သူနဲ႔ကိုယ္နဲ႔ ခ်ည္တဲ့ၾကိဳး (၂)

02 September 2014

12 comments


သူနဲ႔ကိုယ္နဲ႔ခ်ည္တဲ့ၾကိဳး (၂)


“ငါ့ကို မေသေစခ်င္ရင္ ျမန္ျမန္ျပန္လာခဲ့ ”

ေရွ႕မွာခ်ထားတဲ့ ဖုန္းက မတ္ေဆ့ဝင္သံ ၾကားလို႔ ဖတ္လက္စ စာအုပ္ကို ေဘးခ်ၿပီး ကိုေက်ာ္ေဝ ေကာက္ယူၾကည့္လိုက္တယ္။ မတ္ေဆ့ကိုဖတ္ၿပီး ကိုေက်ာ္ေဝ မ်က္ခံုးျမင့္တက္သြားတယ္။ နဲနဲလည္း လန္႔သြားတယ္။ မတ္ေဆ့က တိုတိုေလးပါပဲ။

“ငါ့ကို မေသေစခ်င္ရင္ ျမန္ျမန္ျပန္လာခဲ့ ” တဲ့။
ဒီမတ္ေဆ့ပို႔တဲ့သူက ကိုေက်ာ္ေဝရဲ႕ ခ်စ္လွစြာေသာ မိန္းမ။ အခုလက္ရိွေတာ့ ကိုေက်ာ္ေဝကို စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ထားတဲ့ အမ်ဳိးသမီးေပါ့။ လြန္ခဲ့တဲ့ တစ္နာရီေလာက္က အိမ္တြင္းအေသးစား တိုက္္ပြဲေလးတခုျဖစ္ခဲ့တယ္။ လွ်ာနဲ႔သြား ရဲ႕ တမင္တကာ ကိုက္ျဖစ္တဲ့ ကိုက္ပြဲဆိုလည္း မမွားဘူး။ ေစတနာကို အေျခခံတဲ့ ေယာက်ာ္းျဖစ္သူရဲ႕ ဆံုးမသြန္သင္မႈကို နားမလည္နိင္ဘဲ ျပန္ရန္ေတြ႔ခံလိုက္ရတာက စတဲ့ ဒီ ရန္ပြဲ အေသးစားေလးက လိုအပ္တာထက္ ပိုျပင္းထန္သြားတယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကိုေက်ာ္ေဝက စိတ္ေလွ်ာ့ျပီး အိမ္ျပင္ကို ထြက္လာခဲ့တယ္။ စာအုပ္တစ္အုပ္ယူၿပီး အိမ္နဲ႔ မနီးမေဝးက ပန္းျခံထဲမွာ စာလာထိုင္ဖတ္ေနတုန္း အခုလိုမက္ေဆ့ ဝင္လာေတာ့တာပါပဲ။

အဆင္မေျပ ရန္လိုမႈက တဒဂၤလို႔ပဲဆိုဆို ဒီလို အရိပ္အေငြ႔ေတြ လႊမ္းျခံဳေနတ့ဲ အခန္းထဲမွာေတာ့ ကိုေက်ာ္ေဝက မေနနိင္ဘူး။ မေနခ်င္ဘူး။ အျမဲတမ္း အခ်စ္စိတ္အေငြ႔အသက္ေတြနဲ႔ 
တည္ေဆာက္ထားတဲ့  ဒီအိပ္ခန္းထဲကို အဆင္မေျပ ရန္လိုမႈေတြ  ထိုးေဖာက္လာတာကို ဝမ္းနည္းတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း လတ္တေလာမွာ ရန္လိုေနတဲ့ သူ႔မိန္းမကို ထားၿပီး အိမ္က ထြက္လာခဲ့တာတယ္။ အခုလို ထြက္လာခြင့္ကို လြယ္လြယ္ကူကူနဲ႔ရခဲ့တာေတာ့ နဲနဲထူးဆန္းတယ္လို႔ ဆိုရမယ္။

ကိုေက်ာ္ေဝတို႔က အိမ္ေထာင္သက္ ရင့္လာတဲ့ေနာက္ပိုင္း ကေတာက္ကစ ျဖစ္ရတဲ့ အၾကိမ္အေရအတြက္က နဲနဲရိွလာတယ္။ ဒီလို စကားမ်ားတိုင္းလည္း ကိုေက်ာ္ေဝက အျပင္ကို ထြက္သြားဖို႔ အျမဲၾကိဳးစားတယ္။ ဒါေပမယ့္ တခါမွ မရခဲ့ဘူး။ မိန္းမျဖစ္သူက အိပ္ခန္းတံခါးဝကို ေက်ာကပ္ ၊ ၾကမ္းျပင္ကို ေျခစံုကန္ၿပီး တံခါးဝက ပိတ္ထားေလ့ရိွတယ္။ သူ႔အေျပာကေတာ့ ရန္ျဖစ္ေနတာ ၿပီးေအာင္ဆက္ျဖစ္တဲ့။ ဘာမွ ေရွာင္ထြက္သြားစရာ မလိုဘူးတဲ့ေလ။ (စိတ္ေျပသြားရင္ေတာ့ ရန္ျဖစ္ေနရင္ေတာင္ မခြဲနိင္လို႔ပါလို႔ သူမက ဆိုရွာေသးတယ္) 

ကုိေက်ာ္ေဝကေတာ့ တစ္ခြန္းကေနႏွစ္ခြန္း ရွင္းျပလို႔မွ နားမလည္ဘဲ စကားဆက္မ်ားေနရရင္ ဒီေနရာမွာ ဘာဆက္လုပ္ေနမလဲ။ တေယာက္က ေရွာင္ထြက္သြားလိုက္တာကမွ စိတ္ေျပျမန္အံုးမယ္လို႔ ယူဆတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္ေတာ့မွ ထြက္ခြင့္မရဘဲ တံခါးပိတ္ထားျခင္းပဲ အျမဲခံရတယ္။ ဒီေတာ့လည္း အခန္းထဲမွာပဲ တိတ္တိတ္ေလး ေနခ်င္ေန ဒါမွမဟုတ္ ဆက္ျပီး ရန္ျဖစ္ၾကေပါ့။ ဒီလိုေတြပဲ ျဖတ္သန္းခဲ့ရတာ။

အခုတေခါက္ေတာ့ သူ႔မိန္းမက သူအျပင္ထြက္လာတာကို တံခါးဝမွာ ေက်ာကပ္ၿပီး မပိတ္ထားဘူး။ 
သြား  တဲ့။ဒီေတာ့လည္း စာအုပ္တအုပ္ယူၿပီး ထြက္လာခဲ့တယ္။ လမ္းမွာ ေကာ္ဖီတခြက္ ဝင္ဝယ္ၿပီး ပန္းျခံထဲမွာ ေအးေအးေဆးေဆး စာထိုင္ဖတ္ေနတုန္း အခုလို မတ္ေဆ့ ဝင္လာတာပဲ။ စိတ္ဆိုးျပီး ထြက္လာေပမယ့္ တခုခုလုပ္ခ်င္ၿပီဆိုရင္ ကမူးရွဴးထိုး လုပ္တတ္တဲ့ သူ႔မိန္းမ အေၾကာင္းကို သိထားေတာ့ ဘာမ်ားျဖစ္ေနၿပီလဲဆိုျပီး စိတ္ပူမိတယ္။

