ျမစ္က်ဳိးအင္း

လူေတြနဲ႔ နီးနီးမွာေနျပီး ေလ့က်င့္ေစခိုင္းလို႔ရတဲ့ ငွက္တမ်ဳိးက ခို ငွက္ပါပဲ။ ခိုေတြကို လူေတြရဲ႕ အက်ဳိးစီးပြါး အတြက္ အမ်ဳိးမ်ဳိး အသံုးခ်ခဲ့ၾကတယ္။ ခိုငွက္ေတြရဲ႕ အိမ္ကို တန္းတန္းမတ္မတ္ ျပန္လာတတ္တဲ့ အစြမ္းကို ဒီဘက္ေခတ္အထိ အသံုးခ်ေနတာေတြ ရိွေနပါေသးတယ္။ ခိုေလးေတြကို ဆက္သြယ္ေရး စနစ္တခုထဲမွာ အသံုးခ် ရံုတင္မဟုတ္ဘဲ မိမိရဲ႕ ၾသဇာအာဏာ တနည္းအားျဖင့္ ဘုန္းတန္ခိုး ဘယ္ေလာက္ရိွသလဲ ဆိုျပီး စမ္းသပ္ ၾကသလို ေငြေၾကး သန္းေပါင္းမ်ားစြာ ထပ္ျပီးေလာင္းကစား နည္းတခုအျဖင့္နဲ႔လည္း အသံုးခ် ပါေသးတယ္။ ဒီလုိစမ္းသပ္တာကို ကမာၻေပၚမွာ ဒီ့ျပင္နိင္ငံေတြမွာ ေတြ႔ရတယ္မၾကားဘဲ ထိုင္၀မ္ (TAIWAN)တနိင္ငံထဲမွာ ျပဳလုပ္ၾကတာကို ေတြ႔ရပါတယ္ ။

ထိုင္၀မ္ နိင္ငံမွာရွိတဲ့ တခ်ဳိ႕သူေဌးေတြရဲ႕စြဲစြဲလမ္းလမ္း ၀ါသနာကေတာ ့ေလာင္းေၾကး ေငြသန္းေပါင္းမ်ားစြာ ထပ္ျပီး ခိုလႊတ္ျပိဳင္ၾကတာပါပဲ။ ဒါ့အျပင္ လႊတ္ေတာ္အတြက္ အမတ္ေနရာေတြ ေရြးခါနီးေတြမွာလည္း ကိုယ့္ရဲ႕ ဘုန္းတန္ခိုး တနည္းအားျဖင့္ ကံတရား ဘယ္ေလာက္အထိ ရိွနိင္သလဲ ဆိုတာကို ခိုေလးေတြနဲ႔ လႊတ္ျပီး စမ္းသပ္ ၾကတယ္။ သူတို႔ရဲ႕ ေငြေၾကးသန္းေပါင္းမ်ားစြာ ေလာင္ကစားတဲ့ပံုစံကေတာ့ ေလာင္းကစားလုပ္မယ့္ သူေဌး ေလး ငါး ေယာက္စုျပီး တစ္ဦးကို ခိုေပါင္း သံုးေထာင္ဆိုသံုးေထာင္ ေလးေထာင္ဆို ေလးေထာင္သတ္မွတ္ျပီး ကိုယ့္အတြက္ သတ္မွတ္ထားတဲ့ ကြန္တိန္နာထဲ ခိုေတြကို ထည့္ပါတယ္။ အဲဒီလိုနဲ႔ သူေဌးငါးဦးစာ ကြန္တိန္နာ ငါးလံုးကို သေဘာၤနဲ႔တင္ျပီး ပင္လယ္ထဲကို ထြက္ခြါပါတယ္။ အဲဒီသေဘာၤေပၚမွာ သူေဌးေတြကိုယ္တိုင္ေသာ္ လည္းေကာင္း ကိုယ္စားလွယ္ေသာ္ လည္းေကာင္း လိုက္ပါသြားေလ့ရိွတယ္။ အဲဒီသေဘာၤက ဖိလစ္ပိုင္နားက လူဇံုး ဆိုတဲ့ ဆိပ္ကမ္းအနီး ပင္လယ္ထဲေရာက္ရင္ ကြန္တိန္နာ ေတြကို တျပိဳင္ထဲ ဖြင့္ေပးလိုက္ပါတယ္။

တံခါးဖြင့္ေပးလိုက္တာနဲ႔ ကြန္တိန္နာထဲက ခိုေတြထြက္လာျပီး ထိုင္၀မ္းကို ပ်ံလာၾကပါတယ္။ ခိုေတြစုရပ္ အျဖစ္ ေလ့က်င့္ေပးထားတဲ့ ေနရာကိုျပန္ေရာက္လာတဲ့ ခိုေတြကို ဒီဘက္မွာ ေစာင့္ေနတဲ့သူေတြက ခ်က္ခ်င္း စာရင္း လုပ္ပါတယ္။ခိုေတြရဲ႕ ေျခေထာက္မွာ သူ႔ပိုင္ရွင္ သူေဌးနဲ႔ ပါတ္သတ္တဲ့ အမွတ္အသား တခုခု ရိွပါတယ္။ ဥပမာ ကုတ္(code) နံပါတ္ေတြပါတဲ့ စာရြက္ေလးေတြ ကပ္ေပးထားတယ္။ ေရာက္လာတဲ့ ခိုရဲ႕ ေျခေထာက္က ကုတ္ နံပါတ္ ကို ကြန္ျပဴတာနဲ႔ စစ္ျပီး အတုအစစ္ ခြဲကာ အေရအတြက္ သတ္မွတ္ပါတယ္။ အတုအစစ္ ဆိုတာက သေဘာၤေပၚက မဟုတ္ဘဲ တေနရာရာကေန ခိုအနည္းငယ္ ေရာလႊတ္မွာ စိုးတာေၾကာင့္လို႔ ထင္ပါတယ္။ ဘာၾကာင့္ဆိုေတာ့ ခိုေပါင္း သံုးေထာင္လႊတ္ေပမယ့္ သံုးေထာင္လံုး ျပန္မေရာက္နိင္ပါဘူး...။ ရာသီဥတု ဆိုးရြား တာပဲျဖစ္ျဖစ္ နာမက်န္းလို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္ ခိုေတြကို ထိုးသုတ္မယ့္ စြန္ေတြ သိန္းငွက္ေတြေၾကာင့္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ လမ္းခရီးမွာ ေလ်ာ့နည္းသြားတတ္ပါတယ္။

အဲဒီလိုနဲ႔ သတ္မွတ္ခ်ိန္ ျပည့္တဲ့အခါ ျပန္ေရာက္လာတဲ့ ခိုေတြကို အေကာင္ေရ ေရတြက္ ပါတယ္။ ဘယ္သူေဌး ပိုင္တဲ့ခိုက ဘယ္ႏွစ္ေကာင္ ျပန္ေရာက္လာတယ္ဆိုျပီး အေကာင္အမ်ားဆံုး ျပန္ေရာက္လာတဲ့ ခိုပိုင္ရွင္ သူေဌးက အဲဒီေလာင္းကစားတဲ့ပြဲကို အနိင္ရပါတယ္ ။ အဲဒီခိုေတြကိုလည္း တရာသီလံုး ေလ့က်င့္ေပးေလ့ ရိွတယ္။ အမတ္ေရြးတဲ့သူေတြလည္း အဲဒီနည္းနဲ႔ပဲ သူတို႔ရဲ႕ ကံကိုစမ္းသပ္ၾကပါတယ္။ ခို္ သံုးေထာင္လႊတ္လို႔ ရာခိုင္ႏႈန္း ဘယ္ေလာက္ ျပန္ေရာက္ရင္ ကံေကာင္းတယ္ မေကာင္းဘူး သတ္မွတ္ၾကတာပါပဲ...။

ထိုင္၀မ္းကေလ့က်င့္ပံုကို ေသေသခ်ာခ်ာ မသိေပမယ့္ ျမန္မာျပည္မွာ စာပို႔ဆက္သြယ္ေရးအတြက္ ခိုေတြကို ေလ့က်င့္ပံုက အဖိုအမ ႏွစ္ေကာင္ အတူတူထားျပီး ခရီးထြက္ခါနီး ေရာက္တဲ့အခါ အဖိုကိုထုတ္ျပီး ေလွာင္အိမ္ ထဲကို ေနာက္အဖိုတေကာင္ကို ထည့္ေပးပါတယ္။ အဲဒီအခါ အျပင္ေရာက္သြားတဲ့ အဖိုက ေနမထိ ထိုင္မသာ ျဖစ္ျပီး ေယာက္ယက္ခတ္ေနေတာ့တာပါပဲ။ ခဏေနမွ နဂို ခိုအထီးကို ေလွာင္အိမ္ထဲ ျပန္ထည့္ေပးပါတယ္ ။ ဒီလိုမ်ဳိးဆို ခိုအထီးက သေဘာေပါက္သြားျပီ သူခရီးက ျပန္မလာရင္ သူ႔နဲ႔အတူေနတဲ့ ခိုအမကို ေနာက္အထီး တေကာင္နဲ႔ အတူတူေနခိုင္းမယ္ဆိုတဲ့ သေဘာကိုျမင္ေအာင္ ေလ့က်င့္တာပါ။ ဒါေၾကာင့္ အဲဒီလို ေလ့က်င့္ထား တဲ့ ခိုေတြလည္း ေရာက္တဲ့ေနရာကေန အိမ္ကို ျပန္လာၾကရတာပါပဲ။ဒါကစြဲလမ္းျခင္း တဏွာနဲ႔ ခ်ဳပ္ကိုင္ေစခိုင္း တဲ့ပံုစံပါ။

ေနာက္တနည္းကေတာ့ အစားအစာနဲ႔ ထိန္းခ်ဳပ္ထားပံုပါပဲ။ သိပ္ေထြေထြထူးထူး ေကြ်းရတာမ်ဳိးေတာ့ မဟုတ္ ပါဘူး။ ခိုေတြ ေန႔စဥ္ေသာက္တဲ့ ေရထဲကို ဇီးျဖဴသီးေထာင္းျပီး ေန႔စဥ္ထည့္တိုက္တာမ်ဳိးပါ။ ဇီးျဖဴသီး ေထာင္း ထားတဲ့အရည္ ဖန္သလိုလို ခ်ဳိသလိုလို အရသာကို ခိုေတြက သိပ္ၾကိဳက္ပါတယ္။ အဲဒီအရည္ကို ခိုေတြ စြဲစြဲ လန္းလန္းေသာက္ေနျပီ ရိုးရိုးေရ တိုက္လို႔ မေသာက္ၾကေတာ့တဲ့ အခါေရာက္ရင္ စာပို႔ခိုေတြ အျဖစ္ ခိုင္းေစ လို႔ ရပါျပီ။ ဘယ္ေနရာေရာက္ေရာက္ ခိုေတြေရငတ္လို႔ ရိွတဲ့ရိုးရိုးေရ ေသာက္ရင္ သူတို႔ အာသာ မေျပပါဘူး။သူတို႔ ေသာက္ေနၾက ဇီးျဖဴသီးေထာင္းျပီး ထည့္တိုက္ထားတဲ့ေရကိုပဲ ေသာက္ခ်င္ၾကေတာ့ ေရာက္ရာ ေနရာကေန အိမ္ကိုျပန္လာၾကရတယ္။ ကမာၻစစ္အတြင္းကေတာ့ လြယ္လြယ္ကူကူ ဘိန္း ေကြ်းျပီး ခိုင္ေစခဲ့တယ္လို႔ ၾကားဖူးပါတယ္။

.............................................................................။

(ကိုသုေျႏၵ နဲ႔ ေညာင္းရမ္း ေျပာျပတဲ့ ဗဟုသုတေလးပါ)

......................................................................................................................။

တဏွာေဇာ

Posted by ျမစ္က်ဳိးအင္း | Posted in ၀တၳဳတို | Posted on 9:53 PM

35

သက္ရိွသတၱ၀ါေတြမွာ လြန္ဆန္လို႔မရတဲ့ စြဲလန္းမႈတဏွာက သိပ္ေၾကာက္ဖို႔ေကာင္းတာအမွန္ပါပဲဗ်ာ။ ဘယ္ေလာက္ ေၾကာက္ဖို႔ေကာင္းသလဲဆို က်ေနာ့္အျဖစ္ကိုပဲ ၾကည့္ပါေလ။ မိုင္ရာခ်ီေ၀းတဲ့ခရီးကို မနားတမ္း ပ်ံလာေနမိတာ အဲဒီစြဲလန္းမႈ တဏွာေၾကာင့္ေပါ့။ ေမာပန္းမႈမရိွဘူးလို႔ ေျပာရမလားပဲ...။ မဟုတ္ဘူး တကယ္ဆို ေမာပန္းတာကို သတိမရတာ။

အခုက်ေနာ္ အိမ္ကိုျပန္လာေနျပီ။က်ေနာ့္ရဲ႕ အေတြးအာရံုထဲမွာ ခ်စ္ဇနီးတေယာက္ကလြဲရင္ ဘာအသိမွ ရိွမေနဘူး။ အိမ္ကုိ ျမန္ျမန္ျပန္ရမယ္။ အိမ္မွာက်ေနာ္သိပ္ေတြ႔ခ်င္တဲ့ ခ်စ္ဇနီးရိွေနတယ္။ ခရီးရဲ႕အစမွာ သူတို႔ေကြ်းလိုက္တဲ့ အစာေရစာတခ်ဳိ႕ကလြဲရင္ က်ေနာ္အခုထိ ဘာမွမစားေသးဘူး။ စားဖို႔အတြက္ ပ်ံသန္း ျခင္းကို ခဏေလးနားလိုက္ဖို႔ေတာင္ အခ်ိန္မေပးနိင္ဘူး ကိုယ့္တံေတြးကိုယ္ျမိဳခ်ျပီး ပ်ံသန္းေနမိတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အိမ္ျမန္ျမန္ျပန္ေရာက္မွျဖစ္မယ္။ က်ေနာ္သူ႔အနားမွာေနရရင္ သိပ္ေပ်ာ္တယ္။ ျပီးေတာ့ သူ႔ကို စိုးရိမ္တယ္။

က်ေနာ္သာ အိမ္ျပန္ေနာက္က်ခဲ့ရင္ ဒါမွမဟုတ္ ခရီးလမ္းရဲ႕တေနရာမွာ ေသဆံုးခဲ့ရင္... က်ေနာ္ဆက္ မေတြးရဲဘူး။ ဘာေတြျဖစ္လာမလဲဆိုတာ က်ေနာ္သိေနတယ္။ ဘယ္ေတာ့မွ မေတြးခ်င္ေပမယ့္ အခုလို အိမ္ျပန္တဲ့အခါတိုင္း ေတြးေနမိတာပါပဲ။ ပထမဆံုး ခ်စ္ဇနီးမ်က္နာျမင္လာမယ္ ျပီးရင္ေဘးနားမွာရစ္၀ဲ ေနမယ့္ က်ေနာ့္ရဲ႕ ျပိဳင္ဘက္ကို ျမင္လာမယ္။ အဲဒီလို သူတို႔မ်က္နာေတြ ျမင္ျပီးတိုင္း က်ေနာ္ရဲ႕ ပ်ံသန္းမႈကို အရိွန္ေတြျမွင့္မိတယ္...။

က်ေနာ္မွာ စြဲလန္းျခင္းရဲ႕ တဏွာေဇာေတြ ကပ္ေနတယ္..။ အဲဒီေဇာေတြနဲ႔ပဲ အိမ္ကိုအျမန္ဆံုး ျပန္လာ ေနမိတာပါပဲ။ တဏွာေဇာေတြေၾကာင့္ပဲ က်ေနာ္ဟာ ပိုင္ရွင္ေတြရဲ႕ ခိုင္းေကာင္းတဲ့ သတၱ၀ါတေကာင္ ျဖစ္လာေတာ့တယ္။ ပိုင္ရွင္ေတြ အေၾကာင္းေတြးမိရင္ က်ေနာ္နာနာက်ည္းက်ည္း ျဖစ္မိတယ္။ က်ေနာ္ရဲ႕ ျပိဳင္ဘက္ဆိုတာလည္း တကယ္ေတာ့ က်ေနာ္ လို အသံုးခ်ခံ သက္သက္ပါပဲေလ။

သက္ရိွေတြထဲမွာ ဥာဏ္ရည္အျမင့္ဆံုး လူေတြရဲ႕အစြမ္းက ေၾကာက္ခမန္းလိလိပါပဲ။ က်ေနာ္ေလ လူေတြနဲ႔ေ၀းတဲ့ေနရာမွာ တကယ္ကို ေနခ်င္ပါတယ္။ သူတို႔ေကြ်းမယ့္အစာကို အခန္႔သားမစားရရင္ ေနပါေစ။ ျဖစ္သလိုရွာစားျပီး က်ေနာ္ေ၀းေ၀းမွာေနပါရေစ။ အခုအိမ္ျပန္ေရာက္ရင္ က်ေနာ္ရက္သတၱပါတ္ ေလာက္ေတာ့ ခ်စ္ဇနီးအနားမွာ ေနခြင့္ရမယ္။ ဒါေပမယ့္ အခ်ိန္ေတြတျဖည္းျဖည္းကုန္လာေလ က်ေနာ့္ရဲ႕ ငရဲခန္းက ေရာက္ဖို႔ နီးလာေလေလပါပဲ။ အဲဒီအေၾကာင္းေတြေတြးရင္ ရင္ဘတ္က ေအာင့္ေအာင့္လာတတ္တယ္။ ငရဲခန္းေန႔ကိုေရာက္ရင္ေလ က်ေနာ္အျဖစ္က အရူးမီး၀ိုင္းဆိုတဲ့ စကားထက္ပိုတယ္ဗ်ာ။

အသိဥာဏ္ရိွပါတယ္ဆိုတဲ့လူေတြ ဘာလုပ္ၾကတယ္ထင္လဲ။ က်ေနာ္နဲ႔ခ်စ္ဇနီးရဲ႕ သာယာၾကည္ႏူးတဲ့ ဘ၀ေလးကို အတင္းအဓမၼ ဖ်က္ဆီးတယ္။ အဲဒီေန႔ေရာက္ရင္ က်ေနာ့္ကိုေလွာင္အိမ္ရဲ႕အျပင္ကို ထုတ္သြား ၾကတယ္။ ျပီးရင္ေတာ့ က်ေနာ့္ရဲ႕ငရဲခန္း စတာပါပဲ။ ေလွာင္အိမ္ထဲမွာက်န္ခဲ့တဲ့ က်ေနာ့္ခ်စ္ဇနီးဆီကို က်ေနာ့္ရဲ႕ျပိဳင္ဘက္တေကာင္ကို ထည့္ေပးလိုက္တယ္။ အဲဒီေကာင္က က်ေနာ့္ခ်စ္ဇနီးနားမွာကပ္ျပီး ခ်စ္စကားေတြေျပာေနတယ္။ ျမင္ေနရတဲ့ ျမင္ကြင္းအတြက္ က်ေနာ္ေလ လုပ္ခြင့္တာရရင္ အဲဒီေကာင္ကို သတ္ပစ္ခ်င္ေလာက္ေအာင္ မုန္းတယ္ဗ်ာ။

ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္လုပ္လို႔ရနိင္တာက ေလွာင္အိမ္ကိုတပါတ္ျပီးတပါတ္ ေျပးလႊားေနရတယ္။ ရင္ထဲမွာလည္း မီးေတာက္ ေနတာပါပဲ။ ေလွာင္အိမ္အျပင္ကေန ခ်စ္ဇနီးကို အားေပးေနရတယ္။ သူေျပာတာမယံုဖို႔။ မင္းအနားမွာ ကုိယ္ရိွေနတယ္ ဆိုတာေတြ အဆက္မျပတ္ေျပာရင္း က်ေနာ္အရူးတပိုင္းနဲ႔ တပါတ္ျပီးတပါတ္ ေျပးလႊားေနရတယ္။ ျပိဳင္ဘက္ကလည္း သူ႔တာ၀န္ကို အင္မတန္ေက်တယ္ဗ်ာ။ က်ေနာ့္ခ်စ္ဇနီးကို အတင္းၾကီးကို လိုက္ကပ္ေနတာပါပဲ။ က်ေနာ့္ရဲ႕ အရူးတပိုင္း ျဖစ္ေနပံုကို ပိုင္ရွင္ျဖစ္တဲ့လူေတြက ေက်နပ္ သြားၾကျပီဆို က်ေနာ့္ကိုေလွာင္အိမ္ထဲ ျပန္ထည့္ျပီး ျပိဳင္ဘက္ကိုျပန္ထုတ္ လိုက္ၾကတယ္။

က်ေနာ္ေလ ေလွာင္အိမ္ထဲေရာက္ေရာက္ခ်င္း ခ်စ္ဇနီးအနားကို အငမ္းမရေျပးသြားေတာ့တာပါပဲ။ အခုနက က်ေနာ္ စိုးရိမ္လိုက္ရတာေတြကို က်ေနာ္ရင္ဖြင့္ေျပာျပတယ္။ ခ်စ္ဇနီးနဲ႔လည္ခ်င္းယွက္ျပီး အေမာေတြ ေျဖေနရတယ္။ ဒါဟာ က်ေနာ့္အတြက္ အိမ္မက္ဆိုးဆိုတာထက္ ပိုတယ္ဗ်ာ။ ဘယ္ေတာ့မွ မၾကံဳခ်င္ေပမယ့္ ခဏခဏေတြ႔ၾကံဳေနရတာပါပဲ။ ဒီလိုမ်ဳိး ပိုင္ရွင္ေတြဘာေၾကာင့္ လုပ္တယ္ဆိုတာ က်ေနာ္သိတာေပါ့ဗ်ာ။ မင္းအခ်ိန္မွီျပန္မလာရင္ မင္းဇနီးကိုအေဖာ္ အသစ္ရွာေပးမယ္ဆိုတဲ့ သေဘာကို က်ေနာ္သိေအာင္ ျပတာေလ။ ဒါေၾကာင့္လည္း က်ေနာ္ေရာက္တဲ့ ေနရာကေန အိမ္ကို အျမန္ဆံုးျပန္လာရတာပဲ မဟုတ္လား။

က်ေနာ့္ကို ခ်စ္ဇနီးအနားမွာ ခဏေနခြင့္ေပးတယ္ ျပီးရင္ အစာေရစာကို၀၀လင္လင္ေကြ်းျပီး ပိုင္ရွင္ေတြက က်ေနာ့္ကို တခါ အျပင္ျပန္ထုတ္ၾကျပန္တယ္။ ျပီးရင္ က်ေနာ့္ကိုမ်က္နာသုတ္ပု၀ါ အေသးစားေလးနဲ႔ ဖြဖြေလးပတ္ လြယ္အိတ္ထဲထည့္ျပီး ဟိုးအေ၀းၾကီး တျမိဳ႕တရြာကို ကားၾကံဳနဲ႔ပို႔လိုက္ၾကေတာ့တယ္။ အဲဒီအရပ္ကို ေရာက္ျပီဆိုရင္ က်ေနာ္ကို အစာေရစာေကြ်းတယ္ ျပီးရင္ က်ေနာ္ေျခေထာက္မွာ စာရြက္လိပ္ ေလးခ်ည္ျပီး ျပန္လႊတ္ေပးလိုက္ၾကတယ္ေလ...။

အဲဒီစာရြက္ထဲမွာလား... က်ေနာ္တို႔လိုသတၱ၀ါေတြနဲ႔ ဘာမွမဆိုင္တဲ့ လက္ရိွကုန္စည္ေတြရဲ႕ ေနာက္ဆံုး ေစ်းႏႈန္းေတြ ပါတယ္ေလ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေလ စာရြက္ထဲမွာ ဘာေတြပဲပါေနပါေစ က်ေနာ္သိတာက အိမ္ကိုျမန္ျမန္ျပန္ရမယ္။ က်ေနာ္ သိပ္ၾကာသြားရင္ က်ေနာ့္ခ်စ္ဇနီးအတြက္ စိုးရိမ္ရတယ္။ အဲဒီေဇာနဲ႔က်ေနာ္ မိုင္ရာခ်ီခရီးကို အျမန္ဆံုးႏႈန္းနဲ႔ေရာက္ေအာင္ ပ်ံနိင္ေတာ့တာပါပဲ။ က်ေနာ္ရဲ႕ပ်ံသန္းႏႈန္းက တနာရီကို ၃၅မိုင္ေလာက္ေရာက္ေအာင္ ပ်ံနိင္တယ္ဆို က်ေနာ္ရဲ႕ “ေဇာ” အဟုန္ကို ျမင္နိင္ၾကမွာပဲ။ က်ေနာ့္ရဲ႕ အေတာင္ပံခတ္ႏႈန္းေတြကို ေဘးကေန တေယာက္ေယာက္ၾကည့္မယ္ဆို အေတာင္ခတ္ ေနတာျမင္ဖို႔ မလြယ္နိင္ပါဘူးေလ..။ တဖ်တ္ဖ်တ္နဲ႔ ေတာင္ပံခတ္သံေတြ က်ေနာ့္ရဲ႕ အျပန္လမ္းမွာ ဆူညံေနတာပါပဲ။

အျမန္ဆံုးႏႈန္းနဲ႔ က်ေနာ္အိမ္ျပန္ေရာက္ျပီဆို တာ၀န္ေက်ျပီေလ။ ပိုင္ရွင္ေတြက က်ေနာ့္ေျခေထာက္ ကခ်ည္ေပးလိုက္တဲ့ ကုန္စည္ေစ်းႏႈန္း စာရြက္ကိုၾကည့္ျပီး အ၀ယ္ဒိုင္ေတြနဲ႔ အလုပ္ဆက္လုပ္ ေနၾကေပမယ့္ က်ေနာ္ကေတာ့ ခ်စ္ဇနီး အနားမွာ ၾကည္ၾကည္ႏူးႏူးနဲ႔ အေမာေျဖေနရတယ္..။ က်ေနာ္ေနခ်င္တာလည္း သူ႔အနားမွာပဲ မဟုတ္လား။ ဒီလိုမ်ဳိးနဲ႔ပဲ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ အေတာင္ပံေတြ မေညာင္းမခ်င္း က်ေနာ္တို႔ရဲ႕စြမ္းအားေတြမကုန္မခ်င္း လူေတြကို အလုပ္အေကြ်းျပဳရတာပါပဲ။ လူေတြက စြဲလန္းျခင္းတဏွာကိုအသံုးခ်ျပီး က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ စြမ္းအားေတြကို ထုတ္ယူသံုးစြဲေနၾကတာပဲေလ...။ ခင္မ်ားတို႔ ၾကားဖူးမွာေပါ့ ဘိန္းေကြ်းျပီး လိုသလို ခိုင္းတာမ်ဳိးေတြေပါ့။ က်ေနာ္တို႔ကိုေတာ့ စြဲလန္းျခင္းတဏွာနဲ႔ အသံုးခ်ၾကတယ္ေလ။

က်ေနာ္တို႔လို စြဲလန္းျခင္းအမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ အိမ္ကိုအျမန္ျပန္ေပမယ့္ အိမ္ျပန္မေရာက္လာတဲ့ ဘ၀တူေတြလည္း အမ်ားၾကီး ရိွတာပါပဲ။ က်ေနာ္တို႔ထက္ အင္အားၾကီးတဲ့ စြန္ေတြ သိန္းငွက္ေတြရဲ႕ အလစ္အငိုက္ ဖမ္းယူစားေသာက္ျခင္းကို ခံရတာပါပဲ။ ဘယ္အခ်ိန္မွာမ်ား က်ေနာ့္ေက်ာေပၚကိုေရာ လက္သည္းခြ်န္ခြ်န္ေတြ ေရာက္လာမလဲ ...။ က်ေနာ္မသိပါဘူး။ လမ္းခရီးမွာ က်ေနာ္တို႔ က်ဆံုးသြားတဲ့အခါ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ ခ်စ္ဇနီးမယားေတြကို ၾကင္ေဖာ္အသစ္ေတြ ထပ္ထည့္ျပီး အသံုးခ်ခံ တဏွာသားေကာင္ေတြအျဖစ္ ထပ္ျပီးေလ့က်င့္ၾကျပန္တယ္ေလ။ အဲဒါေတြ ေတြးမိရင္ က်ေနာ္နာက်င္တယ္..။ အခုေတာ့ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ ေက်ာေပၚကို လက္သည္းခြ်န္ေတြ မေရာက္လာမခ်င္း က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ အေတာင္ပံေတြ မေညာင္း မခ်င္း လူေတြကုိ အလုပ္အေကြ်း ျပဳေနရအံုးမယ္ မိုင္ေထာင္ခ်ီပ်ံေနရ အံုးမွာပါပဲေလ..။

က်ေနာ္တို႔ေတြ ကိုယ့္အိမ္ကို ဘယ္လိုမွတ္မိလည္း ခင္မ်ားတို႔ သိပ္သိခ်င္ေနမလား...။
အဲဒါကိုက က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ စြမ္းရည္ပါပဲ။ ဘယ္ေနရာေရာက္ေရာက္ ကိုယ့္အိမ္ကိုယ္ မွတ္မိၾကတာပါပဲ။
ဒါေၾကာင့္လည္း က်ေနာ္တို႔က စာပို႔ ခို ေတြအျဖစ္ နာမည္ၾကီးေနတာပဲ မဟုတ္လား....။

ျဖစ္နိင္ရင္ လူေတြနဲ႔ေ၀းေ၀းမွာ ေနခ်င္ပါတယ္ေလ။

.........................................................................................................။

(ကိုသုေျႏၵ ေျပာျပတဲ့ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ေလး ငါး ဆယ္က ျမန္မာျပည္ရဲ႕ ဆက္သြယ္ေရးက႑မွာ ပါ၀င္ခဲ့တဲ့ စာပို႔ ခို ေတြကို ေလ့က်င့္ခုိင္းေစခဲ့တဲ့ အျဖစ္ေလးပါပဲ။ ဗဟုသုတေလး ေျပာျပေပးတဲ့ ကိုသုေျႏၵကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္)

သူခိုးဖမ္းခ်င္ လက္ညိဳးေထာင္

Posted by ျမစ္က်ဳိးအင္း | Posted in ေပါ့ေပါ့ပါးပါး | Posted on 6:40 PM

42

ငယ္စဥ္က ေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြဆို အဘြားေနတဲ့ရြာ သြားလည္တာေလးေတြ ျပန္ေတြးရင္း ေဆြမ်ဳိးေတြ အေၾကာင္းပါေတြးမိသြားတယ္။ ေက်းလက္လူေနမႈ ပံုစံအတိုင္းပါပဲ တခ်ဳိ႕ေတြမ်ား ေပပံုရြတ္ပံုေတြ ေအာခ်ယူရတယ္။တရြာစီမွာေနတဲ့ ညီအကို၀မ္းကြဲေတြ စံုျပီဆိုရင္ တေယာက္နဲ႔ တေယာက္ စကားနိင္လုၾက ေပါက္ေပါက္ရွာရွာ ျပိဳင္ၾကနဲ႔ ေတာ္ေတာ္ေပ်ာ္ဘို႔ ေကာင္းခဲ့တယ္။

ညီအကိုေတြ ကလည္း ခပ္ရြတ္ရြတ္ေတြ ဆိုေတာ့ ေလာင္းစရာမရိွရင္ အရက္တိုက္ေၾကး ဆိုျပီးတေယာက္နဲ႔

တေယာက္ လက္ေကာက္၀တ္ခ်င္းပြတ္ၾကတာ အေရခြံေတြစုတ္တဲ့အထိ အေလ်ာ့မေပးၾကဘူး။ ေဘးက

မေနနိင္တဲ့အေဒၚေတြက ေတာ္ပါေတာ့ ငါတို႔ပဲၾကားကေန အရက္ဖိုး ေပးပါ့မယ္ဆိုျပီး ထုတ္ေပးမွ ညီအကိုေတြ ပခံုးဖက္ျပီး အရက္သြားေသာက္ၾကတာ။ တေယာက္နဲ႔တေယာက္ စိတ္လည္းမဆိုး တတ္ၾကသလို ေဂ်ာက္ခ် ဘို႔လည္း အျမဲ ေတြး ေနတတ္ၾကတာပါပဲ။

ရြာေရာက္တိုင္း အခ်င္းခ်င္း ေျပာတတ္ၾကတဲ့ ခိုင္းႏိႈင္းတဲ့ စကားဆန္းဆန္းေလးေတြ ၊ထူးထူးျခားျခား အက်င့္ စရိုက္ေတြ ကိုအခုခ်ိန္ထိ အမွတ္ရေနမိတယ္ ။ထူးထူးျခားျခား အက်င့္ရိွသူေတြထဲမွာ ကြ်န္ေတာ့္အကို၀မ္းကြဲ တေယာက္ လည္းပါ တယ္။ သူ႔ကို ကြ်န္ေတာ္တို႔က အကိုေလးလို႔ေခၚျပီး သူ႔ရဲ႕အက်င့္က နည္းနည္း ထူးဆန္းတယ္ေျပာရမယ္။

သူကညအိပ္ရင္ ေယာင္တတ္တာပဲ။ သူေယာင္ပံုက သူမ်ားေတြ ထက္ထူးတယ္ ။သူအက်င့္က အိပ္ေနရင္းနဲ႔ အိပ္မက္ထဲမွာေန႔လည္က ကစားခဲ့တဲ့ငွက္ဖမ္းတာေတြ လိပ္ျပာဖမ္းတာေတြ ကိုျပန္ေယာင္ရင္း လမ္းထ ေလွ်ာက္တတ္တာ။သူအိပ္ေမာက်ေနျပီဆိုအသံထြက္လာျပီ“ဟိုမွာ တစ္ေကာင္.....ဒီဖက္မွာလည္း တစ္ေကာင္ေဟ့...မိေအာင္ဖမ္းဟ ငါေတာ့ တစ္ေကာင္မိၿပီ”ဆိုျပီး ျခင္ေထာင္ထဲက ထြက္ျပီး အိမ္ထဲမွာ လိုက္ဖမ္းေတာ့တာပဲ။

ရြာေတြမွာက ေျခတံရွည္အိမ္ေတြဆိုေတာ့ သူညအိပ္ရင္းနဲ႔ ေယာင္ျပီး ေအာက္ျပဳတ္က်မွာစိုးလို႔ ညေတြဆိုတံခါး ေတြအလြယ္တကူ ဖြင့္မရေအာင္ ေသေသခ်ာခ်ာ ပိတ္ထားရတယ္။ တခါတေလ သူက ျခင္ေထာင္ထဲမွာ ငွက္လိုက္ ဖမ္းေနျပီဆိုသူ႔အေမကြ်န္ေတာ္တို႔အေဒၚက ျခင္ေထာင္အျပင္ကေန လက္ေခ်ာင္းေလးေတြကို စုျပီး ျခင္ေထာင္ကို ထိုးထားေပးတယ္ ျခင္ေထာင္ထဲကၾကည့္ရင္ ငွက္လိုလိုေပါ့ ။

အဲဒါမ်ဳိးဆို သူကငွက္ထင္ျပီး အဲဒီလက္ကို ဖမ္းေတာ့တာပဲ။အဲဒါကိုၾကည့္ျပီး က်န္တဲ့သူေတြက ရယ္ေနၾကရတယ္။ သူေယာင္တတ္တာလည္း မ်ဳိးရိုးလိုက္တာလားေတာ့ မသိဘူး ။ သူ႔အေမကိုယ္တိုင္လည္း ေယာင္တတ္တာပဲ။ တခါမ်ားဆို ညသန္းေခါင္ အိမ္ေအာက္ဆင္းသြားျပီး။ အိမ္ေအာက္ ေရာက္ေတာ့ ထမင္းအိုး တအိုးေတာင္ တည္လိုက္ ေသးတယ္ဆိုပဲ။ ထမင္းအိုး က်က္သြားတဲ့အထိ အိပ္ယာမႏိုးဘူး တဲ့ေလ။အခုထိကို ေျပာစမွတ္တြင္တယ္။

အကိုေလးအေၾကာင္း ျပန္ဆက္ရရင္ တခါေတာ့ အေယာင္ေကာင္းလို႔ ေသမလို ျဖစ္ေသးတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ရြာဘက္ေတြက သရက္ပင္ ငွက္ေပ်ာပင္ စိုက္ၾကတယ္။ သီးလာတဲ့ ငွက္ေပ်ာခိုင္ ေတြ သရက္သီး ေတြကိုလည္း ရန္ကုန္မွာရိွတဲ့ ကုန္စည္ဒိုင္ ေတြကို ေမာ္ေတာ္ေတြနဲ႔ သြားေရာင္းၾကရတယ္။

တခါေတာ့ ကုန္းစိမ္းေရာင္းသြားရင္း နဲ႔ အကိုေလးက ရန္ကုန္လိုက္သြားတယ္။ညေရာက္ေတာ့ ရန္ကုန္ ကီလီ ဆိပ္မွာ ေမာ္ေတာ္ရပ္ထားျပီး ေမာ္ေတာ္ေပၚမွာပဲ ညအိပ္ရတာေပါ့။ညသန္းေခါင္လည္း ေရာက္ေရာ အိပ္မက္ ထဲကေနေယာင္ျပီ ေရထဲခုန္ခ်ပါေလေရာ။ကီလီဆိပ္ကမ္းမွာေမာ္ေတာ္ေတြက တန္းစီရပ္ထားေတာ့ ေမာ္ေတာ္ ေတြေအာက္ထဲေရာက္သြားရင္ ျပန္ထြက္ဘို႔မလြယ္သလို ဆိပ္ကမ္းေဘာတံတားေအာက္ ေရာက္သြားရင္လည္း ထြက္ဘို႔ မလြယ္ဘူး။

အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကံေကာင္းတာက ဆိပ္ကမ္းမွာသူခိုးေတြရိွတတ္ေတာ့ ဆိပ္ကမ္းေစာင့္ရဲေတြ ကင္းလွည့္ ေနၾက တာပဲ။ ေရထဲကို လူခုန္ခ်တဲ့ ၀ုန္းခနဲအသံၾကားေတာ့ ရဲေတြကသူခိုးထင္ျပီ လက္ႏွိပ္ဓါတ္မီးေတြ ထိုးထားျပီး ေမာ္ေတာ္ေတြကိုလည္းေအာ္ျပီး သတိေပးေတာ့ ေမာ္ေတာ္ေပၚကလူေတြလည္း ႏိုးလာျပီးေရထဲကို လက္ႏွိပ္ ဓါတ္မီးေတြ ၀ိုင္းထိုးၾကတာ ေရကူးေနတဲ့ အကိုေလးကို ေတြ႔ၾကတာပါပဲ ။ ဦးေလးလည္း သူ႔သားမွန္း သိေတာ့ ေရထဲကိုခုန္ခ်ျပီး ဆယ္လိုက္ရတယ္။ ဦးေလးလည္း ေၾကာက္သြားျပီး ေနာက္အေခါက္ေတြ မေခၚရဲေတာ့ဘူး ျဖစ္သြားရတယ္။ ေနာက္ပိုင္းအသက္ေတြၾကီးျပီး မိန္းမရေတာ့ အဲဒီေယာင္တတ္တဲ့ အက်င့္လည္း ေပ်ာက္သြား ေတာ့တယ္။(ေဆးတည့္သြားလို႔နဲ႔တူတယ္)

ရြာအေၾကာင္းေတြ ျပန္စဥ္းစားရင္ မေမ့နိင္တဲ့ သူခိုးဖမ္းပြဲတခုကို သတိရမိတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔က ေႏြရာသီ ေက်ာင္းပိတ္ရင္ အဖြားေနတဲ့ရြာကုိ သြားလည္ေလ့ရိွတယ္။ ရြာေရာက္တဲ့အခါ ညီအကိုေတြ အေဖာ္ အေပါင္းေတြနဲ႔တေနကုန္ကစားၾကတာပဲ။အဲဒီအခ်ိန္ ရြာမွာကတခ်ဳိ႕သူငယ္ခ်င္းေတြက ဘုန္းၾကီး ေက်ာင္းမွာေနျပီး စာသင္ၾကတယ္။ သူတို႔ကေက်ာင္းမွာပဲ ညအိပ္ၾကရတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔က မနက္၉နာရီ ေလာက္ဆို ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းသြားျပီး ကစားေလ့ရိွၾကတယ္။ ရြာဦးေက်ာင္းကလည္း ေျခတံရွည္ ေက်ာင္းၾကီးပါပဲ။ ေက်ာင္းေအာက္မွာ ေလာင္းေလွလို႔ေခၚတဲ့ ျပိဳင္တဲ့ေလွေတြကို ေမွာက္ျပီးထားတယ္။

ရြာအခ်င္းခ်င္း ေလွျပိဳင္ပြဲ ေတြလုပ္ရင္ အဲဒီေလွေတြနဲ႔ ျပိဳင္ၾကတာေပါ့။

ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းက ေက်ာင္းတိုင္လံုးေတြကလည္း ေတာ္ေတာ္ၾကီးတယ္။တေန႔မနက္ခင္း ကြ်န္ေတာ္ေရာက္ သြားေတာ့ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွာ ျပႆနာေသးေသး တခုျဖစ္ေနျပီ။ ျပႆနာကေက်ာင္းရဲ႕ တိုင္ေျခရင္းမွာ ဘယ္သူမွန္း မသိဘဲ အီး ပါသြားတာပဲ။ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းသားေတြတက္ဘို႔ အိမ္သာကို ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ ေဆာက္ထားေပးေပမယ့္ ညဘက္ တေယာက္ေယာက္က ေၾကာက္ျပီး အိမ္သာအထိ မသြားနိင္ဘဲတိုင္ေျခရင္း မွာ ကိစၥျပီးလိုက္ပံုရတယ္။ ျပႆနာက ဘယ္သူ႔လက္ခ်က္မွန္း ေဖာ္မရဘူး ျဖစ္ေနတာပဲ။ ေက်ာင္းသားၾကီး ေတြက အီးက်ဳံး ရေတာ့ မွာဆိုေတာ့ တရားခံကိုေဖာ္ ထုတ္ခ်င္ေနတယ္..။

ခက္တာက ဘယ္သူကမွ ကိုယ့္လက္ခ်က္ပါလို႔ ၀န္မခံၾကတာပဲ ။ အဲဒီေတာ့ တေယာက္နဲ႔တေယာက္ မင္း

မဟုတ္လား ဘယ္သူမဟုတ္လားနဲ႔ စြပ္စြဲေနၾကေပမယ့္ တကယ့္တရားခံ အစစ္ကို မေဖာ္ထုတ္နိင္ဘူး ျဖစ္ ေနတယ္။ ေနာက္ေတာ့ တေယာက္က သူၾကားဖူးတာေလး ၀င္အၾကံေပးတယ္။

(ခြ်န္တာလည္း ျဖစ္နိင္ပါတယ္)

အဲဒီအီးပံုကို ငရုတ္သီးနဲ႔ထိုးရင္ ကာယကံရွင္ရဲ႕ဖင္မွာ ငရုတ္သီး အပြတ္ခံရသလို ပူမယ္တဲ့။ ဒီေတာ့အခု ၀န္ မခံရင္ အီးပံုကိုငရုတ္သီး နဲ႔ ထိုးမယ္ဆိုျပီး ေျခာက္ေပမယ့္ ဘယ္သူကမွ ၀န္မခံၾကဘူး။ အဲဒါနဲ႔ ဒီေလာက္ေတာင္ ျဖစ္လွတာ အီးပံုကိုငရုတ္သီးနဲ႔ ထိုးမယ္ဆိုျပီး ဆံုးျဖတ္လိုက္ၾကတယ္ ။ ထိုးမယ့္သူ ေရြးေတာ့ ေနရာတကာ ပါတတ္တဲ့ ၀ဏၰက သူထိုးမယ္ ဆိုျပီး သူရဲေကာင္း ၀င္လုပ္ေတာ့တာပဲ။ ဒါနဲ႔ တေယာက္က ေက်ာင္းေပၚတက္ျပီး ငရုတ္သီး သြားယူတယ္။ ဖင္မပူမွာစိုးလို႔တဲ့ ကုလားေအာ္ သီး ယူခ်လာတယ္။ ၀ဏၰလည္း ငရုတ္သီးကိုင္ျပီး ေနရာယူေတာ့ အၾကံေပးတဲ့သူက ထပ္ ေျပာ တယ္။

ဒီအတိုင္းထိုးလို႔ မရဘူးကြ မ်က္လံုးမွိတ္ အသက္ေအာင့္ျပီး ထိုးရမွာတဲ့ စိတ္ထဲမွာလည္း လာေလေရာ့ဆိုျပီး ရြတ္ေနရမယ္တဲ့ ဆိုျပီး ထပ္ခြ်န္တယ္။ ၀ဏၰလည္း အဲဒီအတိုင္း လုပ္မယ္ဆိုျပီး အီးပံုနားမွာ ထိုင္လိုက္တယ္

ငရုတ္သီးကိုင္ျပီး ထိုးဘို႔ အဆင္သင့္ ျဖစ္ေနျပီ ။ က်န္တဲ့သူေတြကလည္း စိတ္၀င္တစား ၀ိုင္းၾကည့္ ေနတာ

ေပါ့။၀ဏၰကအီးပံုကို တခ်က္ၾကည့္ျပီး မ်က္လံုးမိွတ္လိုက္တယ္။ ျပီးေတာ့စိတ္ထဲမွာ လာေလေရာ့ဆိုျပီး ေတြးမလား ေတာ့မသိဘူး အီးပံုကိုငရုတ္သီးနဲ႔ထိုးခ် လိုက္ပါေလေရာ။ စိတ္ထဲမွာ လာေလေရာ့ ရြတ္ထားလို႔နဲ႔တူတယ္ အီးပံုထိုးတဲ့ လက္ဆျပင္းျပီး လက္ေခ်ာင္းအဖ်ားေတြပါ အီးပံုထဲ ေရာက္သြားပါေလေရာ ။(ေရးရင္းနဲ႔ ေတာင္ အန္ခ်င္ေသး :) )

ၾကည့္ေနတဲ့ သူေတြလည္း ဟာခနဲ တသံထဲထြက္ျပီး ရယ္ၾကပါေလေရာ ။ ၀ဏၰလည္း သူဘာျဖစ္သြားျပီဆိုတာ သိတာနဲ႔ “ငါ့ခြီးထဲမွပဲ” လို႔ေအာ္ျပီး ျမစ္ဆိပ္ကို ေျပးျပီး ေရထဲခုန္ခ်ေတာ့တာပဲ ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔လည္း ျမစ္ဆိပ္ အထိ လိုက္သြားၾကျပီး ၀ဏၰ ကို ေဟ့ေရာင္ အီးပံုထိုးလို႔ ၀ိုင္းေအာ္ ၾကတာ နာမည္ပါ တြင္သြားေရာ။ ေနာက္ေန႔ ေတြ ဘယ္သူကမွ ဖင္ပူတယ္လို႔ သတင္းမထြက္လာေတာ့ ၀ဏၰခမ်ာ နာမည္တလံုး အဖတ္တင္ က်န္ခဲ့ ေတာ့တယ္။

ေနာက္ပိုင္း ႏွစ္ေတြ ရြာသြားလည္လို႔ ဒီ့ေကာင့္ ေတြ႔ရင္ ၀ဏၰေရ လာေလေရာ့ လို႔ ေျပာလိုက္တာနဲ႔ ဒီေကာင္ တဟားဟား ေအာ္ရယ္ေနေတာ့တာပဲ ။ ေပါက္တတ္ကရေတြ အလြဲေတြနဲ႔ ငယ္ဘ၀က ေပ်ာ္ဘို႔ ေကာင္းခဲ့တယ္။

ကဲ...လာေလေရာ့ ....!

ကမာၻၾကီးရပ္တန္႔မသြားခင္အထိ

Posted by ျမစ္က်ဳိးအင္း | Posted in ေဆာင္းပါး | Posted on 10:27 PM

38

အခုတေလာ ဘေလာ့ေတြေပၚမွာ (BBC,CNNတို႔မွာေတာင္ဘာသတင္းမွမေတြ႕မိေသးတဲ့)၂၀၁၂ မွာ ကမာၻေျမပ်က္ကိန္းဆိုတဲ့ ျပႆနာက တျဖည္းျဖည္း က်ယ္ေလာင္လာခဲ့တယ္ ။ ျဖစ္ရင္လည္းျဖစ္မယ္ ၊မျဖစ္ရင္ လည္းမျဖစ္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ အခုေရးမယ့္စာက ျဖစ္တဲ့ဘက္ကေရးမွာ မဟုတ္သလို မျဖစ္နိင္ဘူးဆိုတဲ့ ဘက္ကလည္းေရးမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ အသက္ရွင္ေနသ၍ ျပႆနာဆိုတာ ရိွေနမွာပါပဲ။ ဒါဟာဘ၀ျဖစ္သလို ရင္ဆိုင္ေျဖရွင္းျခင္းက လူပီသမႈပါပဲ။ ျပႆနာဆိုရင္ ရင္ဆိုင္ေျဖရွင္းတဲ့ နည္းကို ပိုသေဘာက်မိတယ္.။ ဒါေပမယ့္ တခ်ဳိ႕အရာေတြက ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေျဖရွင္းဘို႔ လက္လွမ္းမမွီတာ ေတြရိွတယ္။

၂၀၁၂ဒီဇင္ဘာမွာ ကမာၻေျမၾကံဳရမယ့္ ျပႆနာမ်ဳိးက်ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေျဖရွင္းဘို႔ အလွမ္းေ၀းတာ အမွန္ပါပဲ။ ဒီလို ျပႆနာမ်ဳိး ေနာင္တခ်ိန္မွာ ၾကံဳမယ္လို႔ အရင္က သတင္းေတြ ျဖစ္ခဲ့ဖူးတယ္ ။ ၂၀၂၉ မွာ

အေပါဖစ္ (Apophis) ျဂိဳလ္သိမ္ၾကီးက ကမာၻေျမအနီး မိုင္ေပါင္း၁၈၈၉၃ ျဖတ္ေက်ာ္သြားျဖစ္ခဲ့ရင္ ကမာၻေျမရဲ႕ ဆြဲငင္အားေၾကာင့္ လမ္းေၾကာင္းလြဲသြားေစနိင္ပါတယ္။ အဲဒီအခါမွာ ကမာၻပါတ္လမ္းေၾကာင္းနဲ႔ နီးနီးစပ္စပ္ လမ္းေၾကာင္းတခုထဲကို ေရာက္သြားလိမ့္မယ္ ။ဒါဆိုရင္ေတာ့ ၂၀၃၆ ဧျပီလ ၁၃ ရက္ေန႔မွာ ကမာၻေျမနဲ႔ မလြဲမေသြ တိုက္မိမယ္လို႔ ေရးထားတာ ဖတ္ခဲ့ဖူးတယ္။ တခုေတာင္မလာေသးဘူး ေနာက္တခုက ထပ္ပိုလာျပန္ျပီလို႔ မထင္ေစခ်င္ပါဘူး။အဓိကေျပာခ်င္တာက ေျဖရွင္းနည္းပါ။ အဲဒီအျဖစ္အပ်က္နဲ႔ ပါတ္သတ္ျပီး ေျဖရွင္းနည္း ၅ နည္းကို သိပၸံပညာရွင္ေတြက ၾကံဆ ထားခဲ့တယ္။အဲဒီနည္းေတြက

(၁)လမ္းေၾကာင္းေျပာင္းသြားရန္ ျဂိဳလ္သိမ္ကို၀င္ေဆာင့္တြန္းဖယ္နည္းပါ။ ကမာၻေျမကေန တစ္တန္အေလး

ခ်ိန္ရိွတဲ့ အာကာသယာဥ္ကို တနာရီ မိုင္ ၅၀၀၀ ႏႈန္းနဲ႔ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ၀င္ေဆာင့္ခိုင္းမယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။

(၂) ျဂိဳလ္သိမ္ၾကီးကို ဖိျပီး တြန္းဖယ္နည္းပါ။ ႏ်ဴကလီးယားစြမ္းအင္ (သို႔မဟုတ္) ေနေရာင္ျခည္စြမ္းအင္သံုး
rocker engine တစင္းကို ျဂိဳလ္သိမ္ မ်က္ႏွာျပင္နားကပ္ျပီး ေအာင္စ အနည္းငယ္ဖိအားနဲ႔ ရက္သတၱပါတ္

ေပါင္း မ်ားစြာ တြန္းဖယ္ျပီး လမ္းေၾကာင္းေရြ႕သြားေအာင္ လုပ္တဲ့နည္းပါ။

(၃)တေရြ႕ေရြ႕ ဆြဲယူဖယ္ရွားနည္းပါ။ တစ္တန္အေလးခ်ိန္ရိွတဲ့ Gravity travtorတစင္းကို Solar ion-drive

ဒါမွမဟုတ္ Hydrazine thrusters သံုးျပီး ျဂိဳလ္သိမ္ကို Gravity ဆြဲအားနဲ႔ သြားရာလမ္းေၾကာင္းကေန ေရြ႔

သြားေအာင္ ဆြဲယူဖယ္ရွားတဲ့နည္းပါပဲ ။ Gravity travtor တစင္းရဲ႕ လႊတ္တင္စရိတ္ ေဒၚလာ သန္း၂၅၀

ဟာ ေဟာလိ၀ုဒ္က ရုပ္ရွင္တကားရဲ႕ ကုန္က်စရိတ္ေလာက္ပဲရိွပါတယ္။ကမာၻေျမအတြက္ ဒီ့ထက္အမ်ား

ၾကီး အကုန္က် ခံနိင္မွာပါ။

(၄) ျဂိဳလ္သိမ္ မ်က္နာျပင္ေအာက္မွာ သာမိုႏ်ဴကလီးယား ဗံုးတလံုးကို တြင္းတူးျမဳပ္ႏွံျပီး ေဖာက္ခြဲမယ့္နည္း

ပါ။ အဲဒီလို ေဖာက္ခြဲပစ္နိင္ဘို႔ ျဂိဳလ္သိမ္မ်က္နာျပင္ေပၚကို Robotic drill က ဆင္းသက္ျပီး လုပ္ေဆာင္ ေစမွာပါ။ ေဖာက္ခြဲနိင္ခဲ့ရင္ ျဂိဳလ္သိမ္အေသးအမႊား အစုအေ၀းအျဖစ္ ေၾကပ်က္ေျပာင္းလဲသြားမယ္လို႔ ယူဆ ထားၾကပါတယ္။

(၅)ျဂိဳလ္သိမ္မ်က္နာျပင္ေပၚမွာ ႏ်ဴကလီးယား ေဖာက္ခြဲဖ်က္ဆီးတဲ့နည္းပါ။ ျဂိဳလ္သိမ္မ်က္နာျပင္ အေငြ႔ျပန္ သြားျပီး လမ္းေၾကာင္းေျပာင္းသြားမယ္လို႔ သိပၸံပညာရွင္မ်ားက ယံုၾကည္ထားပါတယ္။ (ဒီအခ်က္ ၅ ခ်က္က၂၀၀၇ ဇန္န၀ါရီလထုတ္ သုတစြယ္စံု မဂၢဇင္းထဲက ေဆာင္းပါးရွင္ေမာင္ၾကည္သန္႔ ဘာသာျပန္ ထားတဲ့ အထဲကထုတ္ႏႈတ္ထားတာပါ)

၂၀၁၂မွာျဖစ္မယ့္ ျပႆနာက ဒီအခ်က္ ၅ ခ်က္လံုးနဲ႔ ေျဖရွင္းဘို႕ အဆင္မေျပတာမ်ဳိးလည္း ျဖစ္နိင္ပါတယ္။
စိတ္မပူပါနဲ႔ ေနာက္ထပ္ နည္းလမ္းေတြ ထပ္ရွာၾကအံုးမွာပါ။ နာဆာအဖြဲ႔ ၊ကမာၻ႔စူပါ ပါ၀ါအင္အားၾကီး နိင္ငံ

ေတြက သူတို႔ယူထားတဲ့ နာမည္ေတြ ဂုဏ္ပုဒ္ေတြနဲ႔ လိုက္ေအာင္ ေျဖရွင္းၾကမွာပါပဲ။။။ (ျပည္ပအားကိုးေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ္တာ၀န္ယူထားတဲ့ေနရာ ကိုယ္ေရာက္ရိွတဲ့ အဆင့္နဲ႔ ပါတ္သတ္ျပီး တာ၀န္သိတတ္ၾကမယ္ ထင္မိလို႔ပါ။)

ေျဖရွင္းလို႔ ေအာင္ျမင္ခဲ့ရင္ေရာ.......
ဒီျပႆနာ ျပီးသြားေပမယ့္ ကမာၻၾကီးရဲ႕ သဘာ၀တရားေတြ တစစ ပ်က္ယြင္းလာမႈေတြ နဲ႔ ထပ္ၾကံဳၾက ရမွာ

