာင္ႀကိဳးစားပါ၊ ဒီလုိမျဖစ္ေအာင္ႀကိဳးစားပါ။ အပယ္ဘုံသားတစ္ေယာက္ရဲ႕ ခံစားခ်က္ပါလား

ျငိမ္းေအး said...

ဖတ္ျပီးတမ်ိဳးပဲ။ စိတ္မေကာင္းစရာေလးပါ။ ခ်စ္သူတိုင္းဆံုဆည္းၾကေစခ်င္တယ္။

ျမတ္မြန္ said...

အဟမ္း..ဟန္နီတဲ့..တယ္နုေနပါလား..။

ရင္နင့္စရာဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္ပါပဲ ဦးျမစ္ေရ..။
ခ်စ္သူတိုင္း ေပါင္းစည္းနိုင္ပါေစလို႔ ဆုေတာင္းျပဳရင္း
အစဥ္ေလးစားလွ်က္..။

လသာည said...

ဒီတခါ ပိုစ္က စတိုင္တမ်ိဳးေနာ။ ဖတ္..ေကာင္းတယ္။
ရင္ထဲမွာ တစ္စံုတစ္ခု ရသြားေစပါတယ္။

ေတာက္ပၾကယ္စင္ said...

ဟုတ္တယ္ ကိုျမစ္ ဖတ္ရင္းနဲ႔ Ghost ကားေတြ သတိရလာတယ္။ ဟုိး ငယ္ငယ္က ႀကည့္ခဲ့ဖူးတဲ့ ရန္ေအာင္၊ ေမသန္းႏုတုိ႔ကားကို ျပန္သတိရမိတယ္။ ရန္ေအာင္က ဆုိဖာေပၚမွာ ထုိင္ေနတုန္းက တံခါးေပါက္၀မွာ(ေသသြားၿပီျဖစ္တဲ့) ေမသန္းႏုက ျဖတ္ေလွ်ာက္သြားၿပီး လက္ျပကာ ၿပဳံးျပသြားတယ္။ ၿပီးေတာ့ ရန္ေအာင့္နားက ကက္ဆက္ႀကီးတစ္လုံးလည္း ေအာ္ေတာ္မိတစ္ ျမည္လာတယ္။ ကိုျမစ္က ေသေသခ်ာခ်ာ ေစ့ေစ့စပ္စပ္ ေရးထားတယ္ေနာ္။ က်န္းမာေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ

အလင္းသစ္ said...

နာက်င္လိပ္ျပာတဲ့ ဆို႕နင့္တဲ့ ခံစားမႈေတြေပးပါလား။။။
အေရးအသားကိုေတာ့ အားက်တယ္အကိုေတာ္။။။

ဇနပုဒ္ရြာသား said...

အေရးအသားေတြေတာ္ေတာ္ေျပျပစ္တယ္ဗ်ာ..
အိုဗာေတြမပါဘူး..အားေပးသြားပါတယ္ဗ်ာ.

Anonymous said...

radio online

Anonymous said...

ဟမ္ ..
စာက ရုတ္တရက္ ၾကီး ၿပီးသြားတယ္ ..
ဆက္ဖတ္ ပါမယ္ ဆိုမွ ..

ခင္မင္လွ်က္
ေဆာင္းႏွင္းရြက္

ကုိကုိေမာင္(ပန္းရနံ႔) said...

အင္းးးးး
အစြဲအလန္းကလဲ မလြယ္ပါလားေနာ္။ ဘာမဆုိ မစြဲလန္းေအာင္ ႀကိဳးစားထားမွ ေတာ္ကာက်မယ္။

ခင္မင္လ်က္

မအိမ္သူ said...

ဇာတ္လမ္းထဲေမ်ာသြားတာ ၿပီးသြားတာေတာင္ ဟုတ္ရဲ႕လားလို႔ ေသခ်ာျပန္ၾကည့္ရေသးတယ္။ စာဖတ္ရင္ ငိုတတ္လို႔ ဒီလိုဇာတ္လမ္းမ်ဳိးေတြဆို လူေရွ႕ မဖတ္ရဲဘူး..

ေမသိမ့္သိမ့္ေက်ာ္ said...

တကယ္ကို ရင္ထဲ ထိသြားတယ္ ဆရာရယ္။ မ်က္ရည္ဝဲမိပါတယ္ဆရာရယ္။ ခြဲခြာရတာ ဘာေၾကာင့္လို႔ လံုးဝမေျပာဘဲ အလိုလိုသိေအာင္ေဖာ္ျပေပးတာ အရမ္းကို လွပလြန္းပါတယ္။


ခင္တဲ့

မိုးယံ said...

ဒါ အရင္တုန္းက အေနာ့္ကိုေပးဖတ္ဖူးတဲ့ ကိုရီးယားစတိုင္တစ္ပုဒ္မဟုတ္လား.. ဒါကို နည္းနည္းျဖည့္ၿပီးျပင္လိုက္တာကိုး....

ဒီလိုက်ေတာ့လဲ မိုက္သြားပါတယ္ဗ်.... ဇတ္လမ္းက ေတာ့ ဟိုတစ္ခါ အိမ္ျပန္သြားတဲ့သားေလာက္ေတာ့ မႀကိဳက္မိဘူး... အမွ် အမွ် အမွ် ေလ... အဲဒါ လႊတ္မိုက္တာဗ်.

အျဖဴေရာင္နတ္သမီး said...

ေဟာဗ်ာ...
အေစာႀကီးကတည္းက ဖတ္ၿပီး ေကာမန္႔ေပးခဲ့တယ္ထင္တာ..
ခုမွ ကိုယ့္ေကာမန္႔ ကိုယ္ရွာမေတြ႕ဘူး..း(
နက္က်လို႔ တက္မသြားဘူးထင္တယ္..
ေဆြးေဆြးေျမ႕ေျမ႕ဇာတ္လမ္းေလးေတြ သေဘာက်တယ္ ကိုျမစ္ေရ...
အစကတည္းက အလြမ္းဓာတ္ခံရွိလို႕..
အစဥ္အားေပးလွ်က္..

ုျမေသြးနီ said...

ုုျမစ္ေရ...

ကြန္မန္႕ေပးလို႔ ရတုန္းေလး ဖတ္ရင္း ခံစားသြား ရတယ္..။ အဲ့ဒီလို ခံစားခ်က္မ်ဳိး မခံစားႏိုင္ဘူး၊ မခံစားခ်င္ဘူး..။ အသည္းက အဲ့သည္ေလာက္ မမာဘူး ျမစ္ေရ...။

Witt Hmone said...

သနားစရာေလးေနာ္..အားေပးသြားပါတယ္....

 

Posts Comments

©2006-2010 ·TNB