ဒါနဲ႔ပဲ စာအုပ္ပိတ္ၿပီး ပန္းျခံဝမွာ ရပ္ထားတဲ့ စက္ဘီးေလး ျပန္နင္းလာတယ္။ ေဒါသအခံက က်န္ေနေသးေတာ့ ေျဖးေျဖးပဲ နင္းျဖစ္တယ္။ အခုေခၚ အခုခ်က္ခ်င္း ျပန္လာတယ္လို႔ေတာ့ အထင္မခံခ်င္တာ အမွန္ပဲ။ ဒါေပမယ့္ စက္ဘီးေျခနင္းကို အားစိုက္နင္းခ်လိုက္တိုင္း သူ႔မိန္းမဘာေတြမ်ားလုပ္ေနျပီလဲလို႔ ကိုေက်ာ္ေဝ စိတ္ပူစြာေတြးမိတယ္။ ေျခနင္းျပန္အတက္မွာ အသက္အႏၱရာယ္ေတာ့ မျဖစ္ပါေစနဲ႔ဆိုျပီး တိတ္တိတ္ေလး ဆုေတာင္းမိျပန္တယ္။ စိတ္ပူရင္း ဆုေတာင္းရင္းနဲ႔ ကိုေက်ာ္ေဝ ရဲ႕ စက္ဘီးနင္းႏႈန္းက ျမန္ျမန္လာတယ္။

ဟုတ္တယ္။ သူတခုခုျဖစ္ေနနိင္တယ္။ ရန္ျဖစ္ထားတဲ့အခ်ိန္မွာ ဘယ္သူကမွ မဟုတ္ဘဲနဲ႔ လိမ္ျပီးေျပာမွာမဟုတ္ဘူး။ ပိုေျပာစရာအျဖစ္ ခံၾကမွာ မဟုတ္ဘူး။ သူတခုခုျဖစ္ေနေလာက္ျပီ။ အဲ့ဒီလိုေတြးမိေတာ့ စိုးရိမ္စိတ္က ငယ္ထိပ္အထိတက္လာတယ္။ စက္ဘီးကို ဖိနင္းတယ္။ ေဘးက သစ္ပင္ေတြက တရိပ္ရိပ္နဲ႔က်န္ေနခဲ့တယ္။ စက္ဘီးထက္ျမန္တာက သူ႔စိတ္ပဲ။ စိတ္က အိမ္အထိျပန္ေရာက္ေနတယ္။ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲဝင္တယ္။ အိပ္ခန္းထဲဝင္တယ္။ ျခံထဲပတ္ရွာေနတယ္။ သူ႔မိန္းမဘာမ်ားျဖစ္ေနျပီလဲဆိုတဲ့ ထပ္ခါထပ္ခါအေတြးက အသက္ရွဳႏႈန္းထက္ေတာင္ အၾကိမ္ေရပိုျမန္ေနေသးတယ္။

လမ္းထဲကို ဝင္ဝင္ျခင္း ျခံဝေနရာကို လွမ္းၾကည့္တယ္။ အိမ္မွာ တခုခုျဖစ္ေနလို႔ ပါတ္ဝန္းက်င္က အိမ္နီးခ်င္းေတြမ်ား ျခံဝမွာ ရိွေနသလားဆိုျပီး လွမ္းၾကည့္တယ္။ တေယာက္မွ မေတြ႔ရလို႔ စိတ္နဲနဲေအးသြားတယ္။ ျခံဝကို ေရာက္လာေတာ့ သူတို႔ အိမ္ေလးထဲလွမ္းၾကည့္တယ္။ ၿငိမ္ၿငိမ္သက္သက္ပါပဲ။ အိမ္ေပၚမွာမ်ား တခုခုျဖစ္ေနေလသလားဆိုျပီး စက္ဘီးကို ျခံထဲက သစ္ပင္မွာ မွီျပီး အိမ္ေပၚေျပးတက္တယ္။ 

မီးဖိုေခ်ာင္က ေျခရာလက္ရာမပ်က္ရိွေနတယ္။ ဧည့္ခန္းကလည္း ပံုမွန္အတိုင္းရိွေနတယ္။ ဒီေတာ့ ေတြးစရာက အိပ္ခန္းတခုထဲပဲ က်န္ေတာ့တယ္။ တခုခုျဖစ္ေနရင္လည္း အိပ္ခန္းထဲမွာပဲ ျဖစ္ေနမွာပဲဆိုျပီး အခန္းတံခါးကို ဆြဲဖြင့္လိုက္တယ္။

တံခါးဆြဲအဖြင့္မွာ ျမင္ရတဲ့ ျမင္ကြင္းက မလွဘူး။ အခန္းထဲမွာထားတဲ့ ေခါက္စားပြဲ အပုေလးက တံုးလံုးပက္လက္ လဲေနတယ္။ ရန္မျဖစ္ခင္က ဖြင့္ထားလက္စ laptop ကြန္ျပဴတာက ၾကမ္းျပင္မွာ ဖြင့္ထားလ်က္အတိုင္းပဲ ခံုးခံုးၾကီး ေမွာက္ေနတယ္။ ျမင္ကြင္းကို ဆက္မၾကည့္နိင္အားပဲ ကုတင္ေပၚကို လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူ႔မိန္းမက နံရံဘက္လွည့္ျပီး ေခြေခြေလး အိပ္ေနတယ္။ ရိုးရိုးအိပ္ေနတာ ဟုတ္ရဲ႕လားဆိုျပီး သူ႔မိန္းမ ပုခံုကို ကိုင္ျပီး ဒီဘက္ဆြဲလွည့္လိုက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ႔မိန္းမ ခႏၶာကိုယ္က အလြယ္တကူ ပါမလာဘူး။

ဘာေၾကာင့္ဆိုေတာ့ သူ႔မိန္းမက ကိုေက်ာ္ေဝဘက္ ဆြဲအလွည့္မခံဘဲ တင္းခံထားလို႔ပါပဲ။ ဒီေတာ့မွ ကိုေက်ာ္ေဝ စိတ္ဒံုးဒံုးခ်မိတယ္။ အသက္အႏၱရာယ္နဲ႔ပါတ္သတ္လို႔ ဘာမွမျဖစ္ဘူးဆိုတာ သေဘာေပါက္သြားတယ္။ စိတ္ပူတာ ေလ်ာ့သြားမွ စူစူးရွရွ အနံ႔တခုက ႏွာေခါင္းထဲ ဝင္လာတယ္။ ဘာအနံ႔လည္း လိုက္ၾကည့္ေတာမွ့ ဇာတ္ရည္လည္ေတာ့တယ္။ သူတို႔ကုတင္ေဘးက စားပြဲအပုေလးေပၚမွာ အရက္ပုလင္းက ဖြင့္လ်က္သားၾကီးျဖစ္ေနတယ္။ ဒီအရက္ပုလင္းက မိုးေလးနဲနဲေအးတဲ့အခါ ကိုေက်ာ္ေဝက တခြက္တဖလား ေသာက္ေလ့ရိွတဲ့ ပုလင္းပါ။ ခုေတာ့ ပုလင္းထဲမွာ အရက္ေတြက
ေျပာင္သလင္းခါေနတယ္။ ဒါနဲ႔ သူ႔မိန္းမအနားကပ္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အရက္နံ႔က ေထာင္းခနဲ ထ လာတယ္။