ပါပဲ။ ေရၾကီးမယ္ ၊ ငလ်င္လႈပ္မယ္ ၊ မိုးေခါင္မယ္ ၊ မုန္တိုင္းတိုက္မယ္ စသည္ျဖင့္ ၾကံဳေနၾကရအံုးမွာပါပဲ။ အခုခ်ိန္မွာ တကယ္လုပ္သင့္တာက သဘာ၀ပါတ္၀န္းက်င္ထိန္းသိမ္းေရးအတြက္ လႈံ႔ေဆာ္မႈေတြ ျဖစ္သင့္ပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ တခုေတာ့ ေမးခ်င္ပါတယ္ ။ စာဖတ္သူေတြ ကိုယ္တိုင္ အရိပ္ရသစ္ပင္ ဘယ္ႏွစ္ပင္ စိုက္ျပီးျပီလဲ အဲကြန္း သံုးတာေတြ ေလ်ာ့ခ်သလား ၊ ေရခဲေသတၱာ သံုးတာေတြ ေလ်ာ့ခ် ဖူးပါသလာ။ ကမာၻၾကီး ပ်က္မယ္ ပ်က္မယ္ ေအာ္တာ ထက္ ပိုေလးနက္တာေတြ ဘာလုပ္ခဲ့ျပီးျပီလဲ...။

နိင္ငံရပ္ျခားမွာ ေနရာအခက္အခဲေၾကာင့္ အရိပ္ရပင္စိုက္ဘို႔ အခက္အခဲ ရိွပါတယ္...။ ေနရာ အခက္အခဲေၾကာင့္ ကိုယ္မစိုက္နိင္ေပမယ့္ မိဘေဆြမ်ဳိးေတြကို စိုက္ခိုင္းခဲ့ဖူးသလား..။ မစိုက္ခိုင္းခဲ့ဖူး ဆိုရင္

လည္း အေရးမၾကီးပါဘူး။ အခုစိုက္ၾကတာေပါ့။ ခုတ္တဲ့သူေတြက မ်ားစြာခုတ္ေနၾကလို႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ စိုက္ရင္ေရာ ဘာထူးမွာလဲ ထင္ၾကမယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အက်ဳိးရလဒ္ကို ဒုတိယ အေနနဲ႔ၾကည့္ပါ ကိုယ့္လုပ္ရပ္ကို ပထမအေနနဲ႔ ၾကည့္ၾကပါစို႔...။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ နိင္သေလာက္ လုပ္ခဲ့တာေတြအတြက္လူပီသသနဲ႔ ရွင္သန္ခြင့္ရသလို မေသခင္အထိ ကိုယ့္လုပ္ရပ္အတြက္ လိပ္ျပာ လံုလံု ေနၾကရမွာပါပဲ။

အခုခ်ိန္မွ အပင္စိုက္တဲ့အေၾကာင္းေတြ စာမ်က္နာေပၚမွာ ေျပာေနေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ့္အေနနဲ႔ ဟိုအရင္ထဲက
မိသားစု ေဆြမ်ဳိး ပါတ္၀န္းက်င္ကို တိုက္တြန္း ေျပာၾကားခဲ့ဖူးပါတယ္။ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားလည္း လုပ္ျဖစ္ခဲ့ၾကမွာပါ...။ ဒီေခတ္မွာ လူျဖစ္ခဲ့မွေတာ့ ဒီေခတ္ရဲ႕ လိုအပ္ခ်က္ ေတြကိုလည္း ကိုယ့္အသိ တရားနဲ႔ကိုယ္ ျဖည့္ဆည္းရမွာပါပဲ။ အထက္မွာေရးခဲ့တဲ့ အခ်က္ ၅ ခ်က္နဲ႔ ပါတ္သတ္ျပီး ရည္ရြယ္တာက ဒါဟာ ႏွစ္ေပါင္း၄၀ေလာက္ လိုေသးတဲ့ ျပႆနာကိုေတာင္ အရင္ထဲက ၾကိဳတင္ျပင္ဆင္ ထားတယ္ဆိုတာ သိေစခ်င္တာပါပဲ။၂၀၁၂ ဆိုတာ..........

လက္ရိွေရာက္ေနတဲ့ အခ်ိန္အခါေလးမွာ လုပ္သင့္လုပ္ထိုက္တာေတြကို လုပ္ေစခ်င္တဲ့ စိတ္ထားေၾကာင့္ ဒီပို႔စ္ေလး ေရးျဖစ္တာပါ။ အခ်ိန္မွာ လုပ္ေဆာင္ခဲ့တဲ့ အရာအတြက္ ဘ၀ရဲ႕ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ထိ လိပ္ျပာသန္႔ မိမွာပါပဲ။ ေလထုညစ္ညမ္းမႈ ေရထဲညစ္ညမ္း မႈေတြကို ကိုယ္တတ္နိင္သေလာက္ တစ္ဦးခ်င္းျဖစ္ေစ စုေပါင္းျပီးျဖစ္ေစ ၀ိုင္း၀န္း လုပ္ေဆာင္ေစခ်င္ပါတယ္....။

ေနာက္ထပ္ အေရးၾကီးတဲ့ ညစ္ညမ္းမႈတခု မျဖစ္ဘို႔လည္း မိမိကိုယ္ကို တာ၀န္ယူဘို႔ လိုအပ္ပါတယ္။

အဲဒါက စိတ္ဓါတ္ညစ္ညမ္းမႈပါပဲ....။အဲဒီညစ္ညမ္းမႈအတြက္ ဆိုးက်ဳိးသက္ေရာက္မႈက အင္မတန္ ျမန္လြန္းပါတယ္။

အရင္အတိုင္း

Posted by ျမစ္က်ဳိးအင္း | Posted in ၀တၳဳတို | Posted on 11:52 PM

43

ေခၚသံသဲ့သဲ့ကို နားထဲတြင္ ၾကားရသလို ရိွလာသည္။
ထို႔အတူ လက္ေမာင္းကို တစံုတေယာက္ ကိုင္လႈပ္ေနသလို ခံစားရသည္။
အာရံုတခ်ဳိ႕တ၀က္ျဖင့္ မ်က္ခြံသည္ အနည္းငယ္ပြင့္လာသည္။
ထို႔ေနာက္ ေ၀၀ါးေနေသာ အျမင္အာရံုတြင္ မ်က္နာတခုသည္ တျဖည္းျဖည္း နီးကပ္လာသည္။

ဖိကပ္လာေသာ ႏႈတ္ခမ္းေၾကာင့္ နဖူးတြင္ အနည္းငယ္ပူေႏြးသြားသည္။
ထို႔ေနာက္ ျပန္ခြါသြားသည္။ ပင့္သက္ေႏြးေႏြးသာ က်န္ခဲ့သည္။
မျပီျပင္ေသးေသာ အသိတရားျဖင့္ စီးမိုးေနေသာ မ်က္နာကို ၾကည့္မိသည္...။

ႏွလံုးေသြးတို႔ တဒဂၤ ေအးစက္ ရပ္တန္႔သြားသည္။
ထို႔ေနာက္ ျပင္းထန္ေသာ အရိွန္ျဖင့္ ႏွလံုးသားသည္ တခ်က္ေဆာင့္ခုန္သြားသည္...။
ေျခလက္တို႔ ေအးစက္ကာ တဆတ္ဆတ္တုန္ခါသြားရသည္...။

““““ ...... ””””

က်ယ္ေလာင္လြန္းေသာ အာေမဋိတ္သံသည္ လည္ေခ်ာင္း၀တြင္ ေပ်ာက္ရွသြားသည္။ထိုင္းမိႈင္းေနေသာ စိတ္တို႔ လြင့္စင္သြားျပီး မ်က္၀န္းသည္ ျပဴးက်ယ္သြားသည္...။ဘာေတြျဖစ္ကုန္ျပီလဲ...။အျဖစ္အပ်က္သည္ ျမန္ဆန္လြန္းလွသည္။ အိပ္ယာမွ လႈပ္ႏိုးခံရခါမည္သူမွ် ဒီအျဖစ္မ်ဳိးကို တည္တည္ျငိမ္ျငိမ္ ရင္ဆိုင္ နိင္မည္ မထင္ေပ။

“ထေတာ့ေလ ..ဘာၾကည့္ေနတာလဲ ေမာင္က တကယ္အအိပ္ၾကီးတာပဲ”

ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့နိင္မယ့္ အသံကိုၾကားမွ အရာရာကို စပ္ဆက္မိသြားသည္။ ' ခ်စ္သူ ' ဟုတ္သည္။ ခ်စ္သူ ျဖစ္သည္။ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ , လေပါင္းမ်ားစြာ , ညေပါင္းမ်ားစြာ ေစာင့္ေမွ်ာ္ခဲ့ရေသာ ခ်စ္သူသည္ အခုေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ အိပ္ယာေဘးကို ေရာက္ရိွေနခဲ့ျပီ..။ ကြ်န္ေတာ္ခႏၶာကိုယ္သည္ သတိမထားမိခင္မွာပင္ ၀ုန္းခနဲ ထရပ္ျပီးျဖစ္ေနေလျပီ။

“ အို....ပိုး ရယ္”

ႏႈတ္ဖ်ားမွ ထိုတခြန္းသာ ေရရြတ္နိင္ျပီး ခ်စ္သူကို ေငးေမာေနမိသည္။ ထို႔ေနာက္ သတိမထားမိခင္မွာပင္

ခ်စ္သူကို ရင္ခြင္ထဲဆြဲသြင္းကာ တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ ဖက္ထားလိုက္သည္။ အခ်ိန္ေတြ မည္မွ် ကုန္သြားမွန္းမသိေပ။

ကြ်န္ေတာ္သည္လက္ရိွအခ်ိန္ကို သတိျပဳမိခ်ိန္တြင္ သူမသည္ ကြ်န္ေတာ္ရင္ခြင္ထဲတြင္ငိုရိႈက္ေနခဲ့ျပီ...။ ကြ်န္ေတာ့္ႏွလံုးသားသည္ တဆတ္ဆတ္တုန္ခါေနသည္...။ စီးဆင္းေနေသာေသြးတို႔သည္ နားထင္ႏွစ္ဘက္ဆီကို တဒုတ္ဒုတ္ျဖင့္ တိုး၀င္ေနသည္...။ သူမရဲ႕မ်က္ရည္တို႔ကို ၾကည့္ရင္း ရင္ထဲမွ၀မ္းနည္း မႈတို႔ လိႈက္တက္လာသည္။ အခုခ်ိန္တြင္ေတာ့ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာက အလြမ္းတို႔သည္ အရည္ေပ်ာ္ကာ အရိွန္ျပင္းစြာ စီးဆင္းေနခဲ့ျပီျဖစ္သည္...။

“မငိုနဲ႔ေတာ့ေနာ္ ..... ပိုးပင္ပန္းပါတယ္ အခုေမာင္တို႔ ျပန္ဆံုၾကျပီပဲ .... တိတ္ေတာ့ေနာ္ ”

ဆံပင္ေလးကို သပ္ေပးရင္း တိုးတိုးေလးေျပာလိုက္သည္။ ကြ်န္ေတာ့္အသံ တို႔သည္ ရင္ခုန္သံ ကဲ့သို႔ပင္ တုန္ခါေနသည္။ ရင္ထဲတြင္ တည္ျငိမ္မႈရရန္ ၾကိဳးစားေနသည္။ စကားေတြ မ်ားစြာ ေျပာခ်င္ေနသည္။သို႔ေသာ္ ဘယ္ကစ၍ ေျပာရမွန္းမသိေပ။ ျပန္လြတ္ထြက္သြားမွာ စိုး၍သာ တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ ဖက္ထားမိသည္။

“ဘယ္ေန႔ကျပန္ေရာက္တာလဲ”
“မေန႔ညက ျပန္ေရာက္တာ... အခုမနက္မိုးလင္းလင္းခ်င္း ေမာင့္ဆီကို ေျပးလာတာေလ ျပန္ေရာက္ထဲက လာခ်င္ေနတာ မိုးအရမ္းခ်ဳပ္ ေနလို႔”
“ပိုးက တကယ္ခ်စ္ဘို႔ေကာင္းတာပဲ”
“ဘာျဖစ္လို႔လဲ”
“ေမာင့္ကို ပထမဆံုး သတိရလို႕ေလ”
“ေမာင့္ကိုပဲ ခ်စ္ခဲ့တာေလ ေမာင့္ကိုပဲသတိရမွာေပါ့”

“နားေထာင္ေကာင္းလိုက္တာကြာ ႏွလံုးသားေတြ အရည္ေပ်ာ္ေတာ့မယ္”
“နားေထာင္ေကာင္းရင္ ေနာက္မွဆက္နားေထာင္ေနာ္ အခုမ်က္နာသြားသစ္ေတာ့ ေမာင္စားဘို႔

မုန္႔ဟင္းခါး၀ယ္လာတယ္ ေအးသြားလိမ့္မယ္”

“ဟုတ္သားပဲ ေပ်ာ္ေနတာနဲ႔ အားလံုးကို ေမ့သြားတယ္ ခဏေလးေစာင့္ေနာ္ ေရပါခ်ဳိးလိုက္မယ္”
“ျမန္ျမန္လုပ္ေနာ္ ... ပိုးေကာ္ဖီေဖ်ာ္ထားေပးမယ္”
“တကယ္လိမၼာတဲ့ကေလးပဲ ...စိတ္ခ် လံုး၀ မၾကာေစရဘူး”

ခ်စ္သူရဲ႕ပါးေလးကို လိမ္ဆြဲကာ ေရခ်ဳိးခန္းကို ေျပးထြက္လာခဲ့သည္။အခုခ်ိန္တြင္ေတာ့ ခႏၶာကိုယ္ တခုလံုးေပါ့ပါးေနသည္။ ရင္ခုန္သံတို႔သည္ မျငိမ္သက္ေသးေပ။အေတြးအာရံုတခုလံုးတြင္ ခ်စ္သူသာရိွေန သလို အေသြးအသားထဲတြင္လည္း ခ်စ္စိတ္တို႔ ျပည့္ႏွက္ေနသည္..။ အရာရာ အားလံုးကို ခ်စ္သူသာပိုင္ဆိုင္ထားသည္။ကြ်န္ေတာ္သည္ သူမကို စကားလံုးမ်ားျဖင့္ေဖာ္ျပ၍ မရနိင္ေလာက္ေအာင္ ခ်စ္ခဲ့သည္။ သိပ္ခ်စ္ခဲ့ရသမွ် ေ၀းေနရတဲ့ အခ်ိန္တြင္ အလြမ္းတို႔သည္ အဆမတန္ ျဖစ္လာသည္။ တေယာက္ထဲ ျဖတ္သန္းခဲ့ရေသာ ေန႔ရက္တို႔သည္ ပူေလာင္လြန္းသလို ကုန္ခဲလြန္းလွသည္။

ေန႔စဥ္ရက္ဆက္ အရမ္းလြမ္းခဲ့ရသည္။အခ်ိန္တိုင္းလိုလို သတိတရ ရိွေနခဲ့သည္။ လြမ္းဆြတ္ျခင္းသည္ ေသြးမဲ့ဒဏ္ရာ မ်ားစြာကို ျဖစ္ေစခဲ့သလား မသိေပ။ အခုေတာ့ ခ်စ္သူသည္ အနားကို ေရာက္လာခဲ့ျပီ။ ေန႔ရက္တို႔သည္ ျပန္လည္၍ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ေကာင္းေတာ့မည္။ သိပ္ခ်စ္တာပဲ ပိုးရယ္.။အေတြးတခုလံုး လႊင့္၀ဲေန သည္။ အေတြးလြန္သြားသျဖင့္ သြားပြတ္တံတြင္ သြားတိုက္ေဆး မထည့္မိဘဲ တိုက္ေနမိသည္။ ေနာက္မွသတိရသည္။

“အင္း...ပိုး သိရင္ေတာ့ ရယ္မွာပဲ ” ေတြးရင္းျပံဳးလိုက္မိသည္

........................................................................................................................။

သူမသည္ အလြန္ေပ်ာ္ေနသည္။ ဒီလိုမနက္ခင္းမ်ဳိးကို ရဘို႔ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ေစာင့္ေမွ်ာ္ခဲ့ရလဲဆိုတာ သူမကိုယ္တိုင္သာ အသိဆံုးျဖစ္သည္...။ အမွန္တကယ္ ေမာပန္းခဲ့ရသည္..။စိတ္ရွည္သီးခံ ခဲ့ရသည္။အခုေတာ့ သူမသည္ ေပ်ာ္ရႊင္ေနျပီ။ စိတ္တခုလံုး လန္းဆန္းေနသည္။ ျပီးေတာ့ ငိုခ်င္ေနခဲ့သည္...။ ေမာင့္ရဲ႕ ရင္ခြင္ထဲတြင္ သည္းသည္းထန္ထန္ ငိုေၾကြးခ်င္ေနသည္..။ခံစားခဲ့ရသမွ် ရင္ထဲတြင္ ေပါ့ပါးသြားတဲ့ အထိ ငိုခ်င္ေနခဲ့သည္။ေမာင့္ရဲ႕ ရင္ခြင္သည္ အရင္လိုေႏြးေထြးဆဲ ျဖစ္ေနအံုးမလား.....။ ျပီးေတာ့ ေမာင့္ရဲ႕ ႏႈတ္ခမ္း တို႔သည္ အရင္လို ခ်ဳိျမိန္ေနအံုးမည္ ထင္သည္ ။ ထိုအေတြးေၾကာင့္ ရွက္ရြံ႕ စြာ လွစ္ခနဲ ျပံဳးလိုက္မိသည္။

ခ်ဳိျမိန္ေသာ အရာေတြ အားလံုးသည္ ေမာင့္ထံတြင္သာ ရိွမည္ဟု သူမကေတာ့ အျမဲတမ္း ယံုၾကည္ ထားသည္။ ခ်စ္ျခင္း , ၾကင္နာျခင္း , ႏုညံ့ျခင္းေတြအားလံုး ေမာင့္ထံမွသာရနိင္မည္...။ ထိုအရာေတြသည္ သူမလိုခ်င္ခဲ့ျပီး အျပည့္အ၀ မရခဲ့ေသာ အရာေတြသာ ျဖစ္သည္။ ခုေတာ့ေမာင့္ရဲ႕ ခ်စ္ၾကင္နာျခင္းကို အျပည့္အ၀ ရနိင္ေတာ့မည္။ ေပ်ာ္ရႊင္စြာေတြးေနမိ၏...။ ေကာ္ဖီကို ျမည္းၾကည့္သည္ ။ ေမာင့္အၾကိဳက္ အခါးဓါတ္ကဲေသာ စိမ့္စိမ့္ေလး ျဖစ္ေန၍ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ေက်နပ္သြားသည္ ။ (၁၀) တန္းေက်ာင္းသူဘ၀ရဲ႕ မနက္ခင္းတခ်ဳိ႕တြင္ ေမာင့္အတြက္ နံနက္စာကို အခုလို ျပင္ဆင္ေပးခဲ့ ဖူးသည္ ။

ေမာင့္ရဲ႕ ေက်နပ္မႈသည္ သူမရဲ႕ ပီတိ ျဖစ္သည္။
ေမာင့္ရဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းသည္ သူမရဲ႕ အားအင္ ျဖစ္သည္။
ေမာင့္ရဲ႕ ၀မ္းနည္းမႈသည္ သူမအတြက္ေတာ့ က်ိန္စာ သာျဖစ္သည္။
ေမာင့္ကို အျမဲတမ္းေပ်ာ္ရႊင္ေနေစခ်င္သည္။။ဒါဟာသူမရဲ႕ တကယ့္ ဆႏၵ အမွန္သာ ျဖစ္သည္....။

ေရက်သံေတြကို ေဖာက္ထြက္ျပီး သီခ်င္းသံ သဲ့သဲ့ ထြက္ေပၚလာ၍ မုန္႔ဟင္းခါးပြဲ ထည့္ေနရင္း နားစြင့္ေနမိသည္။ ေရခ်ဳိးခန္းတံခါးနား ကပ္၍နားေထာင္ေတာ့မွ ေလးျဖဴရဲ႕ “အိမ္ကိုျပန္ခဲ့ေတာ့” သီခ်င္းကို ေမာင္ဆိုေနျခင္းျဖစ္သည္။

“..မင္းနဲ႔ ေတြ႔ခ်င္လို႔....ဟိုမွာမေပ်ာ္တဲ့ခဏ....အိမ္ကို ျပန္ခဲ့ေတာ့....”

