စာေရးေနရင္းနဲ႔နာရီကို ေမာ့ၾကည့္ေတာ့ မနက္ ဆယ္နာရီ ေက်ာ္ေက်ာ္ပဲ ရိွေသးတယ္။ အေမက
ဘုရားဆြမ္းေတာ္ကပ္ၿပီး ဘုရားရိွခိုးေနေတာ့ တအိမ္လံုးက တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ပဲ။
ဒီႏႈန္းအတိုင္းသာဆို ေနာက္ တနာရီမၾကာခင္ သူ႔စာမူၿပီးသြားနိင္တယ္လို႔ စာေရးဆရာ
ေတြးမိလိုက္တယ္။ မေန႔ကတည္းက ဇာတ္အိမ္တည္ၿပီး ေတာက္ေလွ်ာက္ေရးထားတဲ့ စာမူကို
ဒီမနက္ပိုင္း အၿပီးသတ္ ဆက္ေရးမယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ျပီး မနက္ပိုင္းကတည္းက
စာေရးစားပြဲမွာ ထိုင္ေနတာ ခုဆို အၿပီးသတ္ နီးနီးအထိ ေရာက္လာတယ္။ ေျပာရရင္ ဒီစာမူက
သူေရးခဲ့တဲ့ သက္တမ္းတေလွ်ာက္ အျမန္ဆံုးၿပီးတဲ့ စာမူလို႔ေတာင္ တင္စားလို႔ရတယ္။
ေရးတဲ့အခ်ိန္ စ်န္ဝင္ေနတာကလည္း တေၾကာင္းဆိုေပမယ့္ စာမူကိုက ေရးလို႔သြက္တဲ့
ဇာတ္လမ္းမ်ဳိး ျဖစ္ေနေတာ့ ေခါင္းထဲကထြက္က်လာတဲ့ စာေၾကာင္းေတြကိုေတာင္ လက္က
မွီေအာင္မနဲ လိုက္ေရးေနရတယ္။
ဇာတ္လမ္းကသြက္တယ္။ ဇာတ္အရိွန္ အနိမ့္အျမင့္ေတြပါတယ္။ စာဖတ္သူ စိတ္ႏွလံုးကို ဆြဲငင္မယ့္
အလွည့္အေျပာင္းေတြပါတယ္။ ဖတ္ရင္းနဲ႔ ေက်နပ္အားရေစမယ့္ အခန္းေတြ ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္
ကိုတိုးႀကီး ႀကိဳက္မယ့္ ဇာတ္လမ္းမ်ဳိး။ ဒါ အဓိက အေရးႀကီးဆံုး အခ်က္ပဲ။
ကိုတိုးႀကီးဆိုတာ နယ္ႀကိဳက္ဇာတ္္ကားေတြနဲ႔ ေအာင္ျမင္စျပဳေနတဲ့ ဒါရိုက္တာ တေယာက္ပါ။
သူ႔စာမူတိုင္းကို ကိုတိုးႀကီးက ဝယ္ၿပီး ဇာတ္ကားရိုက္ေလ့ရိွသလို တခါတေလ
ဇာတ္ေက်ာရိုးေလးေတြ ေပးၿပီးလည္း ေရးခိုင္းတတ္တယ္။ မရွက္တမ္းဝန္ခံရရင္
သူ႔စာမူေတြက စာအုပ္အျဖစ္နဲ႔ ေအာင္ျမင္မႈေတာ့ သိပ္မရရွာဘူး။ ဇာတ္ေတြက အတြင္းထဲထိ
မေရာက္ဘူးဆိုလား ၊ အေပၚယံေလာကကို ကိုယ္စားျပဳလြန္းတယ္ ဆိုလားေဝဖန္ၾကတာေတြေတာ့ ဖတ္ရဖူးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒါက
အေရးမႀကီးပါဘူး။ သူအခုေနာက္ပိုင္း စာေရးကတည္းက ဇာတ္ညႊန္းခြဲလို႔ေကာင္းေအာင္ ၊
ဒါရိုက္တာ ရိုက္ကူးလို႔ အဆင္ေျပေအာင္ ေရးျဖစ္ေနတယ္။ ဒါကိုလည္း ကိုတုိးႀကီးက
သေဘာက်တယ္။ အားေပးတယ္။
“သိပ္ရႈပ္ရႈပ္ရွက္ရွက္မလုပ္နဲ႔ဗ်ာ။ ျမန္ျမန္ရိုက္လို႔ရၿပီး ေနရာအေနအထား တကူးတကရွာရိုက္စရာမလိုပဲ ခပ္သြက္သြက္ရိုက္လို႔ရမယ့္ ဇာတ္မ်ဳိးပဲ ေရးဗ်ာ” တဲ့ေလ။
ဆိုေတာ့ကာ သူကလည္းခပ္သြက္သြက္ေရးတယ္။ ကိုတိုးႀကီးကလည္း ခပ္သြက္သြက္ရိုက္တယ္။ ဒီေတာ့ သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္ အဆင္ေျပတယ္ ဆိုပါစို႔။