ခုေတာ့ အေျဖကရွင္းျပီ။ ကိုေက်ာ္ေဝ အိမ္ကထြက္သြားေတာ့ က်န္ခဲ့တဲ့ သူ႔မိန္းမက မေျပနိင္ေသးတဲ့ ေဒါသနဲ႔ ခံုေတြကို ေမွာက္ပစ္မယ္။ ျပီးေတာ့ အရက္ေတြ ေမာ့ခ်မယ္။ ခံုေမွာက္ျပီးမွ မူးသလား ၊ မူးမူးနဲ႔ ခံုေမွာက္ပစ္သလား ဆိုတာေတာ့ မသိဘူး။ အဲ့ဒီ ႏွစ္ခုက ဘယ္ဟာကို အရင္လုပ္သလဲ ေသခ်ာမသိေပမယ့္ ႏွစ္ခုစလံုး လုပ္ထားတာ ေသခ်ာေနတာေတာ့ သက္ေသနဲ႔တကြကို ျဖစ္ေနတယ္။

ဒီေတာ့မွ ကိုေက်ာ္ေဝလည္း နဂိုထြက္ထားတဲ့ ေဒါသရယ္၊ တလမ္းလံုးစိတ္ပူပန္လာရတာရယ္ ၊ စက္ဘီးအျမန္နင္းခဲ့လို႔ ေမာေနတာရယ္ ေပါင္းျပီး သက္ျပင္းၾကီးၾကီးသာ ခ်လိုက္မိေတာ့တယ္။ ခုေတာ့ ေဒါသထြက္တာလည္း မဟုတ္ ၊ စိတ္ပူတာလည္းမဟုတ္ ၊ ေမာတာလည္း မဟုတ္ဘဲ အားလံုးစုေပါင္းထားတဲ့ ခံစားခ်က္တခုက ထြက္လာတယ္။ ျမင္လြယ္ေအာင္ ေျပာရရင္ အီလည္လည္ ခံစားခ်က္မ်ဳိးေပါ့။ သူ႔မိန္းမနဲ႔အၿပိဳင္ ပြဲၾကမ္းခ်င္စိတ္မရိွတဲ့ ကိုေက်ာ္ေဝအတြက္ သူ႔မိန္းမဖြထားသမွ် ျပန္ရွင္းရမယ့္ အလုပ္တခုပဲရိွေတာ့တယ္။

ဒါနဲ႔ပဲ ေမွာက္ထားတဲ့ ေခါက္စားပြဲအပုေလးကို ေနသားတက် ျပန္ေထာင္တယ္။ ကြန္ျပဴတာကို မျပီး ကြဲအက္သြားသလား ေသခ်ာစစ္တယ္။ ဘာမွမျဖစ္လို႔ ေတာ္ပါေသးရဲ႕ဆိုၿပီး ခံုေပၚျပန္တင္တယ္။
ေရေႏြးဗန္းက ခံုေပၚမွာထားတဲ့အတိုင္းပဲ ပက္လက္ကေလး က်ေနတယ္။ ေမွာက္ျခင္းျပဳျခင္းမရိွဘူး။ ခြက္အလြတ္ေတြကေတာ့ ဟိုတခြက္ ဒီတခြက္ ျပန္႔က်ဲေနတယ္။ ခြက္ေတြျပန္ေကာက္ျပီး ေရေႏြးဗန္းထဲ
 ျပန္စီတယ္။ မနက္ကစားလက္စ ပဲပလာတာပန္းကန္ကလည္း ကံေကာင္းေထာက္မလို႔ ေမွာက္မေနဘူး။ ပန္းကန္ထဲ ထည့္ထားတဲ့အတိုင္းပဲ က်ေနတယ္။ ဒါကိုလည္း ခံုေပၚျပန္တင္လိုက္တယ္။ ကံေကာင္းတာက တီဗီကို ရိုက္မခြဲထားတာပဲ။ အေျခအေနက ထင္သေလာက္မဆိုးေသး။ ကြဲတာရွတာ ဘာမွမရိွဘူးဆိုေတာ့ စိတ္သက္သာရာ ရမိတယ္။ ရန္ျဖစ္လို႔ ပစၥည္းေတြ ကြဲရွတာကို ကိုေက်ာ္ေဝက သိပ္ႏွေမ်ာတာဆိုေတာ့ အခုလို အေျခအေနေလာက္နဲ႔ ျပီးသြားတာကို ေတာ္ေသးရဲ႕လို႔ ေတြးမိတယ္။

က်ေနတာေတြ အကုန္ စနစ္တက် ျပန္တင္ျပီးေတာ့ ကိုေက်ာ္ေဝ ကြန္ျပဴတာေရွ႕မွာပဲ ဆက္ထိုင္ျပီး သတင္းေတြ လိုက္ဖတ္ေနလိုက္တယ္။ ခဏၾကာေတာ့ မိန္းမျဖစ္သူက ထလာတယ္။ သူ႔ဆီကို တန္းတန္းမတ္မတ္ လာေနတာ ေတြ႔လိုက္ရေတာ့ ကိုေက်ာ္ေဝ စိတ္ေလးသြားရတယ္။ ဘာျပႆနာ ထပ္တက္အံုးမလဲေတြးမိလို႔ပါပဲ။ သာမန္အခ်ိန္မွာေတာင္ ျပႆနာ ရွင္းမရတာ အခုလို မူးေနခ်ိန္ဆိုေတာ့ ျပီးမယ္မထင္ေတာ့ဘူး။ ထင္တဲ့အတိုင္းပဲ သူ႔မိန္းက ေဘးနား လာထိုင္တယ္။

“ ဘာျပန္လာလုပ္တာလဲ။ သြားေလ သြား။ အျပင္သိပ္သြားခ်င္ေနတာမဟုတ္လား။ 
သြား သြား ။ ျပန္မလာနဲ႔ သြား။”

“ကဲ ပါ မိန္းမရာ။ သြားအိပ္ေနပါကြာ။ အဲ့ဒါေတြ ေနာက္မွေျပာေတာ့ေနာ္။”
“ မရဘူး။ အခုေျပာမယ္။ ဘာျဖစ္လို႔ အိမ္က တခ်ိန္လံုးထြက္သြားခ်င္ရတာလဲ။ အခုသြားေလ။ သြားပါ။ မတားဘူး သြား သြား”

ဆက္ေျပာရင္လည္း ဇာတ္လမ္းက ျပတ္မယ္မထင္။ ဒီေတာ့ သူ႔မိန္းမပုခံုးကို ခပ္ဖြဖြ ဖက္လိုက္တယ္။ မိန္းမျဖစ္သူက အဖက္မခံ။ လက္ကိုပုတ္ခ်တယ္။ ထပ္ဖက္တယ္။ ရုန္းမရေအာင္ ခပ္တင္းတင္းဖက္ေတာ့ ၿငိမ္က်သြားတယ္။