ဟုတ္သည္။ထိုအရပ္တြင္သူမရဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းေတြ ေပ်ာက္ဆံုးသြားခဲ့ရသည္။အခုခ်ိန္တြင္ေတာ့ သူမေပ်ာ္ရႊင္ေနရျပီ။ ေမာင္သည္လည္း သူမလိုပဲ ေပ်ာ္ရႊင္ေနမွာပါပဲ။ေမာင္ေပ်ာ္ရႊင္ေနတာ ျမင္၍ သူမသည္ ပို၍ေပ်ာ္ရႊင္ရျပန္သည္။ ခဏေနမွ ထိုသီခ်င္းကို ဂစ္တာျဖင့္ ျပန္တီးခိုင္းရမည္။သူမသည္ ထိုအစီအစဥ္အတြက္ ေက်နပ္သြားသည္..။ ျပီးေတာ့ ေမာင့္ရဲ႕ရင္ခြင္ထဲတြင္ ေမွးစက္ရင္း ေမာင့္ရဲ႕စကားသံႏွင့္ ရင္ခုန္သံကို နားေထာင္ရမည္...။ အခ်ိန္ေတြ ျမန္ျမန္ မကုန္လ်င္ေကာင္းမည္။ စကားေတြကေတာ့ ဘယ္ေလာက္ေျပာေျပာ ကုန္နိင္မည္မထင္ေပ..။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေမာင့္ရဲ႕ ရင္ခြင္ထဲတြင္ အၾကာၾကီး တိုး၀င္ေနမည္။ ထိုအရာသည္ သူမအလိုခ်င္ဆံုးဆု ျဖစ္သည္။ သူမသည္ ေမာင့္ရဲ႕ အိပ္ယာ ကို သိမ္းဆည္းရင္း ေတြးေနမိသည္။

........................................................................................................................။

ေရကိုအျမန္ဆံုးခ်ဳိးေနသည္...။တဆတ္ဆတ္တုန္ေသာ ရင္ခုန္သံတို႔သည္ ယခုအခ်ိန္ထိ တည္ျငိမ္နိင္ဘို႔ ခက္ခဲေနသည္။ အခုခ်ိန္တြင္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္ ခ်စ္သူရဲ႕ ၾကားတြင္ ေရခ်ဳိးခန္း တံခါးတခ်ပ္သာ ျခားေန သည္..။ ထိုတံခါးကို အျမန္ဆံုးဆြဲဖြင့္ရမည္ ၊ ဘာအေၾကာင္းႏွင့္မွ် အခ်ိန္ကုန္ခံ၍ မျဖစ္ေတာ့ေပ။ ေ၀းခဲ့ရေသာ ႏွစ္ေတြသည္ အခုခ်ိန္တြင္ေတာ့ တစကၠန္႔ေလာက္ကိုေတာင္ အလဟႆ အျဖစ္မခံနိင္ေတာ့။ ထို႔ေၾကာင့္ေရကို အျမန္ဆံုးခ်ဳိးေနသည္။ေပ်ာ္ရႊင္ရလြန္းသျဖင့္ စိတ္တခုလံုး ႏုပ်ဳိလန္း ဆန္းေနသည္။ ဘာကိုပဲေတြးေတြး ၾကည္ႏူး စရာေတြပဲ ျဖစ္ေနသည္။

ခ်စ္သူသည္ အရာရာကိုတတ္နိင္စြမ္းသည္ ။ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္း , ၀မ္းနည္းျခင္း ဒါေတြကို ဖန္ဆင္းနိင္သည္။ အခု

လို ခ်စ္သူအနားတြင္ ရိွေနခ်ိန္သည္ အေပ်ာ္ရႊင္ရဆံုး အခ်ိန္ေတြသာ ျဖစ္သည္။ခ်စ္သူသာအနားမွာ မရိွခဲ့လ်င္........။ ထိုအေတြးသည္ တပိုင္းတစျဖင့္ ရပ္ဆိုင္းသြားသည္ ။ အျပင္ဘက္ကို နားစြင့္ၾကည့္ေတာ့ တိတ္ဆိတ္ေနသည္ ။ ေရက်သံမွလြဲ၍ အရာရာသည္ တိတ္ဆိတ္ ျငိမ္သက္ ေနသည္။ စိုးရိမ္ပူပန္စိတ္သည္

၀ုန္း ခနဲ ေဆာင့္တက္လာ သည္။ ခ်စ္သူရိွေသးရဲ႕လား ေတြးမိ၍ ခႏၶာကိုယ္ တုန္ခါသြားသည္။

“ ပိုး ေရ ”
တိတ္ဆိတ္ေန၏..။ႏွလံုးေသြးတို႔ကေတာ့ တဒိတ္ဒိတ္ ခုန္ေနသည္။

“ ပိုး....ေရ..”

“ေမာင္ ဘာျဖစ္လို႔လဲ ”

ဒုတိယ အၾကိမ္ေခၚမွ ခ်စ္သူရဲ႕ ျပန္ထူးသံကို ၾကားလိုက္ရည္။ ရင္ထဲကို စမ္းေခ်ာင္းတစင္း ျဖတ္ စီးဆင္းသြားသည္။

“ဘာမွ မျဖစ္ဘူး...ဘာမွ မျဖစ္ဘူး”

၀မ္းသာအားရ ျပန္ထူးရင္း ေရခ်ဳိးခန္းမွ ထြက္လိုက္သည္။ တံခါး၀တြင္ မ်က္နာသုတ္ပု၀ါ ကိုကိုင္၍ အဆင္

သင့္ ေစာင့္ေနသည္ ။ ၾကည္ႏူးစိတ္တို႔ ခႏၶာကိုယ္အႏွံ႔ စိမ့္၀င္သြားသည္ ။ ခ်စ္သူရဲ႕ ခ်စ္ၾကင္နာမႈ အလိုက္

သိမႈ တို႔သည္ ဟိုးအရင္ကအတိုင္း ျဖစ္သည္။

ဒီလိုမနက္ခင္းမ်ဳိးကို အျမဲတမ္းရရင္ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းမလဲ ဟု အကၤ်ီ၀တ္ရင္း ေတြးမိသည္။ အျမဲတမ္း ဟုတ္သည္။ အျမဲတမ္း ရခ်င္သည္။ဒီလိုဘ၀သည္ စိတ္ကူးထဲက ဘ၀မ်ဳိးျဖစ္သည္။ ျပီးေတာ့ အၾကိမ္ၾကိမ္ ေတြးျပီး တၾကိမ္မွ မရခဲ့ေသာ ဘ၀ျဖစ္သည္။ ဒီေန႔မွာေတာ့ ထိုဆႏၵသည္ျပည့္၀ေတာ့မည္။ ကြ်န္ေတာ္ရဲ႕စိတ္သည္ အက်ၤ ီၾကယ္သီး တပ္ေပးေနေသာ ခ်စ္သူကို ၾကည့္ရင္း မခ်င့္မရဲ ျဖစ္လာသည္ ။

သို႔ျဖင့္ ခါးေလးကို ဆြဲဖက္ကာ ရင္ခြင္ထဲ ဆြဲသြင္းလိုက္သည္။

“ေမာင္ဘယ္ေလာက္ လြမ္းခဲ့ရသလဲဆိုတာ သိခ်င္လား”
“အင္း...သိခ်င္တယ္”
“ဒါဆိုေခါင္းေလး ေမာ့ထား”
“...အင္း...”
“ မ်က္လံုးပါ မိွတ္ထား”
........
..................
..........................

“ အဲဒီေလာက္အထိ.....”

စကားလံုးမ်ားစြာထက္ ျပီးျပည့္စံုေသာ အရာမွာ တခုသာ ရိွမည္ထင္သည္။ ထိုအရာမွာ တရိႈက္မက္မက္ အနမ္း ျဖစ္သည္။ကြ်န္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္အတြက္ ဒီအခ်ိန္တြင္ အနမ္းတခုရဲ႕ အဓိပၸါယ္သည္ က်ယ္ျပန္႔ နက္ရိႈင္းလွသည္။ လြမ္းေမာတမ္းတျခင္း ,ျပန္ဆံုခ်ိန္ကိုေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ရျခင္း ,မ်ဳိသိပ္ခဲ့ရျခင္း , ေစာင့္စည္းသီးခံျခင္း , သတိရျခင္း ... စသည္ျဖင့္ အဓိပၸါယ္မ်ားစြာ ေပ်ာ္၀င္ေနသည္။အခ်ိန္ကာလကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ၾကားက ထြက္ေျပးသြားျပီ။

“ေမာင္ဘယ္ေလာက္လြမ္းခဲ့ရတယ္ဆိုတာ သိျပီလား”
“အင္းသိျပီ”
ခ်စ္သူရဲ႕ အသံသည္ ကြ်န္ေတာ္ရင္ခုန္သံကဲ့သို႔ပင္ တုန္ခါေနသည္။

“ဒီလိုဆို ပိုးကလည္း ဘယ္ေလာက္လြမ္းခဲ့ရတာကို ေျပာျပမယ္ သိခ်င္လား”
“သိခ်င္တာေပါ့”
“ဒါဆိုမ်က္လံုးျပန္မိွတ္ေပး”
“စိတ္ခ် လံုး၀ကို မဖြင့္ဘူး”
“သိပ္မသိခ်င္ရွာပါဘူးေနာ္”
“ပိုးစကားနားေထာင္တာပါ”
“အင္းပါ...အင္းပါ ေခါင္းနည္းနည္ ငံု႔ေပးေလ”
“မငံု႔ဘူးကြာ ဒီေလာက္ေတာ့ ကိုယ့္ဘာသာၾကိဳးစားေပါ့”
“ဒီလိုလား ရပါတယ္ ..ဒါနဲ႔ ေမာင့္အရပ္ အရင္ကထက္ ရွည္လာေသးလား”
“ဟင့္အင္း အရင္အတိုင္းပဲ”
“ဒါဆို မ်က္လံုးမွိတ္ေတာ့ေနာ္”
“အင္း”

အျမင္အာရံုသည္ေမွာင္မိုက္သြားျပီး အခန္းထဲတြင္ တိတ္ဆိတ္သြားသည္။ စကၠန္႔အနည္းငယ္ ၾကာျပီးေနာက္ ပထမဆံုး အသိမွာ လည္ပင္းကို သိုင္းဖက္လာေသာ လက္ႏွစ္ဘက္ ျဖစ္သည္။တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ ထြက္သက္ေႏြးေႏြးသည္ ေမးဖ်ားကို ရိုက္ခတ္လာသည္။

ထို႔ေနာက္.....
.......................
.............................

မ်က္၀န္းထဲတြင္ ၾကယ္ေတြမ်ားစြာ ေၾကြက်သြားသည္ ။ တိမ္တိုက္တခ်ဳိ႕သည္ ခႏၶာကိုယ္ကို ျဖတ္တိုက္ သြားသည္။ သာယာၿငိမ္းေအးေသာ ေလေပြေၾကာင္းထဲတြင္ အလုိက္သင့္စီးေမ်ာေနသည္ ။ ခံစားခ်က္တို႔ စံုလင္ေနသည္။ နက္ရႈိင္းေသာ ေခ်ာက္ကမ္းပါး ထဲကုိ ထိုးဆင္းသြားလိုက္ ေကာင္းကင္ကုိ ပ်ံတက္လိုက္ျဖင့္ ႏွလံုးသားသည္ တလွပ္လွပ္ ခုန္ေနသည္။ အဆံုးမရွိေသာ နယ္ပယ္တခုတြင္ ဝါဂြမ္းတစလိုလြင့္ေမွ်ာေနသည္။ ထိုနယ္ပယ္သည္ ပင္လယ္တခုျဖစ္ႏိုင္သလို ေကာင္းကင္တခုျဖစ္ႏိုင္သည္ ေသခ်ာတာက ထိုေနရာတြင္ အခ်ိန္ကာလ မရွိေပ။ ရင္ခုန္သံတို႔ကေတာ့ လိႈင္းထန္ေနသည္။ ေမာပန္းလြန္းလွသည္။

ခ်စ္သူရဲ့ခါးကုိ တင္းတင္းၾကပ္ၾကပ္ ဖတ္ထားေသာ လက္သည္ အားေလွ်ာ့လာသည္။ ပင့္သက္ေႏြးေႏြးသည္
တျဖည္းျဖည္း ေဝးကြာသြားကာ ခိုတြယ္ထားေသာ လက္ႏွစ္ဘက္သည္ အားေလွ်ာ့ ေျပက်သြားသည္။ အခန္းထဲတြင္ တိတ္ဆိတ္ျခင္းသာ က်န္ခဲ့သည္။

“ လက္စားေခ်နည္းေတြထဲမွာေတာ့ ဒီနည္းဟာအေကာင္းဆံုးပဲလို႔ေမာင္ထင္တယ္”

တိုးတိုးေလးေျပာရင္း ခ်စ္သူကုိၾကည့္မိသည္။ ပထမဆံုးေသာ ျမင္ကြင္းမွာ မ်က္ရည္ေတြဝိုင္းေနေသာ မ်က္ဝန္း တစံု ျဖစ္သည္။ ေမာ့ၾကည့္ေနေသာ ခ်စ္သူရဲ့မ်က္ဝန္းထဲတြင္ မ်က္ရည္တို႔ျပည့္လွ်ံေနသည္။

“ ပိုး....ဘာျဖစ္လို႔...”

ေရရြတ္သံပင္ မဆံုးလိုက္ ရင္ခြင္ထဲကုိ တိုးဝင္ကာ ရႈိက္ႀကိးတငင္ ငိုေနေတာ့သည္။ ႏုနယ္ေသာ ခ်စ္သူရဲ့ႏွလံုးသားသည္ အလြမ္းဒဏ္ကုိ အခ်ိန္မ်ားစြာ ခံစားခဲ့ရေပမည္။ ရက္စက္လွေသာ ေဝးကြာခ်ိန္ေတြသည္ ရင္ခုန္သံတို႔ကုိ တိတ္ဆိတ္ေစခဲ့ကာ လြမ္းေမာျခင္းေတြကုိသာ ေပးခဲ့သည္။ တေယာက္တည္း ေရွ႕ဆက္ခဲ့ရေသာ ေန႔ရက္ေတြသည္ အထီးက်န္ျခင္းျဖစ္သာ ျပည့္ေနခဲ့မည္ ။ မည္သည္

့ၿပီးျပည့္စံုမႈမ်ား ရွိေနပါေစ ခ်စ္သူမရွိေသာ အရပ္သည္ နာက်င္စရာမ်ားသာ ရွိေနခဲ့မည္ မဟုတ္ပါလား ....။

ထို အရပ္ တြင္ သူမသည္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ကြ်န္ေတာ့္ကုိ လြမ္းဆြတ္ေနခဲ့ရေပမည္။ ကြ်န္ေတာ္သည္လည္း သူမ ကဲ့သို႔ အတူတူပင္ျဖစ္သည္။

ေက်ာေလးကုိသပ္ေပးရင္း ငိုရိႈက္ျခင္းကုိေစာင့္ဆိုင္းေပးလိုက္သည္။ မြမ္းၾကပ္ခဲ့ရေသာ သူမရဲ့ ရင္ခြင္ကုိ မ်က္ရည္တို႔ႏွင့္အတူ ပြင့္ထြက္သြားေစလို၍ ျဖစ္သည္။ အလြမ္းတို႔သည္လည္း မ်က္ရည္တုိ႔ကဲ့သလို႔ စီးဆင္းသြားပါေစဟု ကၽြန္ေတာ္ဆုေတာင္းေနမိသည္။

“ မငိုနဲ႔ေတာ့ေနာ္ အခုပုိးေဘးမွာ ေမာင္ရွိေနၿပီ ေနာက္ဆိုပိုးေပ်ာ္ရေတာ့မွာေပါ့ ဒီမွာၾကည့္စမ္း....”

မ်က္ရည္ဝိုင္းေနေသာ မ်က္ဝန္းသည္ ေတာက္ပေနသည္။

“ ပုိးကငိုတာေတာင္ လူလည္က်ေသးတယ္ ”
“ ဟင္ ဘာျဖစ္လို႔လဲ”
“ဒီမွာၾကည့္ေလ ရင္ခြင္ထဲမွာငိုေတာ့ မ်က္ရည္ေတြေရာ ႏွပ္ေတြေရာ အက်ၤ ီနဲ႔သုတ္ၿပီးသားျဖစ္တာေပါ့
အဲ့ဒါလူလည္က်တာေလ”

အခုမွ သေဘာေပါက္သြားေသာခ်စ္သူသည္ ရယ္သံလြင္လြင္ျဖင့္ ရင္ခြင္ထဲကုိတိုးဝင္သြားသည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ နားရြက္ကေလးအေပၚမွ ဆံပင္ေလးကုိ သပ္တင္ေပးရင္း နားနားကပ္ကာ တိုးတိုးေလးေျပာလိုက္သည္။

“ေမာင္ေျပာျပမယ္ ငိုတာထက္ေလးနက္တဲ့ အလုပ္ေတြ အမ်ားၾကီးရိွတယ္ ဘာေတြလဲသိလား”

“သိတာေပါ့ ...ပိုးနဲ႔ေမာင္ စကားေတြေျပာၾကမယ္ေလ ..အတိုးခ်ျပီးေတာ့ကို ေျပာမယ္
ျပီးေတာ့ ေမာင့္ရဲ႕ ရင္ခြင္ထဲမွာ ရင္ခုန္သံကို နားေထာင္မယ္၊ ေမာင္ဆိုျပမယ့္

ဂစ္တာသံကိုလည္း နားေထာင္မယ္ ကဗ်ာအသစ္ေတြကိုလည္း ဖတ္မယ္ေလ

စကားေတြလည္းအမ်ားၾကီးေျပာမယ္။တိတ္တိတ္ေလးလည္း အခ်ိန္ေတြကို ျဖတ္သန္းမယ္ေလ”

“အင္း ဟုတ္တယ္ ... ပိုး ျဖစ္ခ်င္တာေတြကို ေမာင္ လုပ္ေပးမွာေပါ့ အဓိကက ပိုး ေပ်ာ္ဘို႔ပဲေလ”

“ဒါေပမယ့္ ေမာင္ အခုအရင္လုပ္ရမွာက ထည့္ထားတဲ့ မုန္႔ဟင္းခါးကို သြားစားဘို႔ပဲ ၾကာရင္ပြကုန္ လိမ့္မယ္ေမာင္ရဲ႕ ”

ၾကည္လင္ေနေသာ ခ်စ္သူရဲ႕ အျပံဳးသည္ရင္ခြင္ကို ျငိမ္ခ်မ္းသြားေစသည္။ သူမသည္ ကြ်န္ေတာ္ ဘယ္ေလာက္အထိ ခ်စ္သလဲဆိုတာကို မခန္႔မွန္းနိင္ ေစခဲ့သူျဖစ္သည္။ ထိုျပင့္ တသက္လံုး ခ်စ္သြားမယ့္ သူလည္းျဖစ္သည္။

“ဟင္ အင္း ေမာင္စိတ္ေျပာင္းသြားျပီ အဲဒီမုန္႔မစားေတာ့ဘူး”
“ဒါဆို ဘာစားခ်င္လို႔လဲ ေျပာေလ”
“ေမာင္ လိုခ်င္တာက တရိႈက္မက္မက္ အနမ္း တပြင့္ပဲ ကဲဘယ္လိုလဲ ေပးမွာလား ”
“............”
.................................