“ လာ လာ ခဏအိပ္လိုက္ေနာ္။ အိပ္ယာႏိုးမွ မိန္းမၾကိဳက္တဲ့ မုန္႔တီ လိုက္ဝယ္ေကြ်းမယ္ေနာ္။”

“မစားဘူး။”
“ဒါဆိုလည္း အျပင္သြားၾကမယ္ေနာ္။”
“မသြားဘူး။ ဘယ္မွ မသြားဘူး။”

“စိတ္မဆိုးနဲ႔ေတာ့ေနာ္။ ေမာင္ေတာင္းပန္တယ္။ ေမာင္က ေစတနာနဲ႔ေျပာတာပါ။ လာလာ ခဏအိပ္လိုက္”

သူ႔မိန္းမ ပုခံုးကို ခပ္တင္းတင္းဖက္ျပီး အိပ္ယာေပၚတင္ေပးလိုက္တယ္။ ေခါင္းေလးကို ဖြဖြေလး ပြတ္ေပးၿပီး ေခ်ာ့လိုက္ေတာ့ အရက္သမားေလးက ၿငိမ္က်သြားေတာ့တယ္။ ၿငိမ္သြားၿပီဆိုေတာ့မွ ကိုေက်ာ္ေဝခံုမွာ သူျပန္ထိုင္တယ္။ ခုေတာ့ ေဒါသလည္း မရိွေတာ့။ ရန္ပြဲလည္းဘယ္လိုျပီးသြားမွန္း မသိေတာ့။ ညေန သူ႔မိန္းမ ႏိုးလာရင္ေတာ့ စက္ဘီးေလးေပၚတင္ၿပီး အျပင္ဘက္ သြားၾကမယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ထားတယ္။ တခါတေလေတာ့ ရႈပ္ေထြးစည္ကားေနတဲ့ ပါတ္ဝန္းက်င္နဲ႔ ျပင္ပေလထုက ရန္ျဖစ္ျပီးစ ဇနီးေမာင္ႏွံအတြက္ စိတ္ၾကည္လင္ေစဖို႔ လိုအပ္တယ္လို႔ ထင္မိတယ္။

ကိုေက်ာ္ေဝက သူ႔မိန္းမႏိုးလာခ်ိန္အတြက္ သူ႔အေတြးနဲ႔သူ စိတ္ကူးေနခ်ိန္မွာပဲ သူ႔မိန္းမက သူ႔ကို မ်က္လံုးေလးေမွးၿပီး ခိုးၾကည့္ေနတာ မသိဘူး။ ဘယ္သိပါ့မလဲ။ သူ႔မိန္းမ မူးၿပီး အိပ္ေပ်ာ္ေနတယ္ပဲ ထင္တာေပါ့။ သူ႔မိန္းမက သူ႔ကို ရယ္ရႊင္တဲ့ မ်က္နာေလးနဲ႔ ခိုးၾကည့္ေနတာကို မသိသလို သူ႔မိန္းမရဲ႕ စိတ္အေတြးကိုလည္း မသိရွာဘူး။ သူ႔မိန္းမ ေတြးေနတာက ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ရန္ပြဲနဲ႔ မဆိုင္ဘူးလို႔ ေျပာရင္လည္း ရတယ္။ ဆိုင္တယ္လို႔ေျပာရင္လည္းရတယ္။

အရက္ေတြ ေပေနတဲ့ သူ႔အက်ၤ ီကို အျမန္ဆံုးလဲခ်င္ေနတယ္။ အထူးသျဖင့္ အရက္တငံုကို ပလုတ္က်င္းထားမိလို႔ အာခံတြင္းေတြ ပူေနတာကို အျမန္ဆံုး ပလုတ္က်င္းခ်င္ေနတယ္။
ပိုအေရးၾကီးတာက အိမ္သာခြက္ထဲ သြန္ခ်ထားတဲ့ အရက္ေတြက (ေရေလာင္းခ်ထားေပမယ့္) အနံ႔ေတြ ထြက္ေနမလားဆိုၿပီး သူ႔ေယာက်ာ္း မသိခင္ အရင္ဆံုး ေဆးေၾကာခ်င္ေနတဲ့ စိတ္ဆႏၵအေတြးပါပဲ။

ဒါကို ကိုေက်ာ္ေဝက မသိဘူး။ သူ႔စိတ္အေတြးနဲ႔သူ ၾကည္ႏူးေနတယ္။ မုန္တိုင္းျပီးစ ေလညင္းကို မၾကာခင္ ေပြ႔ဖက္ဖို႔ ၾကည္ႏူးေနတယ္။ ကိုေက်ာ္ေဝ မိန္းမကလည္း ျမန္မာဇာတ္ကားေတြထဲက ရိုးရွင္းလွတဲ့ ဇာတ္ဝင္ခန္းတခ်ဳိ႕ကို အသံုးျပဳလိုက္မိလို႔ အေတြးနဲ႔ ရီေနမိတယ္။ ေယာက်ာ္းျဖစ္သူက စိတ္ပူျပီး ခ်က္ခ်င္းျပန္လာတာကို ၾကည္ႏူးတာလည္း ပါတာေပါ့။ 

ကိုေက်ာ္ေဝမိန္းမအေတြးက ရွင္းတယ္။ အဆင္မေျပ အယူအဆမတူတဲ့အခါ ရန္ျဖစ္ၾကမွာပဲ။ ဘယ္လိုပဲရန္ျဖစ္ျဖစ္ ဘယ္ေလာက္ပဲျဖစ္ျဖစ္ သူ႔ေယာက်ာ္းကို မ်က္ေစ့ေအာက္မွာ ရိွေနတာမ်ဳိးပဲ လိုခ်င္တယ္။ ရန္လည္းျဖစ္ရေသး စိတ္လည္းပူရေသးဆို သိ္ပ္မနိပ္ဘူးထင္တာကိုး။ ဒီေတာ့ ေယာက်ာ္းျပန္လာေအာင္ ရိုးရွင္းလွတဲ့ လွည့္ကြက္ သံုးလိုက္မိလို႔ ရီျပံဳးမိတာရယ္ ကိုေက်ာ္ေဝျပန္လာလို႔ ၾကည္ႏူးေက်နပ္တာရယ္ ေပါင္းၿပီး မ်က္နာက တားဆီးမရဘဲ ျပံဳးေယာင္သန္းေနမိတာေပါ့။

ဘယ္လိုနည္းနဲ႔ပဲျဖစ္ျဖစ္ေလ။ ႏွစ္ေယာက္ တစ္ဘဝမွာ ႏွစ္ေယာက္စလံုး ၾကည္ႏူးေနဖို႔ အေရးၾကီးတယ္ မဟုတ္လား။

။……………………………….။
ျမစ္က်ဳိးအင္း

ပံုရိပ္ေယာင္လမ္း

25 November 2012

25 comments


စာေရးေနရင္းနဲ႔နာရီကို ေမာ့ၾကည့္ေတာ့ မနက္ ဆယ္နာရီ ေက်ာ္ေက်ာ္ပဲ ရိွေသးတယ္။ အေမက ဘုရားဆြမ္းေတာ္ကပ္ၿပီး ဘုရားရိွခိုးေနေတာ့ တအိမ္လံုးက တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ပဲ။ ဒီႏႈန္းအတိုင္းသာဆို ေနာက္ တနာရီမၾကာခင္ သူ႔စာမူၿပီးသြားနိင္တယ္လို႔ စာေရးဆရာ ေတြးမိလိုက္တယ္။ မေန႔ကတည္းက ဇာတ္အိမ္တည္ၿပီး ေတာက္ေလွ်ာက္ေရးထားတဲ့ စာမူကို ဒီမနက္ပိုင္း အၿပီးသတ္ ဆက္ေရးမယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ျပီး မနက္ပိုင္းကတည္းက စာေရးစားပြဲမွာ ထိုင္ေနတာ ခုဆို အၿပီးသတ္ နီးနီးအထိ ေရာက္လာတယ္။ ေျပာရရင္ ဒီစာမူက သူေရးခဲ့တဲ့ သက္တမ္းတေလွ်ာက္ အျမန္ဆံုးၿပီးတဲ့ စာမူလို႔ေတာင္ တင္စားလို႔ရတယ္။ ေရးတဲ့အခ်ိန္ စ်န္ဝင္ေနတာကလည္း တေၾကာင္းဆိုေပမယ့္ စာမူကိုက ေရးလို႔သြက္တဲ့ ဇာတ္လမ္းမ်ဳိး ျဖစ္ေနေတာ့ ေခါင္းထဲကထြက္က်လာတဲ့ စာေၾကာင္းေတြကိုေတာင္ လက္က မွီေအာင္မနဲ လိုက္ေရးေနရတယ္။ 

ဇာတ္လမ္းကသြက္တယ္။ ဇာတ္အရိွန္ အနိမ့္အျမင့္ေတြပါတယ္။ စာဖတ္သူ စိတ္ႏွလံုးကို ဆြဲငင္မယ့္ အလွည့္အေျပာင္းေတြပါတယ္။ ဖတ္ရင္းနဲ႔ ေက်နပ္အားရေစမယ့္ အခန္းေတြ ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ကိုတိုးႀကီး ႀကိဳက္မယ့္ ဇာတ္လမ္းမ်ဳိး။ ဒါ အဓိက အေရးႀကီးဆံုး အခ်က္ပဲ။ ကိုတိုးႀကီးဆိုတာ နယ္ႀကိဳက္ဇာတ္္ကားေတြနဲ႔ ေအာင္ျမင္စျပဳေနတဲ့ ဒါရိုက္တာ တေယာက္ပါ။ သူ႔စာမူတိုင္းကို ကိုတိုးႀကီးက ဝယ္ၿပီး ဇာတ္ကားရိုက္ေလ့ရိွသလို တခါတေလ ဇာတ္ေက်ာရိုးေလးေတြ ေပးၿပီးလည္း ေရးခိုင္းတတ္တယ္။ မရွက္တမ္းဝန္ခံရရင္ သူ႔စာမူေတြက စာအုပ္အျဖစ္နဲ႔ ေအာင္ျမင္မႈေတာ့ သိပ္မရရွာဘူး။ ဇာတ္ေတြက အတြင္းထဲထိ မေရာက္ဘူးဆိုလား ၊ အေပၚယံေလာကကို ကိုယ္စားျပဳလြန္းတယ္ ဆိုလားေဝဖန္ၾကတာေတြေတာ့ ဖတ္ရဖူးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒါက အေရးမႀကီးပါဘူး။ သူအခုေနာက္ပိုင္း စာေရးကတည္းက ဇာတ္ညႊန္းခြဲလို႔ေကာင္းေအာင္ ၊ ဒါရိုက္တာ ရိုက္ကူးလို႔ အဆင္ေျပေအာင္ ေရးျဖစ္ေနတယ္။ ဒါကိုလည္း ကိုတုိးႀကီးက သေဘာက်တယ္။ အားေပးတယ္။

 “သိပ္ရႈပ္ရႈပ္ရွက္ရွက္မလုပ္နဲ႔ဗ်ာ။ ျမန္ျမန္ရိုက္လို႔ရၿပီး ေနရာအေနအထား တကူးတကရွာရိုက္စရာမလိုပဲ ခပ္သြက္သြက္ရိုက္လို႔ရမယ့္ ဇာတ္မ်ဳိးပဲ ေရးဗ်ာ” တဲ့ေလ။
ဆိုေတာ့ကာ သူကလည္းခပ္သြက္သြက္ေရးတယ္။ ကိုတိုးႀကီးကလည္း ခပ္သြက္သြက္ရိုက္တယ္။ ဒီေတာ့ သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္ အဆင္ေျပတယ္ ဆိုပါစို႔။

အငံု႔စိတ္

24 July 2012

40 comments


စားလက္စာမုန္႔ကို ငံု႔ကိုက္လိုက္ခ်ိန္မွာပင္ “ဒုန္း” ခနဲ ျမည္သံ ႏွင့္အတူ ရပ္ထားသည့္ သူ႔ကား အနည္းငယ္လႈပ္ခါသြားသည္။ ေနာက္ကားတစ္စီးစီး၏ ဝင္တိုက္ျခင္းခံရသည္ဟု  ေတြးမိကာ 
ေနာက္လွည့္ၾကည့္စဥ္ ေနာက္္တစ္ႀကိမ္ “ဒုန္း” ခနဲျမည္ကာ ကားက ထပ္မံ လႈပ္ခါသြားျပန္သည္။ သည္တစ္ႀကိမ္တြင္ေတာ့ တရားခံကို ေတြ႔လိုက္ရသည္။ သူ႔ကားကို ေနာက္ဘက္မွ ဝင္တိုက္ခံရျခင္းမဟုတ္။ လူတစ္ေယာက္မွ ကားေနာက္ဖံုးကို လက္ျဖင့္ ထုေနျခင္းျဖစ္သည္။ သူစိတ္တိုေတာင္းစြာျဖင့္ ကားေပၚက ဆင္းလိုက္ခ်ိန္တြင္ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ထပ္ထုျပန္သည္။

“ဒုန္း”
“ေဟ့ေကာင္… ဒါ ဘာလုပ္တာလဲ..ေျပာစမ္း”

သူ႔ေအာ္သံေၾကာင့္ ထိုသူမွေနာက္တႀကိမ္ထုရန္ ရြယ္ထားေသာ လက္ကို ျပန္ခ်ရင္း သူ႔ကို လွမ္းၿပံဳးျပ၏။ စိတ္မႏွံ႔သူဟုထင္၍ ေသခ်ာအကဲခတ္မိသည္။ အဝတ္အစား ဝတ္ဆင္ထားပံုက သာမန္လူမ်ား အတိုင္းသာျဖစ္သည္။ အသက္ကေတာ့ ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ အစိတ္ခန္႔သာရိွမည္။ ဖ်တ္ခနဲၾကည့္၍ ဆတ္ခနဲမွတ္သားတတ္သည့္ အေလ့အက်င့္ စိတ္အာရံုအရ သည္လူငယ္ စိတ္မႏွံ႔သူ မဟုတ္ေၾကာင္း မွတ္ခ်က္ျပဳမိ္သည္။ 

“ စိတ္မရိွပါနဲ႔ခင္ဗ်ာ ကြ်န္ေတာ္ စိတ္ထဲမွာ မေနနိင္လြန္းလို႔ တင္းက်ပ္လာလြန္းလို႔ ထုမိလိုက္တာပါ”
ထိုအေျဖေၾကာင့္ သူ အေတာ္အံ့ၾသသြားသည္။ တစ္ခုခုေတာ့ လြဲမွားေနၿပီထင္သည္။