အခန္းထဲတြင္ ရုတ္တရက္ တိတ္ဆိတ္သြားသည္။
ထိုအခ်ိန္တြင္ ျပတင္းေပါက္မွ ျမဴခိုးတို႔သည္ အခန္းထဲသို႔ဝင္ေရာက္ကာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ကုိ လႊမ္းၿခံဳသြားသည္။ ခ်စ္သူကုိ ျမင္ရသည္မွာ ေဆးသားမေကာင္းလွေသာ ဓါတ္ပံုတပံုကဲ့သို႔ မႈန္ဝါးဝါးျဖစ္ေနၿပီး သူမသည္လည္း ကြ်န္ေတာ့္ကုိ ထိုကဲ့သို႔သာ ျမင္ေနရမလားမသိေပ။

“ ေျဖေလ”

ခ်စ္သူရဲ့ႏႈတ္ခမ္းအစံုသည္ အနည္းငယ္ လႈပ္ရွားသြားသည္။ အသံကုိမူ သဲကြဲစြာ မၾကားရေပ။ ျမင္ကြင္းကေတာ့ ပုိ၍ မႈန္ျပသြားသည္။

“ ေျဖေလ.....”

ေမးခြန္းရဲ့အဆံုးတြင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ၾကားမွ ျမဴခိုးတို႔သည္ တံတိုင္းတခုလို ျခားသြားခဲ့သည္ ။

ခ်စ္သူရဲ့ ခႏၶာကုိယ္သည္ ေလတုိက္ခံလိုက္ရေသာ တိမ္ဆိုင္ေတြကဲ့သို႔ ပါးလ်သြားသည္။ ကြ်န္ေတာ္သည္ ေသြးရူး ေသြးတန္းျဖင့္ လွမ္းဆြဲလိုက္ခ်ိန္တြင္ ............

“ မသြားပါနဲ႔ ခ်စ္သူရယ္”

ကြ်န္ေတာ့္အသံသည္ ဆို႔နစ္ကြဲရွစြာျဖင့္ ထြက္သြားသည္။ ကြ်န္ေတာ့္ခႏၶာကုိယ္သည္လည္း ပင္ပန္းျခင္းႀကီးစြာျဖင့္ ၾကမ္းျပင္ေပၚသို႔ ဒူးေထာက္၍ က်သြားသည္။ အခန္းထဲတြင္ အရာရာ ဆံုးရံႈးသြားေသာ လူငယ္တေယာက္ႏွင့္ ေၾကကြဲျခင္းမွ လြဲ၍ ဘာဆိုဘာမွမက်န္ေတာ့ေပ။

ထို႔ေနာက္ ေမွ်ာ္လင့္တႀကီးျဖင့္ က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္ထားေသာ လက္ႏွစ္ဖက္ကုိ ေျဖၾကည့္သည္။

ဘာဆိုဘာမွ...မက်န္ေတာ့ေပ။

.....................................................................................................................။

စူးရွပူျပင္းေသာ ေနေရာင္ျခည္သည္ ဒီေန႔အတြက္ ရက္စက္လွသည္။ နာရီဝက္ေလာက္ ေနာက္က်ၿပီးမွ ေရာက္လာေတာ့ေရာ ဘယ္သူကအျပစ္တင္မွာမလို႔လဲ။ မ်က္လံုးပြင့္ပြင့္ခ်င္း ဝုန္းခနဲထထိုင္ခါ ကုတင္ေဘးကုိ ၾကည့္မိသည္။ အရာရာသည္ အရင္အတိုင္းျဖစ္သည္။

“ယေန႔သည္ မေန႔ကအတိုင္းျဖစ္၍ မနက္ျဖန္သည္လည္း ယေန႔အတိုင္းပင္ ျဖစ္ေနဦးမည္။”

အိမ္မက္တပုဒ္ကုိ ၿပီးဆံုးေအာင္ မက္ခြင့္မရွိေသာဘဝသည္ ကံဆိုးမိုးေမွာင္က်ေသာ ဘဝသာ ျဖစ္လိမ့္မည္။
ရာသီ အခ်ိန္ႏွင့္ ပတ္ဝန္းက်င္တို႔သည္ လူငယ္တေယာက္ရဲ့ ပ်ဳိျမစ္လန္းဆန္းမႈကုိ တစတစနဲ႔ ဝါးၿမိဳသြားခဲ့

သည္။ ကံၾကမၼာသည္ရက္စက္လွသည္။ ကြ်န္ေတာ္သည္ အနည္းငယ္မွ်ေလာက္ပင္ ျပန္မရခဲ့။အိမ္မက္ တပုဒ္ကိုေတာင္ျပီးဆံုးေအာင္ျပန္မရခဲ့ေပ။ ဘာကိုမွ အျပစ္မတင္လိုေတာ့ျပီ....။ အိမ္မက္ကေလးရယ္ ႏွေမ်ာ လိုက္တာ..။ ၀မ္းနည္စြာ ေတြးမိသည္။ ကြ်န္ေတာ့္ရင္ခြင္ကေတာ့ ေမာဟိုက္ေနသည္။ ႏြမ္းလ်ေနေသာ ႏွလံုးသား မွ ေရရြတ္သံ တခုသည္ ႏႈတ္ဖ်ားမွ တိုးညင္းစြာ ထြက္က်သြားသည္....။

“ လြမ္းလိုက္တာ ခ်စ္သူရယ္”

.............................................................................................................................................

၂၀၀၃ ခု ၁၁ လပိုင္း ကေရးထားဖူးတဲ့ ၀တၳဳေလးပါ.....။ ကိုယ့္ဘာသာ ျပန္ဖတ္ျပီး ခံစားခ်က္ေလး တခုရမိလို႔ ျပန္ကူးျပီးတင္လိုက္တာပါ။

ကြ်န္ေတာ္....စာေရးဆရာ

Posted by ျမစ္က်ဳိးအင္း | Posted in ၀တၳဳတို | Posted on 2:00 AM

62

ကဲ..စိတ္ကူးနဲနဲယဥ္ၾကည့္ရေအာင္...။ ကမၻာမွာေဖ်ာ္ေျဖမႈေတြ အားလံုးေပ်ာက္ဆံုးသြားေတာ့မယ္ ဆိုပါေတာ့ ကိုယ္အႏွစ္သက္ဆံုးတခုကိုသာခ်န္ထားခြင့္ ရမယ္ဆိုရင္ ဘာကိုေရြးခ်ယ္ၾကမလဲ....။ တခ်ဳိ႕က သီခ်င္းေတြကို ယူထားလိုက္ၾကမယ္.....။တခ်ဳိ႕က ရုပ္ျမင္သံၾကားကို ေရြးခ်ယ္ၾကမယ္.....။ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက အားလံုး ရနိင္တဲ့ အင္တာနက္ကို ဖက္တြယ္ထားၾကမယ္လို႔ထင္တယ္..။ ရိုးရိုးသားသားနဲ႔ ကိုယ္ၾကိဳက္တာ တမ်ဳိးထဲကိုပဲ ေရြးခ်ယ္ရမယ္ဆိုရင္ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ႏွစ္ခါမစဥ္းစားဘူး စာေပကိုပဲေရြးမိမွာပဲ...။ ဘာေၾကာင့္ဆိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ ငယ္ငယ္ထဲက စာအုပ္ေတြ ဖတ္ရင္း စာေပနဲ႔ပဲၾကီးလာတာ မို႔လို႔ပါပဲ....။

ငယ္ငယ္ေလးထဲက စာဖတ္ျဖစ္တဲ့ ကြ်န္ေတာ္ဟာ (၄)တန္း ေက်ာင္းသားအရြယ္ ေရာက္ေတာ ့၀တၳဳေတြ ဖတ္တဲ့ အဆင့္ကို ေရာက္ေနခဲ့ျပီ။စာအုပ္ဆိုင္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ စံုေအာင္ ငွားဖတ္ ဖူးခဲ့တယ္။ စာအုပ္ငွားပါမ်ားလာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို ႔လမ္းထိပ္က စာအုပ္ဆိုင္ရွင္နဲ႔ ရင္းႏွီးလာရင္း ေနာက္ေတာ့ အဲဒီဆိုင္မွာဘဲ အျမဲလိုလို ရိွေနတတ္ေတာ့တယ္။ ဆိုင္ရွင္နဲ႔ ရင္းႏွီးေတာ့ ဆိုင္ကို၀ိုင္းကူေပးရင္း စာအုပ္ေတြ ဖတ္ရတယ္....။ ဆိုင္ရွင္ကလည္း ကြ်န္တာ္ကို စာအုပ္အပ္တာ ငွားတာ ဘယ္လိုမွတ္ရလဲ သင္ေပးသလို အခ်ိန္နဲနဲၾကာလာေတာ့ စာအုပ္ခ်ဳပ္နည္းပါ သင္ေပးတယ္..။ကြ်န္ေတာ္စာအုပ္အဖံုး ခ်ဳပ္တတ္သြားေတာ့ သူ႔စာအုပ္ေတြကို ရန္ကုန္မွာ မခ်ဳပ္ေတာ့ဘဲ ကြ်န္ေတာ္ကို ခ်ဳပ္ခိုင္းေတာ့တယ္....။

တအုပ္ကို ဘယ္ေလာက္ႏႈန္းနဲ႔လည္းေတာ့ မမွတ္မိဘူး ကြ်န္ေတာ့္ကို စာအုပ္ခ်ဳပ္ခ ဆိုျပီးေပးတယ္ ။

သူ႔အေနနဲ႔ ရန္ကုန္မွာ ခ်ဳပ္တာထက္ အမ်ားၾကီးသက္သာသလို ကြ်န္ေတာ္အတြက္လည္း ေတာ္ေတာ္အဆင္ေျပပါတယ္။ စာအုပ္လည္း အလကားဖတ္ရ မုန္႔ဘိုးလည္းရ ဆိုေတာ့ မနက္လင္းတာနဲ႔အဲဒီဆိုင္ ေရာက္ေနေတာ့တာပဲ.....။ ဆိုင္ရွင္ကလည္း ကြ်န္ေတာ့္ကို ဆိုင္အပ္ျပီး သူလည္း လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေနေနရေတာ့ သူလည္း အဆင္ေျပသလို ကြ်န္ေတာ္ကလည္း စာအုပ္ေတြ အလကား ဖတ္ရေတာ့ ႏွစ္ေယာက္သား အဆင္ေျပ ေနၾကေတာ့တယ္။ အလကားဖတ္ရေပမယ့္ ကာတြန္းေတာ့ မဖတ္ဘူး...။ဖတ္ရတာ ခဏေလးနဲ႔ျပီးလို႔ စိတ္ထဲမွာ မတင္းတိမ္ဘူး။

အဲဒီေတာ့ တေန႔တေန႔ ၀တၳဳေတြပဲ ဖတ္ျဖစ္ေတာ့တယ္။အဲဒီအခ်ိန္မွာ စာဖတ္ရင္းနဲ႔ ျငိသြားတဲ့ ၀တၳဳ

အမ်ဳိးအစားက သိုင္း၀တၳဳျဖစ္သြားေတာ့တယ္။ သိုင္း၀တၳဳေတြ စြဲစြဲျမဲျမဲဖတ္တဲ့ သူေတြအတိုင္းပဲ စာအုပ္မ်က္နာဖံုး ၾကည့္လိုက္လို႔ စဆံုးလံုးခ်င္း ဆိုရင္မဖတ္ဘူး....။အုပ္တြဲမ်ားေလ ဇာတ္အိမ္က်ယ္ေလ ၾကိဳက္ေလပဲေပါ့....။ သိုင္း၀တၳဳေတြကလည္း တခ်ဳိ႕ဆို ဇာတ္လမ္းရွည္လြန္းလို႔ ၁၀ အုပ္တြဲ ေက်ာ္တဲ့ အထိကို ရိွတာပါပဲ။ အဲဒီေခတ္က သိုင္း၀တၳဳေတြ အငွားမ်ားတဲ့ ေခတ္ဆိုေတာ့ ဆိုင္ရွင္ကလည္း အုပ္တြဲေတြ မ်ားလည္း ၀ယ္ျပီး တင္တာပဲ။ ကြ်န္ေတာ္က သိုင္း၀တၳဳ ဇာတ္လမ္းအသစ္ စဖတ္ေတာ့မယ္ဆို ဘယ္ႏွစ္အုပ္တြဲလည္း အရင္ၾကည့္ေလ့ရိွတယ္။ အနည္းဆံုး ၄ အုပ္တြဲ နဲ႔အထက္ေလာက္မွ ဖတ္ေလ့ရိွတယ္။ဒါကလည္း သိုင္းစာအုပ္ေတြ ဖတ္ေလ့ရိွတဲ့ သူေတြပဲ သိနိင္တဲ့ ခံစားခ်က္တမ်ဳိးပါပဲ။

တေန႔လံုး ဖတ္ျပီးတာေတာင္ ည အိမ္ျပန္ရင္ အိပ္ခါနီးဖတ္ဘို႔ တအုပ္ေလာက္အိမ္ယူျပီး ဖတ္တဲ့အထိ ေလာဘ ၾကီးခဲ့တယ္။တေန႔ေန႔ ၀တၳဳေတြဖတ္တာမ်ားေတာ့ လမ္းေလွ်ာက္ရင္းေတာင္ မိုက္ခနဲျဖစ္ရတဲ့အထိ ေခါင္းေတြလည္း မူးေနတတ္တာပါပဲ။သိုင္း၀တၳဳေတြဖတ္လို႕စာဖတ္သက္ တစ္ႏွစ္ေလာက္ ရလာေတာ့ ကိုယ္တိုင္ သိုင္း၀တၳဳ ေရးခ်င္စိတ္ ျဖစ္လာတယ္...။ အဲဒီအရြယ္တုန္းက ၀တၳဳတအုပ္ကို တနာရီခြဲေလာက္ အခ်ိန္ယူျပီး ဖတ္ရတယ္။ေႏြရာသီေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြဆို အဲဒီဆိုင္မွာပဲ တေန႔လံုးေနျပီး တအုပ္ျပီးတအုပ္ ထိုင္ဖတ္ေနေတာ့တာပဲ။ဖတ္ရင္းနဲ႔ သိုင္း၀တၳဳေတြရဲ႕သေဘာတရားကို သိလာေတာ့တယ္..။အဲဒီေတာ့ ငါလည္းေရးရင္ ျဖစ္မွာပဲဆိုတဲ့ စိတ္၀င္လာမိတယ္....။ စဥ္းစားေလ ေရးခ်င္ေလနဲ႔ ေနာက္ဆံုး ေရးမယ္ကြာလို႕ဆံုျဖတ္လိုက္တယ္...။

အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကြ်န္ေတာ့္အသက္က (၁၁)ႏွစ္သားေလာက္ရိွေနျပီ။ တကယ့္စာေရးဆရာၾကီးေတြ ဘယ္လို ေရးလည္းေတာ့ မသိဘူး...။ကြ်န္ေတာ္က ပထမဆံုး အေနနဲ႔ သိုင္း၀တၳဳမွာ မပါမျဖစ္တဲ့ အရာေတြကို အရင္ ပံုစံေတြ ခ်လိုက္တယ္။ လူနာမည္ ၊ ျမိဳ႕နာမည္၊ ေတာင္ နာမည္၊သိုင္းကြက္နာမည္၊ ဂိုဏ္းနာမည္၊ စသည္ ျဖင့္ ေခါင္းစဥ္ေတြ တပ္လိုက္တယ္။ ျပီးေတာ့မွ သူ႔သက္ဆိုင္ရာ ေခါင္းစဥ္ေအာက္မွာ အခ်က္အလက္ေတြကို ျဖည့္တယ္။သိုင္းကြက္နာမည္ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ ေအာက္မွာ သီလရွင္ထီးေဆာင္း၊ေၾကာင္လက္သဲ၀ွက္၊သိန္းငွက္ေတာင္ပံျဖန္႔၊နဂါးမ်က္ေစာင္းသိုင္းကြက္ .....၊စသည္ျဖင့္ နာမည္ေတြ ခ်ေရးတယ္။

ဖတ္ဖူးတဲ့စာအုပ္ေတြထဲက ဟိုတအုပ္က သိုင္းကြက္နာမည္နဲ႔ ဒီတအုပ္က သိုင္းကြက္နာမည္ နဲ႔ကို ေပါင္း လိုက္ေတာ့ နာမည္အသစ္ေတြ ထပ္ရလာတယ္...။အဲဒီလိုပဲ လူနာမည္ဆိုရင္လည္း ဟိုေပါင္းဒီစပ္နဲ႔ နာမည္ေတြ ရလာတယ္။ ဂိုဏ္းနာမည္ေတြကိုေတာ့ စိတ္ထင္တိုင္း သိပ္ေရးလို႔မရေတာ့ဘူး ။အစဥ္အဆက္ ရိွေနခဲ့တဲ့ ေရွာင္လင္ တို႔ ၀ူတန္ တို႔ သူဖုန္းစား ဂိုဏ္း တို႕ ကို မပါမျဖစ္ ထည့္ေရးရျပီး ေနာက္ထပ္ ဂိုဏ္းတခ်ဳိ႕တေလကို ေတာ့ စိတ္ကူးနဲ႔ ျဖည့္ထားခဲ့တယ္။ ကြ်န္ေတာ္ ရည္ရြယ္တာက သိုင္း၀တၳဳေတြ အမ်ားၾကီးေရးမယ္ ။ အဲဒီလိုေရးတဲ့အခါ လိုအပ္တဲ့ အခ်က္အလက္ေတြ ရဘုိ႕ သူ႔ေခါင္းစဥ္နဲ႔သူ စုေဆာင္းထားတာမ်ဳိးေပါ့။ အဲဒီ စုေဆာင္းထားတဲ့ အထဲကမွ တအုပ္ခ်င္းစီအတြက္ သိုင္းကြက္နာမည္ေတြ ဂိုဏ္းနာမည္ေတြ ယူသံုးမယ္ လို႔ရည္ရြယ္ထားတာေလ။