“ဘာ… မေနနိင္လြန္းလို႔ ..ဟုတ္လား ”
“ ဟုတ္ ပါတယ္ အစ္ကို ”
“ မင္း မေနနိင္တိုင္း ထုရေအာင္ ဒါ ဘာကားလဲ မင္း မသိဘူးလား။ ”
“ သိပါတယ္… ဒါ ရဲကားပါ။ ”

ကား၏ ေဆးေရာင္ႏွင့္ ပံုစံက ရဲကား ဆိုသည္ကို လူတိုင္းသိနိင္၍ ထိုအေျဖက မထူးဆန္း။ သို႔ေသာ္ ရဲကားမွန္း သိသိႏွင့္ မေနနိင္လြန္း၍ လက္သီးျဖင့္ထုမိသည္ဆိုေသာ ထိုလူငယ္ကိုေတာ့ အံ့အားသင့္သြားမိ၏။ ထို႔ျပင္ သူဝတ္ထားသည့္ ယူနီေဖာင္းကို ၾကည့္လွ်င္လည္း သူသည္ ရဲအရာရိွ တစ္ေယာက္ျဖစ္ေၾကာင္း အရြယ္ေရာက္သူတိုင္း သိနိင္သည္။ ယခုေတာ့ ရဲအရာရိွတစ္ဦး ရိွေနသည့္ ရဲကားကို တဒုန္းဒုန္းျဖင့္ လာထုေနသူကို အံ့ၾသစြာ ၾကံဳေနရၿပီ။ ပုဒ္မေပါင္းမ်ားစြာ ေခါင္းထဲ တဖ်တ္ဖ်တ္ ေရာက္လာသည္။ သည္ေကာင္ အခ်ဳပ္ထဲ ဝင္ခ်င္ေနၿပီထင္သည္။ 

“မေနနိင္လြန္းလို႔ ထုမိရင္လည္းရဲစခန္းလိုက္ခဲ့ေတာ့”

လူငယ္က ရဲစခန္းဟု အသံၾကားခ်ိန္မွာလည္း တုန္လႈပ္ျခင္းမရိွ။ ေက်ေက်နပ္နပ္ပင္ ျပံဳးလိုက္ေသးသျဖင့္ သူကိုယ္တိုင္ ေဝခြဲမရျဖစ္သြားရ၏။ထိုလူငယ္ကို ေသေသခ်ာခ်ာ ေစ့ေစ့စပ္စပ္ ေနာက္တစ္ႀကိမ္္ၾကည့္မိသည္။ အနက္ေရာင္ စေတကာ တီရွပ္ႏွင့္ ဂ်င္းေဘာင္းဘီအျပာေရာင္ကို တြဲဖက္ဝတ္ထားၿပီး ညစ္စုတ္စုတ္ပံုသ႑ာန္မ်ဳိး မေတြ႔ရ။ စိတ္မႏွံ႔သူ မျဖစ္နိင္ေၾကာင္း စိတ္ထဲမွ ထပ္မံအတည္ျပဳမိသည္။

“ က်ေနာ္ အျပစ္ရိွရင္လည္း စခန္းကို ေခၚသြားပါအစ္ကို။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္ အခုလို ဘာေၾကာင့္ လုပ္မိသလဲဆိုတာကိုေတာ့ အရင္နားေထာင္ေပးပါလား။ ရဲကားတစ္စီးကို လက္သီးနဲ႔ ထုလိုက္ရတာရဲ႕ ေနာက္ကြယ္က စိတ္အာသာကို ဖြင့္ဟခ်င္လြန္းလို႔ပါ”

“မင္းဟာက နဲနဲေတာ့ ဆန္းေနတာ အမွန္ပဲ။ အရက္သမားေတြေတာင္ ဘယ္ေလာက္မူးမူး အေဝးက ေရွာင္သြားၾကတဲ့ ရဲကားကိုမွ တမင္တကာ လက္သီးနဲ႔ လာထုတယ္ဆိုေတာ့….အင္း..”

“ အစ္ကို အခ်ိန္နဲနဲေလာက္ရရင္ နားေထာင္ေပးပါဗ်ာ။ လာပါခင္ဗ်ာ ဟိုလၻက္ရည္ဆိုင္ထဲမွာ က်ေနာ္ ေအးေအးေဆးေဆး ေျပာျပပါ့မယ္။ အစ္ကိုၾကားဖူးေနက်မဟုတ္တ့ဲ အေၾကာင္းေလးေတြ
 ေျပာျပခ်င္လို႔ပါ။”

ရည္ရည္မြန္မြန္ဟန္ပန္ႏွင့္ လိႈက္လိႈက္လွဲလွဲ စကားသံတို႔ေၾကာင့္ အနည္းငယ္ ထူးဆန္းေနသည့္ အျဖစ္အပ်က္ကို နားေထာင္ခ်င္စိတ္ျဖစ္မိသြားသည္။

“ကဲ.. ဒါဆိုလည္း လာကြာ”

အေၾကြပန္းက ေမွာင္ရိပ္ထဲ

24 May 2012

20 comments


ေစ်းရံုထဲလာေနတဲ့ ေအာင္တင္တို႔ကို ျမင္လိုက္ရရင္ပဲ က်ဳပ္စိတ္ေတြ ညစ္ညဴးသြားရျပန္တယ္။ ခက္တယ္ဗ်ာ။ အဲဒီသေကာင့္သားကိုျမင္တိုင္း က်ဳပ္စိတ္ညစ္ညဴးရေပါင္းမ်ားၿပီ။ မေက်မခ်မ္း ျဖစ္ရတယ္။ ခုလည္း ၾကည့္အံုးေလ။ ေယာဂီသဘက္အညိဳေရာင္ကို စလြယ္ပတ္ၿပီး ေစ်းတန္းထဲ အလႉခံ ထြက္ေနတာ။ က်ဳပ္တို႔ ေစ်းသူေစ်းသားေတြ တာဝန္ယူထားတဲ့ တနလၤာပတ္ အာရံုဆြမ္းအတြက္ အလႉခံ ထြက္ေနၾကတာ။ ခုျဖစ္တာက အလႉခံထည့္ရလို႔ ျဖစ္တာလည္း မဟုတ္ဘူး။ အဲဒီ ေအာင္တင္ဆိုတဲ့ ငနဲကို ျမင္ရရင္ကို က်ဳပ္ ေဒါသထြက္ေနရတာ။ 

အဲဒီလိုဆိုေတာ့ က်ဳပ္နဲ႔ေအာင္တင္ ျပႆနာ တက္ထားတယ္ ထင္ၾကမွာပဲ။ မဟုတ္ဘူးဗ်။ က်ဳပ္နဲ႔သူက စကားေတာင္ ေျပာဖူးတာ မဟုတ္ဘူး။ ျပႆနာ တက္ထားဖို႔ဆိုတာ ေဝလာေဝးပဲ။ ဒါေပမယ့္ က်ဳပ္ အဲဒီေကာင္ကိုျမင္ရင္ စိတ္ထဲ မေက်မနပ္ေတြ ျဖစ္ရတာေတာ့ အမွန္ပဲ။ ခက္တာက က်ဳပ္ဒီလိုေတြ ျဖစ္ေနတာကိုလည္း ေအာင္တင္က မသိရွာဘူး။ က်ဳပ္လိုအျဖစ္မ်ဳိးက ကိုယ့္လူတို႔လည္း ၾကံဳဖူးၾကမွာပါ။ ကိုယ္နဲ႔သူက တိုက္ရိုက္မသိဘဲ သူ႔အေၾကာင္းတစ္ခ်ဳိ႕ ၾကားထားၿပီး သူ႔ျမင္တိုင္း အဲဒီအေၾကာင္းအရာၾကီး ေခါင္းထဲဝင္ဝင္လာျပီး မေက်မနပ္ ျဖစ္ရတာမ်ဳိးေပါ့။ အခုလည္း အဲဒီလို အျဖစ္မ်ဳိးနဲ႔ က်ဳပ္တည့္တည့္တိုးမိတာ။ တတ္နိင္သမွ် ဘယ္အရႈပ္ထဲမွ မပါေအာင္ က်ဳပ္ေနခဲ့တာပဲ။ ေဟာ ... တိုးမယ့္တိုးေတာ့လည္း တကယ့္ သပြတ္အူနဲ႔ကို တိုးခဲ့ေတာ့တာ။

အခုလည္း ေအာင္တင္နဲ႔အဖြဲ႔ ေစ်းတန္းထဲမွာ အလႉခံထြက္လာတာျမင္ေတာ့ က်ဳပ္လည္း ထံုးစံအတိုင္း ဆိုင္အကူေကာင္ေလးကို ထည့္ဖို႔အလႉေငြေပးခဲ့ၿပီး လၻက္ရည္ဆိုင္ဘက္ ေရွာင္ထြက္လာခဲ့ေတာ့တယ္။ ဒါက  အလႉခံလာတဲ့ အပါတ္စဥ္တိုင္း က်ဳပ္လုပ္ေနက် ကိစၥပါပဲ။ တကယ္ဆို ဘာမွမသိရင္  ဒီလိုေတြ လုပ္ေနစရာကို မလိုဘူး။ တခုခုသိၿပီဆိုရင္ ျပန္ေမ့ရခက္ေတာ့တာပဲေလ။  အခု အျဖစ္အပ်က္ကလည္း အဲဒီလိုပဲ။ က်ဳပ္ဆီတည့္တည့္ဆိုက္လာတဲ့ အရႈပ္ထုပ္ေၾကာင့္ က်ဳပ္ဘယ္အခ်ိန္ထိ ခုလို ျဖစ္ေနရအံုးမလဲ မသိတာေတာ့ အမွန္ပဲ။ က်ဳပ္တု႔ိ ေစ်းႀကီးက ၿမိဳ႕မေစ်းႀကီး ဆိုေတာ့ ေတာ္ေတာ္ႀကီးတယ္။ ဆိုင္ခန္းေတြမ်ားတယ္။ ေအာင္တင္တို႔ဆိုင္နဲ႔  က်ဳပ္ဆိုင္ဆိုလည္း ေတာ္ေတာ္ေဝးတယ္။ ေစ်းရံုသက္သက္ဆီပါ။ ဒီေတာ့ ပါတ္သတ္စရာ မေပၚဘူးလို႔ ထင္ခဲ့ေပမယ့္ တေန႔ေတာ့ သပြတ္အူက က်ဳပ္ဆီ ဆိုက္လာခဲ့တယ္။ 

သူနဲ႔ကိုယ္နဲ႔ခ်ည္တဲ့ႀကိဳး

07 May 2012

30 comments

ကင္းဘတ္စေပၚ ဆက္တိုက္က်ေနတဲ့ သူ႔လက္ေတြက ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း စုတ္ခ်က္ေတြကို ဖန္တီးေနမွန္း ကိုေက်ာ္ေဝ သိတာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ မတားခ်င္ဘူး။  ေျပးစမ္း ၊ ဆြဲစမ္း ဆိုၿပီးကို လႊတ္ထားလိုက္တယ္။ စိတ္ထဲက မေက်နပ္ခ်က္ေတြကို လက္ေပၚတင္ေပးလိုက္ၿပီး စုတ္တံကို အသက္သြင္းလိုက္တဲ့အခါမွာ သူတစ္ခါမွ မရဘူးတဲ့ ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္ ရုပ္လံုးေပၚလာေတာ့တယ္။ သူ႔အေရွ႕မွာ တၿငိမ့္ၿငိမ့္စီးဆင္းေနတဲ့ ၿမစ္ေရျပင္က သူေဒါသတရားေအာက္မွာ လိႈင္းထန္ေနတဲ့ ျမစ္ရိုင္းတစ္စင္းျဖစ္သြားတယ္။ သာယာၾကည္လင္ေနတဲ့ ေနေရာင္က ကားခ်ပ္ထဲမွာ ည အေမွာင္ျဖစ္သြားေတာ့တယ္။ အေမွာင္ထုေအာက္က လိႈင္းထန္ေနတဲ့ ျမစ္ျပင္။ ဒါက လက္ရိွသူ႔စိတ္အေျခအေနကို ျပေနတဲ့ ျပယုဂ္ ပန္းခ်ီကားပဲ။

ကိုေက်ာ္ေဝက ဒီျမစ္ေဘးမွာ ခဏခဏ ပန္းခ်ီလာဆြဲတယ္။ ဆြဲခဲ့သမွ်လည္း သာသာယာယာ ၾကည္ၾကည္လင္လင္ ျမင္ကြင္းေတြခ်ည္းပဲ။ ျမစ္ကမ္းေဘးမွာ ျမက္ရိုင္းေတာေလးေတြ၊ ဗ်ဳိင္းငွက္ေလးေတြ ေပ်ာ္ျမဴးေနပံု ဆြဲဖူးတယ္။ သားသည္အေမ ကေလးေရခ်ဳိးေပးေနပံု ဆြဲဖူးတယ္။ ကြ်ဲလည္တိုင္က ရြံ႕ေတြကို ျမစ္ေရနဲ႔ ေဆးေပးေနတဲ့ ကြ်ဲေက်ာင္းသားပံု ဆြဲဖူးတယ္။  ေအးေအးလူလူ ေလွေလွာ္ေနပံုေတြ ၊ သားအဖႏွစ္ေယာက္ ေလွေလးေပၚမွာ ပိုက္ကြန္ပစ္ေနပံုေတြ  ဆြဲဖူးတယ္။ တာေပၚလင္စေပၚမွာ စားစရာေတြျပင္ေနတဲ့ သူ႔မိန္းမ ပံုတူကိုလည္း  ျမစ္ေရျပင္ ေနာက္ခံထားျပီးဆြဲဖူးတယ္။ ဆိုေတာ့ကာ အရင္က ဆြဲခဲ့သမွ် စိတ္ၾကည္ႏူးစရာ ျမင္ကြင္းေတြခ်ည္းပဲ။ 