သိုင္း၀တၳဳေတြရဲ႕ အဓိကအေရးအၾကီးဆံုး အခ်က္က “ရန္သူ” ပါပဲ။ ရန္သူမရိွဘဲနဲ႔ သိုင္း၀တၳဳ ျဖစ္လို႔မရဘူး။
အဲဒီေတာ့ စာေရးမယ့္သူက ရန္သူ ကို ဖန္တီးရေတာ့မယ္။ သူဖန္တီးတဲ့ ရန္သူကို လည္း စာဖတ္တဲ့ သူေတြစိတ္ထဲမွာ မသိမသာ အထင္ၾကီးေနေအာင္ ဖန္တီးထားဘို႔ လိုတယ္။ ေနာက္ထပ္အေရးၾကီးတဲ့ အခ်က္က ဇာတ္လမ္းရဲ႕ အဖြင့္ပါပဲ။ ပထမဆံုး ဖတ္တဲ့ စာမ်က္နာ ႏွစ္မ်က္နာေလာက္မွာ ဆြဲေဆာင္နိင္ခဲ့ရင္ တအုပ္လံုး စိတ္၀င္တစားဖတ္ဘို႔ ရာခိုင္းႏႈန္းမ်ားသြားျပီ။ ေနာက္ထပ္ မပါမျဖစ္တဲ့ အခ်က္ေတြ ရိွသလို ဇာတ္လမ္း ကို ဖတ္တဲ့သူ မမွန္းနိင္ေအာင္ ယုတၱိရိွရိွ ခ်ဳိးေကြ႔ နိင္ခဲ့ရင္ အဲဒီစာအုပ္ ဖတ္ေကာင္းတာပါပဲ။ ဒါေတြက ကိုယ္ကိုတိုင္ သိုင္း၀တၳဳေတြ ဖတ္ရင္းနဲ႔ သတိထားမိလာတဲ့ အခ်က္ေတြပါပဲ။ အဲဒီလိုနဲ႔ နာမည္ေတြစုေဆာင္းျပီးတဲ့အခါ ကြ်န္ေတာ္ သိုင္း၀တၳဳစေရးေတာ့တယ္။အဲဒီ စာအုပ္ေလးသိမ္းထားေသးလို႔ ခုထိမွတ္မိေနေသးတယ္....။ဇာတ္လမ္းအစကိုဒီလိုဖြင့္လိုက္တယ္....။

ေတာအုပ္ၾကီးတခုလံုး ထူးထူးျခားျခား တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္ေနသည္....။
ၾကားေနၾက ေက်းငွက္သံေတြလည္း မၾကားရ အရင္ကရိွေနတဲ့ ေမ်ာက္သတၱ၀ါတို႔ရဲ႕ေဆာ့ကစားသံလည္း မၾကားရပဲ ေအးစက္စက္တိတ္ဆိတ္ေနသည္....။

သဘာ၀အတိုင္း မဟုတ္ဘဲ ယခုကဲ့သို႔ တိတ္ဆိတ္ေနျခင္းသည္ မုန္တိုင္းမက်မွီ တဒဂၤ တိတ္ဆိတ္သြားပံု ႏွင့္တူေနသည္။ ပါတ္၀န္းက်င္တခုလုံးသည္ တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ အႏၱရာယ္ အေငြ႔အသက္ ေတြဖံုးလႊမ္းေနေတာ့သည္...။ မၾကာခင္ ဤေနရာတြင္ ထူးထူးျခားျခား တခုခုမ်ား ျဖစ္လာမလား......။

ထိုအခ်ိန္တြင္ ေတာအုပ္ရဲ႕အစပ္ ေျမာက္ဘက္ပိုင္းမွ ေက်းငွက္တအုပ္ ေ၀ါခနဲအလန္႔တၾကား ထပ်ံလာၾကကုန္သည္...။ မၾကာခင္ထိုဘက္မွ လူသံုးေယာက္ ေျခသံျပင္းျပင္းျဖင့္ ေလွ်ာက္လာၾကသည္..။
ထိုသူတို႔ရဲ႕ပံုစံသည္ တိရိစာၦန္မဆိုထားႏွင့္ လူအခ်င္းခ်င္းကိုေတာင္ ထိတ္လန္႔တုန္လႈပ္ သြားေစနိင္သည္.။

ထြားထြားက်ဳိင္းက်ဳိင္းျဖင့္ အရပ္၆ေပေက်ာ္ရိွျပီး မ်က္နာထားတင္းရသည့္အထဲ ပါးျပင္ေပၚတြင္ကန္႔လန္႔ျဖတ္
ဓါးခုတ္ရာရိွေနသည္။လက္ထဲတြင္ ၾကီးမားေသာ တင္းပုတ္လက္နက္ကို ကိုင္ေဆာင္ထားသည္။ ထိုသူသည္ ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္ဟန္တူသည္။

ေနာက္တေယာက္က အသြားႏွစ္ဖက္ရိွတဲ့ ပုဆိန္ကိုကိုင္ေဆာင္ထားသည္။ မ်က္လံုးတဖက္ကို သားေရဖတ္တခုျဖင့္ ဖံုးအုပ္ထားသည္။တဖက္ထဲ ရိွေသာ မ်က္လံုးရဲ႕ အၾကည့္သည္ ေတာက္ပ စူးရွေနသည္။ထိုသူသည္ ဤသံုးေယာက္ထဲတြင္ အလတ္လူ ျဖစ္ဟန္တူသည္။

ေနာက္တေယာက္ကေတာ့ အရပ္ပုပု အေကာင္ေသးေသး ျဖစ္ေသာ္လည္း သူ႔အရပ္ထက္ ပိုျမင့္ေသာ လွံအရွည္တခုကို ကိုင္ေဆာင္ထားသည္။ထိုသူသည္ အသက္အရြယ္အားျဖင့္ ထိုသံုးေယာက္ထဲတြင္ အငယ္ဆံုးျဖစ္သည္။ ထိုသူတို႔မွာမွာသိုင္းေလာကတြင္နာမည္ဆိုးျဖင့္ ေက်ာ္ၾကားေနေသာ ယကၡသံုးေဖာ္ျဖစ္သည္။

ေတာအုပ္ရဲ႕အလယ္သို႔ ေရာက္ေသာအခါ အားလံုးေျခလွမ္းေတြ ရပ္လိုက္ၾကသည္။
ယကၡၾကီးက "ေဟ့ ဘယ္မွာလဲကြ မင္းတို႔ေကာင္ ခုထိမလာေသးပါလား" ဟုေမးလိုက္သည္။

လွံကိုင္ထားေသာယကၡေလးက
"အကိုၾကီးတို႔မို႔လို႔ ဒီလိုေကာင္ ခ်ိန္းတာကိုယံုတယ္ ကြ်န္ေတာ္သေဘာသာဆိုမလာဘူး"ဟုေျပာသည္။

ထိုအခါမ်က္လံုးတဖက္လပ္ေနေသာယကၡလတ္မွ
"ငါတို႔မလာဘူးဆိုရင္ ယကၡညီေနာင္ကေၾကာက္တတ္တယ္လို႔ သိုင္းေလာကမွာနာမည္တြင္သြားမွာေပါ့ကြ"

ယကၡေလးမွ "လူမိုက္နဲ႔အရူးပဲလာမွာပါကြာ ဟား ဟား ဟား"ဟုေျပာလိုက္သျဖင့္ အားလံုးသေဘာၾကကာ ရယ္ေမာ ေနၾကသည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ "ငါကဘာေၾကာင့္မလာနိင္ရမွာလဲ ဒီမွာမင္းတို႔ ေသမင္းကေရာက္ေနျပီကြ"ဟု အသံၾကားလိုက္ရကာ အျဖဴေရာင္၀တ္စံုျဖင့္ အသက္ ၂၀ ခန္႔ လူရြယ္တေယာက္ အပင္ေပၚမွခုန္ဆင္းလာသည္။ ယကၡသံုးေဖာ္မွလည္း ကိုင္ေဆာင္ လာေသာလက္နက္ေတြကို အဆင္သင့္ျပင္လိုက္ၾကသည္။

ယကၡၾကီးမွ"မင္းကဘယ္သူလဲ မေလာက္ေလးမေလာက္စားနဲ႔ ဘာအတြက္ငါတို႔ကို ခ်ိန္းရတာလဲ လူ႔ျပည္မွာ
မေနခ်င္ ေတာ့ဘူးေပါ့ဟုတ္လား"ဟုေမးလိုက္သည္။

လူရြယ္မွ "မင္းတို႔က မၾကာခင္ ငါ့လက္ခ်က္နဲ႔ ေသေတာ့မွာဆိုေတာ့ ေျပာျပရမွာေပါ့ငါ့နာမည္က ေစြ႔ေၾကာင္
သိုင္းေလာကမွာ မိုးျဖဴဓါးသမားဆိုတာငါပဲ " ဟုေျပာသည္။

ယကၡလတ္မွ "မိုးျဖဴေတြ မိုးမဲေတြမသိဘူး ေသခ်ာတာေတာ့ မၾကာခင္မင္းမိုးေမွာင္ၾကေတာ့မွာပဲ" ဟုျပန္ေျပာလိုက္သည္။

“ေလလံုးမၾကီးစမ္းပါနဲ႔ကြာ မင္းတို႔ညီအကိုသံုးေယာက္က မၾကာခင္ ေသလူျဖစ္ေတာ့မွာဆိုေတာ့ ေနာက္ဆံုးအေနနဲ႔ ဘာေတာင္းဆိုခ်င္သလဲ ေျပာၾကကြာ ငါျဖည့္ဆည္းေပးမယ္”ဟု မိုးျဖဴဓါးသမာ က ေျပာလိုက္သည္။

ထိုအခါယကၡၾကီးမွ “ေအးေလ ဘယ္သူေသမလဲ ေစာင့္ၾကည့္ရေသးတာေပါ့၊ မင္းဘာေၾကာင့္ ငါတို႔နဲ႔ တိုက္ခိုက္ဘို႔ ခ်ိန္းတာလည္းကိုေတာ့ မေသခင္ ေျပာခဲ့ပါအံုးကြ ေတာ္ၾကာ မင္းေသသာေသသြားတယ္ ငါတို႔က ဘာေၾကာင့္ သတ္လိုက္ရမွန္း မသိဘူးျဖစ္မွာ စိုးလို႔ပါ ဟား ဟား” ဟုေျပာကာ ေလွာင္ရယ္ ရယ္ေနေတာ့သည္။

“စိတ္ခ်စမ္းပါ ဒီအေၾကာင္းကို မင္းတို႔ကို ေျပာကိုေျပာျပရမွာပါ ၊ မင္းတို႔ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၀ ႏွစ္ကမိုးညတညမွာ
အိမ္မက္ေတာင္ၾကား ကိုလာျပီး မိသားတစုကို ရက္ရက္စက္စက္ သတ္သြားၾကတာ မွတ္မိၾကေသးရဲ႕လား
ငါက အိမ္မက္ေတာင္ၾကား အရွင္သခင္ရဲ႕ သား ပဲ ။ငါ့ကို အထိန္းေတာ္က လွ်ဳိ႕၀ွက္လမ္းၾကားကေန ကယ္ထုတ္သြားခဲ့လို႔ အခုလို မင္းတို႔ရဲ႕ ေသမင္း ျဖစ္လာတာေပါ့” ဟု မိုးျဖဴဓါးသမားမွ ရွင္းျပလိုက္သည္။

ယကၡၾကီးမွ မ်က္နာတခ်က္ပ်က္သြားျပီး “ ဒါဆိုမင္းက ေနာက္ဆံုး က်ဴပင္ေလးေပါ့ ေအးေလ က်ဴပင္ခုတ္ က်ဴငုတ္ မက်န္ေအာင္ အဆံုးသတ္ေပးရမွာေပါ့” ေျပာကာ ညီေနာင္မ်ားကို မ်က္စပစ္ကာ အခ်က္ျပလိုက္သည္။

မိုးျဖဴဓါးသမားက “မင္းတို႔ကို အရင္ေသြးေၾကြးဆပ္ျပီးရင္ ငါ့ရဲ႕ အဓိကရန္သူျဖစ္တဲ့ မင္းတို႔ ဆရာၾကီး ရဲ႕အလွည့္ေပါ့ကြာ” ဟု ေျပာရင္း ဓါးအိမ္ထဲမွ ဓါးကိုဆြဲထုတ္လိုက္ေတာ့သည္။

ဖ်က္လိုက္ျပင္လိုက္နဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ရဲ႕၀တၳဳေလး ထိုေနရာေလာက္အထိ ေရးျပီးတဲ့အခါ ကိုယ့္ဘာသာ အထပ္ထပ္ ဖတ္ျပီး ပီတိေတြ ျဖစ္ေနေတာ့တယ္။ကေလးဆိုေတာ့ ၾကြားခ်င္စိတ္ေလးနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ေရးထားတာေလးကို ေမေမ့ကို ျပလိုက္မိတယ္။ ေမေမက ဖတ္ျပီးေတာ့ ရယ္တဲ့အျပင္ တအိမ္လံုးကိုလိုက္ျပေတာ့ အားလံုးကလည္းရယ္ၾကတာပဲ။ သူတို႔ရယ္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္လည္းရွက္သြားရေတာ့တယ္။အိမ္ကိုအျမဲလာတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္အမသူငယ္ခ်င္းကို ျပလိုက္မွပဲ ကြ်န္ေတာ့္မွာ ငါးပါးေမွာက္ေတာ့တယ္။သူကေျပာစရာရိွရင္ တုတ္ထိုးအိုးေပါက္ေျပာတတ္သူျဖစ္တယ္။ ဟိုကေစြ႔ေၾကာင္ဆိုရင္ နင္ကေစြ႔ေၾကာင္ျပဴးဆိုျပီး ခဏခဏေနာက္ေတာ့တာပါပဲ။

အဲဒီတုန္းက ကြ်န္ေတာ့္မွာ ေတာ္ေတာ္ေလး စိတ္ဆိုးသြားရတယ္။ ကိုယ့္မွာေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္တၾကီးနဲ႔ ေရးထားခဲ့ရတာေလ။ ကြ်န္ေတာ္ရဲ႕အႏုပညာပန္းကေလးကို ေရေႏြးပူပူနဲ႔ ေလာင္းခ်ခံလိုက္ရသလိုပါပဲ။
တအိမ္ လံုးကလည္း ေစြ႔ေၾကာင္ျပဴးဆိုျပီး ေနာက္ေတာ့စိတ္ဆိုးလိုက္တာမ်ား မ်က္ရည္ေတာင္က်တယ္...။
ကြ်န္ေတာ္စိတ္ဆိုးမွန္းသိေတာ့ ေမေမကေခ်ာ့တယ္ ငါ့သားက အခုငယ္ပါေသးတယ္ အသက္ ၾကီးလာမွ

ေရးေပါ့ ဆိုျပီးႏွစ္သိမ့္တယ္။အဲဒါနဲ႔စိတ္ဓါတ္က်ျပီးဆက္မေရးျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။ ေနာက္ပိုင္းေတာ့ စာေတြေရြးဖတ္တတ္လာတယ္။ ၁၃ ႏွစ္သားေလာက္ကစျပီး သိုင္း၀တၳဳေတြ မဖတ္ျဖစ္ေတာ့တာ အခုထိပါပဲ။ ပါတ္၀န္းက်င္သာ ေကာင္းခဲ့ရင္ျမန္မာျပည္ရဲ႕အသက္အငယ္ဆံုး စာေရးဆရာဆိုျပီးမ်ား ျဖစ္လာမလားမသိဘူး...။ သိုင္းကြက္ေတြစဥ္းစားေတာ့ၾကားဖူးနား၀ရိွတဲ့တကြက္ထည့္ေရးမိေသးတယ္။ စကားၾကီး(၁၀)ခြန္းထဲကပဲ ဆင္ေ၀ွ႔ရန္ေရွာင္ တဲ့

..............................................................................................................................။

ျဂိဳလ္ေမႊတဲ့ တီဗီ

Posted by ျမစ္က်ဳိးအင္း | Posted in ေညာင္ရမ္း | Posted on 11:11 AM

64

အခုေခတ္ၾကီးရဲ႕ တိုးတတ္ပံုက ျမန္ဆန္လြန္းေတာ့ က်ဳပ္ငယ္ငယ္က အေၾကာင္းေလးတခု ျပန္သတိရျပီး ခပ္ ေလ်ာ့ေလ်ာ့ျပံဳးမိတယ္။ဇိမ္ခံပစၥည္းေတြ လက္တကမ္းမွာ အလြယ္တကူ၀ယ္လို႔ရေနတဲ့ ေခတ္မွာက်ဳပ္ရဲ႕ ငယ္ဘ၀က အျဖစ္အပ်က္ေလး ျပန္ေျပာျပရင္ ပံုျပင္လို႔မ်ား ထင္ၾကမလားမသိဘူး။ က်ဳပ္တို႔ငယ္စဥ္ကစက္ ပစၥည္းေတြ အင္မတန္ရွားတယ္။ေငြရိွလို႔ ၀ယ္မယ္ဆိုရင္ေတာင္ အလြယ္တကူ ၀ယ္လို႔မရခဲ့ဘူး။ ေငြရိွရဲ႕နဲ႔ ဘာလို႔ အလြယ္တကူ ၀ယ္လို႔မရမွာလည္းလို႔ ေမးခြန္းထုတ္ခ်င္ၾကမွာပဲ။ အဲဒီလို ၀ယ္ရတာ မလြယ္ဘူးလို႔ ေျပာနိင္တာက က်ဳပ္တို႔ ကိုယ္တိုင္ ၾကံဳခဲ့ရတဲ့ အျဖစ္ေၾကာင့္ပါပဲ။

က်ဳပ္ ၄ တန္းေက်ာင္းသား အရြယ္မွာ အဖိုးကို တီဗီလိုခ်င္တယ္လို႔ ပူဆာမိတယ္။အဲဒီ အခ်ိန္က်ဳပ္တို႔ ရြာမွာ တီဗီ ရိွတဲ့ အိမ္ရယ္လို႔မရိွေသးဘူး။ေငြေၾကးျပည့္စံုျပီး က်ဳပ္ကိုခ်စ္တဲ့ အဘိုးက တီဗီ ၀ယ္ဘို႔ ေငြထုတ္ေပးတယ္။မနက္မိုးလင္းရင္ ေမာ္လျမိဳင္ဘက္ သြားျပီး တီဗီ ၀ယ္ရမယ့္ အေရးကိုေတြးျပီး က်ဳပ္ရင္ေတြ တဒိတ္ဒိတ္ ခုန္ေနသလို ေကာင္းေကာင္းလည္း အိပ္မေပ်ာ္ပါဘူး။ ေမွးခနဲျဖစ္လိုက္ တီဗီနဲ႔ ပါတ္သတ္တဲ့ အိမ္မက္ေတြ ဖ်တ္ခနဲမက္လိုက္နဲ႔ လံုးလည္ခ်ာလည္ လိုက္ရင္း မိုးလင္းသြားေရာဆိုပါေတာ့။ မနက္မိုးလင္းေတာ့ က်ဳပ္လည္းေရခ်ဳိးမနက္စာ စားျပီး ေမာ္လျမိဳင္ဘက္ သြားဘို႔ အဆင္သင့္ျဖစ္ေနျပီ။ တီဗီ