အခုတစ္ခါေတာ့ ညအေမွာင္ေအာက္က လိႈင္းထန္ေနတဲ့ ျမစ္ရိုင္းတစ္စင္းပံုကို ဆြဲမိခဲ့ၿပီ။ ဒါကလည္း သူ႔စိတ္ေတြကို ဇက္ႀကိဳးလႊတ္ၿပီး ဆြဲျဖစ္တဲ့ပံု။ ေျပာရရင္ ကိုေက်ာ္ေဝ ေတာ္ေတာ္ ေဒါသထြက္ေနခဲ့တာ။ အျဖစ္က ေထြေထြထူးထူးလားဆိုေတာ့လည္း မဟုတ္ပါဘူး။ မိန္းမနဲ႔ ရန္ျဖစ္ခဲ့တာ။ လင္မယားေတြ စကားမ်ားၾကတာက အထူးအဆန္း မဟုတ္ဘူးဆိုေပမယ့္ အိမ္ေထာင္သက္ သံုး ႏွစ္အတြင္းမွာ ပထမဆံုးျဖစ္ဖူးတဲ့ ရန္ပြဲဆိုေတာ့ ကိုေက်ာ္ေဝအတြက္ေတာ့ အစိမ္းသက္သက္ အေတြ႔အၾကံဳပဲ ဆိုပါေတာ့။ 

စကားမ်ားရတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ထက္ အိမ္ေထာင္သက္ တစ္ေလွ်ာက္ အျမဲျငိမ္ခံခဲ့တဲ့ မိန္းမက တစ္ခ်က္ ႏွစ္ခ်က္ ျပန္ပက္တာကို မေက်နပ္ဆံုးပဲ။ ဒါနဲ႔ပဲ ပန္းခ်ီဆြဲဖို႔ပစၥည္းေတြ ေကာက္ထည့္ၿပီး အိမ္ကထြက္လာခဲ့ေတာ့တယ္။ ထြက္လာျပီးေတာ့လည္း ဘယ္သြားရမွန္း မသိတာနဲ႔ ေရာက္ေနက် ျမစ္ဆိပ္ကိုပဲ ေျခဦးလွည့္မိေတာ့တာ။

“သင္စိတ္ဆႏၵရိွလွ်င္ အခါခါ ပြင့္လန္းနိင္ပါတယ္”

21 March 2012

33 comments


ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဒီေန႔ကို ေရာက္ခဲ့ပါၿပီ။ တကူးတကေစာင့္ေနတာ မဟုတ္ေပမယ့္ ဒီေန႔ကိုေရာက္ဖို႔  ေန႔စဥ္ေန႔စဥ္  ျဖတ္သန္းျပီး က်ေနာ္  ၾကိဳလင့္ခဲ့တာ။ ဒီေန႔က ပန္းကေလးပြင့္တဲ့ေန႔ေပါ့။ ပန္းပြင့္တာက အထူးအဆန္းမဟုတ္ေပမယ့္ က်ေနာ္ရည္ညႊန္းတဲ့ ပန္းကေလးနဲ႔ပါတ္သတ္ျပီး သာမန္ထက္ပိုတဲ့ စိတ္ခံစားခ်က္မ်ဳိး ရိွေနခဲ့တယ္။ အဲဒီအေၾကာင္းကို ေျပာျပခ်င္တာပါ။

က်ေနာ္ ရည္ညႊန္းတဲ့ ပန္းကေလးက သစ္ခြ ပန္းကေလးပါ။ ရွားပါးသစ္ခြ မဟုတ္သလို တန္ဖိုးႀကီး သစ္ခြမ်ဳိးလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ သာမန္သစ္ခြ ပန္းပင္ကေလးမွာ အျဖစ္အပ်က္တစ္ခ်ဳိ႕ရိွပါတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၈လ ေက်ာ္ေလာက္က သူငယ္ခ်င္းအိမ္ သြားလည္ရင္း က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ အစ္မျဖစ္သူ စိုက္ထားတဲ့ အဲဒီသစ္ခြပန္းပင္ေလးကို ေတြ႔ခဲ့တာ။ တျခားပန္းပင္ေတြနဲ႔အတူ စိုက္ထားေပမယ့္ လံုေလာက္တဲ့ ဂရုစိုက္မႈမ်ဳိး မရိွေတာ့  သစ္ခြပင္ေလးက အရိုးငုတ္တိုနဲ႔ အရြက္ေတြ အျမစ္ေတြ ေျခာက္ကပ္ေနတယ္။ 

စိုက္စဥ္ကေတာ့ စိတ္ပါလို႔ စိုက္ခဲ့ပံုပါပဲ။ ေနာက္ပိုင္းေတာ့ စိတ္ေလ်ာ့သြားပံုရပါတယ္။ တျခားအပင္ေတြကေတာ့ ေနေရာင္ျခည္ေအာက္မွာ ထိုက္သင့္သေလာက္ ပြင့္လန္းေနေပမယ့္ ဒီသစ္ခြပင္ေလးကေတာ့ နဂိုခ်ိတ္ထားတဲ့ ေနရာမွာပဲ မလႈပ္မယွက္ ျငိမ္သက္ေနတယ္။ က်ေနာ္ အပင္နားကို တိုးကပ္ၾကည့္ရင္း

“အစ္မ သစ္ခြပင္က ေသေတာ့မယ္နဲ႔တူတယ္”
“သိပါဘူးဟာ ငါလည္း ဝယ္လာခါစက ေရေတြ မွန္မွန္ေလာင္းေပးတာပဲ။ အပင္က မ်ဳိးမေကာင္းဘူးနဲ႔တူတယ္ဟ။ အရြက္ေတြေရာ အျမစ္ေတြပါ ပုပ္ သလိုျဖစ္လာတာနဲ႔ ဒီအတိုင္းပဲ ထားလိုက္ေတာ့တာ။”

ဒီအတိုင္းထားလိုက္ေတာ့တာ ဆိုတဲ့စကားက ထုတ္မေျပာရင္ေတာင္ သိသာနိင္ေလာက္ေအာင္ သစ္ခြပင္ပံုစံက သက္ေသခံေနတယ္။ အိုးအတြင္းဘက္မွာ ေျခာက္ကပ္စျပဳေနတဲ့ အျမစ္ေတြအခ်င္းခ်င္း လိမ္ယွက္ေနတယ္။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ဆိုလို႔ လက္က်န္ အျမစ္ေလး  ႏွစ္ခု သံုးခုရဲ႕ အရင္းပိုင္းမွာ အစိမ္းေရာင္ နဲနဲ သန္းေနေသးတာေလးပဲ က်န္တယ္။ က်ေနာ့္ကို စိတ္ဝင္စားသြားေစတာလည္း အဲဒီ  အစိမ္းေရာင္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ေလးပါပဲ။ အဲဒီမွာ က်ေနာ့္ရဲ႕ ဗီဇ က ႏိုးထလာေတာ့တယ္။

“ ေသမယ့္အတူတူ ဒီအပင္ေလး က်ေနာ့္ကို ေပးဗ်ာ”
“ဟဲ့.. ဘာလုပ္မတုန္း”
“ အျမစ္ေျခာက္ေနပံုေလးကို ဓါတ္ပံု ရိုက္ခ်င္လို႔ ”
“အမေလးဟဲ့ ဘာမ်ားလဲလို႔ နင္လည္း ေရာဂါပဲ”

 

Posts Comments

©2006-2010 ·TNB