သြား၀ယ္မွာက အေဖရယ္ အေမရယ္ က်ဳပ္ရယ္ေပါ့။ဒါနဲ႔ ခပ္ေစာေစာပဲ ထြက္လာခဲ့ေတာ့တယ္။ က်ဳပ္တို႔ေနတာက ေပါင္ျမိဳ႕ မွာဆိုေတာ့ မုတၱမအထိ ကားစီးျပီးသြားရတယ္။ မုတၱမေရာက္ေတာ့ ေမာ္လျမိဳင္ဘက္ကူးဘို႔ ႏွစ္ထပ္ သေဘၤာစီးရတယ္။သေဘၤာစီးခ်ိန္က မွတ္မိသေလာက္ဆို ၄၅ မိနစ္ေလာက္ ၾကာတယ္ထင္တာပါပဲ။

ဒါနဲ႔ ေမာ္လျမိဳင္ရဲ႕မိုင္ဒါေစ်းကို ေရာက္သြားတယ္။အဲဒီအခ်ိန္က ေမွာင္ခိုပစၥည္းေတြ ေခတ္စားတဲ့အခ်ိန္ေပါ့။
ေမွာင္ခိုပစၥည္းေတြ ေခတ္စားသလို အေကာက္ခြန္ ေတြရဲ႕ အဖမ္းအဆီး ကလည္း ရိွေနတယ္။ က်ဳပ္တို႔လည္း ဟိုၾကည့္ဒီၾကည့္ ၾကည့္ျပီး ေနရွင္နယ္တံဆိပ္ ၁၄ လက္မတီဗီေလးကို ေစ်းညိွႏိႈင္းျပီး ၀ယ္ျဖစ္ၾကတယ္။ အဲဒီ အခ်ိန္က အခုေခတ္လို တီဗီ၀ယ္ျပီး ၾကြားၾကြား၀ါ၀ါ သယ္လို႔ရတဲ့ ေခတ္မဟုတ္ဘူး။က်ဳပ္တို႔ ၀ယ္ တဲ့တီဗီကလည္း ေမွာင္ခိုပစၥည္း ဆိုေတာ့အခ်ိန္မေရြး အဖမ္းအဆီး ခံရနိင္တယ္ေလ။ ဒါနဲ႔ တီဗီေလးကို စကၠဴပံုး ထဲကထုတ္ျပီး အဆင္သင့္ယူလာတဲ့ ပုဆိုးေလးနဲ႔ ပါတ္ျပီး အေဖက ထမ္းျပီးသယ္သြားရတယ္။

ေမွာင္ခိုအေရာင္း အ၀ယ္လုပ္တဲ့သူေတြ ရိွသလို အေကာက္ခြန္ကလည္း အရပ္၀တ္ေတြနဲ႕ ေစာင့္ၾကည့္ေနတာဆိုေတာ့ ေပၚေပၚထင္ထင္ မသယ္သြားရဲဘူး။ဒါနဲ႔ က်ဳပ္တို႔လည္း လာခဲ့စဥ္ကအတိုင္း မုတၱမဘက္ကို သေဘၤားစီးျပီး ျပန္လာ ခဲ့ၾကတယ္။ျမစ္လယ္ေလာက္ေရာက္ေတာ့ အေကာက္ခြန္ေတြက ေမာ္ေတာ္ဘုတ္ ၁၀ စီးေလာက္နဲ႔ သေဘၤာကို လာ၀ိုင္းၾကတယ္။ ဒီလို သေဘၤာကို လာ၀ိုင္းတာမ်ဳိးက အေခါက္တိုင္း မဟုတ္ေပမယ့္ မၾကာမၾကာေတာ့ ျဖစ္ေလ့ျဖစ္ထရိွတယ္။ ကံဆိုးခ်င္ေတာ့ က်ဳပ္တို႔ပစၥည္း ယ္တဲ့အေခါက္နဲ႔ အဖမ္းအဆီး လုပ္တဲ့ အခ်ိန္နဲ႔ တိုးေတာ့တာပဲ။ သေဘာၤျမစ္လယ္ေလာက္ ေရာက္ျပီဆို သူတို႔ေတြက ပုန္းေနရာကေန ေမာ္ေတာ္ဘုတ္ေတြနဲ႔ တရၾကမ္း ထြက္လိုက္လာၾကျပီး သေဘာၤကို ၀ိုင္း ေလ့ရိွၾကတယ္။

ဟိုးအေ၀းကလာေနတဲ့ အေကာက္ခြန္ေမာ္ေတာ္ဘုတ္ေတြကိုၾကည့္ျပီး က်ဳပ္တို႔မိသားစု မ်က္ကလဲဆန္ျပာ ျဖစ္ေနရျပီ။ ၀ယ္လာတဲ့တီဗီေလးကို ဘယ္နားဖြက္လို႔ဖြက္ရမွန္း မသိေတာ့ဘူး သေဘာၤတစီးလံုးလည္း လႈပ္လႈပ္ရွားရွားေတြ ျဖစ္ကုန္ၾကျပီေလ။က်ဳပ္အေမခင္မ်ာလည္း မ်က္နာမေကာင္းဘူး က်ဳပ္လည္းအတူတူပါပဲေလ ။ညေရာက္ရင္ တီဗီၾကည့္ရေတာ့မယ္ဆိုျပီးအေတြးနဲ႔ ေပ်ာ္ေနသမွ် ခုေတာ့ စိတ္ဓါတ္ေတြလည္း က်ကုန္ေတာ့တာေပါ့။ က်ဳပ္အေဖကေတာ့ ေျပာပါတယ္ မိေတာ့လည္း ေပးလိုက္ တာေပါ့ကြာတဲ့ အခုေလာေလာဆယ္ေတာ့ တီဗီကို ဖင္ခုထိုင္ေနၾကတဲ့ေလ။ပုဆိုးနဲ႔ပါတ္ထားလို႔ မ်က္ေစ့လွ်မ္းသြားေတာ့လည္း ငါတို႔ကံေပါ့တဲ့။က်ဳပ္နဲ႔အေမလည္း ၾကံရာမရေတာ့ တီဗီေလးေပၚ ဖြဖြေလး တက္ထိုင္ျပီး မ်က္နာငယ္ေနရေတာ့တယ္။

အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ ကယ္တင္ရွင္ေတြေရာက္လာေတာ့တယ္ဆိုရမွာပဲ။အေကာက္ခြန္သေဘာၤေတြနဲ႔ ဆန္႔က်င္ဘက္ကေန ေမာ္ေတာ္ဘုတ္ေတြ ထြက္လာၾကတယ္။သူတို႔ေမာ္ေတာ္ဘုတ္ေတြက အင္မတန္ ျမန္တာဗ်..။ ခဏေလးနဲ႔ သေဘာၤေဘးကို ကပ္လာၾကျပီး တန္ဖိုးၾကီးၾကီး ပစၥည္းပါတဲ့သူေတြ လြတ္ရာ လြတ္ေၾကာင္း ပို႔ေပးမယ္ ဆိုျပီး ေျပာတယ္။ဒါနဲ႔ က်ဳပ္တို႔မိသားစုလည္း ေမာ္ေတာ္ဘုတ္တစီးေပၚ ခ်က္ခ်င္းတက္လိုက္ၾကေတာ့တယ္။

က်ဳပ္တို႔လည္း တင္ျပီးေရာ အဲဒီေမာ္ေတာ္ဘုတ္လည္း ခ်က္ခ်င္းကို ထြက္ေတာ့တာပဲ။အဲဒီအခ်ိန္မွာ အေကာက္ခြန္ ေမာ္ေတာ္ဘုတ္ေတြက သေဘာၤနားကုိ ေရာက္ေနၾကျပီေလ။က်ဳပ္တို႔လို ထြက္ေျပးရတဲ့ ေမာ္ေတာ္ေတြအေနာက္ကိုလည္း အေကာက္ခြန္ ေမာ္ေတာ္ေတြ လိုက္လာၾကေသးတယ္။လက္ထဲက ေအာ္လံေတြနဲ႔ ေရွ႕ကေမာ္ေတာ္ေတြ ရပ္လို႔ ေအာ္တယ္။ဘယ္သူမွ မရပ္ပါဘူး ေမာင္းေျပးတာမ်ား တန္းေနတာပဲ လွည့္ေတာင္မၾကည့္ဘူး။ အေကာက္ခြန္ေတြကလည္း ရသေလာက္ေတာ့ လိုက္ၾကေသးတာပဲ။ဒါေပမယ့္ ဘယ္မွီမလဲဗ်ာ။ ကတံုးေပၚထိပ္ကြက္ဘို႔ ရည္ရြယ္ျပီး ေဆာက္ထားတဲ့ ေမာ္ေတာ္ေတြဆိုေတာ့ အင္ဂ်င္ပါ၀ါေတြက ေကာင္းမွေကာင္းပဲ။တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ အေကာက္ခြန္ေမာ္ေတာ္ဘုတ္ေတြ က်န္ခဲ့ေတာ့တယ္။ က်ဳပ္တို႔လည္း အဲဒီေတာ့မွ အသက္၀၀ ရႈရေတာ့တယ္။ မိလိုက္ရင္ ထြက္ေျပးတဲ့ အမႈပါ ထပ္တိုးျပီး ေထာင္ပါက်မလားေတြးပူေနရတာေလ။

အဲဒါနဲ႔က်ဳပ္တို႔ကို သယ္လာတဲ့ေမာ္ေတာ္ဘုတ္က ကုလားကြ်န္းေရာက္ေတာ့ အေျခအေန ေအးေဆးရင္ လာေခၚမယ္လို႔ ေျပာျပီး က်ဳပ္တို႔မိသားစုကို ခ်ထားေပးခဲ့တယ္ ။ဒီလိုမ်ဳိးအေကာက္ခြန္ လက္က လြတ္ေအာင္ေခၚေဆာင္ေပးရတဲ့အတြက္ သူတို႔ကိုလည္း ထိုက္သင့္တဲ့ အခေၾကးေငြေပးရတယ္။ ဒါေပမယ့္

တီဗီတလံုးလံုး ဆံုးရံႈးမွာထက္စာရင္ သူတို႔ကို ေပးရတာ မေျပာပေလာက္ပါဘူး။ က်ဳပ္လည္း အသက္ၾကီးလာ ေတာ့ ဒီအေၾကာင္းျပန္ေတြးမိရင္ သေဘာက်ျပီးျပံဳးမိတယ္။ လူေတြ လုပ္ကိုင္စားေသာက္ပံုကို ေျပာခ်င္တာပါ။ လ်င္သူစားစတမ္း ေလာကၾကီးလို႔ပဲျမင္မိေတာ့တယ္။

က်ဳပ္တို႔မိသားစုလည္း တီဗီေလးပိုက္ျပီး ကုလားကြ်န္းေပၚမွာ က်န္ေနခဲ့ေတာ့တယ္။အဲဒီကြ်န္းမွာက ေနတဲ့သူ ေတာ္ေတာ္နည္းတယ္။ အဓိကက ငရုပ္သီး စိုက္တဲ့ ကြ်န္းလို႔ေျပာရမယ္။ တကြ်န္းလံုးနီးနီး ငရုပ္ပင္ေတြ ၾကီးပဲ။ က်ဳပ္တို႔မိသားစုလည္း အဲဒီ ကိုင္းေတာၾကားမွာပဲ ျဖစ္သလို တည ျဖတ္သန္းလိုက္ရတယ္။ မနက္မိုးလင္းလို႔ အိပ္ရာႏိုးလာေတာ့ ဖင္ေတြေတာင္ပူေနတာပဲ ငရုပ္ပင္ေတြၾကားထဲ အိပ္ရတာကိုး။ မနက္ ၈ နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ေရာက္ေတာ့ က်ဳပ္တို႔ကို မေန႔က ပို႔သြားတဲ့ ေမာ္ေတာ္ဘုတ္ ေရာက္လာျပီး အေျခအေန ေကာင္းသြားျပီ ထြက္ခဲ့လို႔ ရျပီဆိုျပီး လာေအာ္တယ္။ဒါနဲ႔ က်ဳပ္တို႔ မိသားစုလည္း တီဗီေလး ထမ္းျပီး အဲဒီေမာ္ေတာ္ဘုတ္နဲ႔ မုတၱမ ဘက္ကို ျပန္ကူးလာခဲ့ေတာ့တယ္။

မုတၱမဘက္ေရာက္ေတာ့ ေအးေအးေဆးေဆးပါပဲ။ ကားစီးျပီး ေပါင္ျမိဳ႕ဘက္ကို ျပန္လာခဲ့ေတာ့တယ္။ ကိုယ့္အိမ္ ကိုယ္ျပန္ေရာက္မွစိတ္ထဲမွာ ေပါ့ပါးသြားရေတာ့တယ္ ထင္မိေပမယ့္ တီဗီနဲ႔ပါတ္သတ္တဲ့ ဒုကၡေတြက မကုန္နိင္ ေသးျပန္ပါဘူး....။ အိမ္ေရာက္ေတာ့ အိမ္ဦးခန္းမွာပဲ အဲဒီတီဗီကို ေနရာခ်ျပီး သြားသြားထိၾကည့္ရတာအေမာ ညျမန္ျမန္ေရာက္ပါေစ ဆုေတာင္းရတာလည္း အခါခါပါပဲ။ဒီလိုနဲ႔ ေမွ်ာ္ေနခဲ့တဲ့ ညခ်မ္းအခ်ိန္အခါကို ေရာက္လာတယ္ ။ အိမ္မွာလည္း တီဗီလာၾကည့္တဲ့သူေတြ အမ်ားၾကီးပါပဲ။

တီဗီစဖြင့္ေတာ့ လိုင္းကဖမ္းလို႔မရျပန္ဘူး ။အဲဒီအခ်ိန္က တီဗီေပၚမွာ တင္ထားတဲ့ ယုန္နားရြက္ပံုစံ အန္တန္နာေလးပဲ ရိွတယ္။ယုန္နားရြက္ကို ညာဘက္လွည့္တယ္ မရဘူး ဘယ္ဘက္ျပန္ေရြ႕တယ္ မထူးျခားဘူး ၾကိဳးတန္းလန္းနဲ႔ ခပ္ေ၀းေ၀း ယူသြားၾကည့္တယ္ မရေရးခ်မရပဲ။ တီဗီမွာ သာကူေစ့ေတြထက္ နဲနဲသာတဲ့ ၀ိုးတိုး၀ါးတားေလာက္ပဲ ျမင္ရတယ္ အသံကေတာ့ ရွဲရွဲ ရွဲရွဲ နဲ႔ ေတာက္ေလွ်ာက္ ျမည္ေနတာပါပဲ။မရေလ စိတ္တိုေလနဲ႔ လူလည္းေခြ်းပါျပန္တယ္။အဲဒီလိုနဲ႔ ယုန္နားရြက္ကို ဟိုေရြ႕ဒီေရြ႕လုပ္ရင္း အၾကည္ဆံုးလို႔ ေျပာလို႔ ရမယ့္ေနရာမွာပဲ ထား လိုက္ရေတာ့တယ္။ဘာမွမျမင္ရတာထက္စာရင္ ၀ိုးတိုး၀ါးတားနဲ႔ ျမင္ရတဲ့ အဆင့္ကို အၾကည္ဆံုးလို႔ သတ္မွတ္လိုက္ရတာပဲ။

ေနာက္ေန႔မနက္မိုးလင္းေတာ့ အေဖက အိမ္မွာရိွတဲ့ဒန္အိုးႏွစ္လံုးကို တူနဲ႔ထုျပီး ျပားလိုက္တယ္။ အဲဒီဒန္ျပားေတြကို ကတ္ေၾကးနဲ႔ အေနေတာ္ ညွပ္ျပီး သံေခ်ာင္းေလးေတြ အေပၚကပါတ္ သံနန္းၾကိဳးေတြနဲ႔ ခ်ည္လိုက္တယ္။ ျပီးေတာ့မွ အလယ္က သံေခ်ာင္းအရွည္ ေပၚမွာ ဒန္ျပားေလးေတြပါတ္ထားတဲ့ သံေခ်ာင္းေလးေတြကို ကန္႔လန္႔ ခ်ည္လိုက္တဲ့အခါမွာေတာ့ လက္ျဖစ္ အန္တန္နာတိုင္ တခုျဖစ္လာေတာ့တာပါပဲ။အဲဒီအန္တန္နာနဲ႔ အိမ္ထဲက တီဗီကို ၀ါယာၾကိဳး တခုနဲ႔ ဆက္ထားလိုက္တယ္။

ဒီလိုအန္တန္နာလုပ္နည္းကို က်ဳပ္တို႔ရပ္ကြက္မွာေနတဲ့ ဦးၾကီးတေယာက္က ေျပာျပတာေလ။ သူက နိင္ငံျခားမွာ ပညာသင္ဘြဲ႔ရျပီး ျပန္လာတာဆိုေတာ့ အဲဒီလို လုပ္ရင္ ရမွန္းသိေနတာေပါ့။ (သိပ္မၾကာေသးတဲ့ ကာလေတြမွာ လည္း စေလာင္းဖံုးကို အေပါက္ေဖာက္ျပီး တီဗီလိုင္းၾကည္ေအာင္ လုပ္ၾကတာ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ ထဲမွာပါ ရိွခဲ့ဘူးတယ္။)

အန္တန္နာတိုင္ ရတဲ့အခါမွာေတာ့ ၀ါးလံုးရွည္တေခ်ာင္းရဲ႕ ထိပ္မွာခ်ည္ျပီး ျခံထဲမွာရိွတဲ့ ဒူးရင္းပင္မွာ အဲဒီ၀ါး လံုးကို ကပ္ျပီးခ်ည္ရတယ္။ဒူးရင္းပင္ဆိုတာက ပင္စည္ကေျဖာင့္ေတာ့ အန္တန္နာတိုင္ ရိွတဲ့၀ါးလံုးက ေလထဲကို ေတာ္ေတာ္ ျမင့္ျမင့္အထိေရာက္ေနေတာ့တယ္။ ညေရာက္ေတာ့ အေဖက အပင္ေပၚတက္ျပီး အန္တန္နာတိုင္ ကိုလွည့္ေပးတယ္ က်ဳပ္က အိမ္ထဲကေန မရေသးဘူး မ်ားသြားျပီ စသျဖင့္ ေအာ္ေပးရတယ္။ျခံထဲမွာက ဒူးရင္းပင္ေတြ အမ်ားၾကီးပဲ ရိွတဲ့ အျပင္ တခ်ဳိ႕ဒူးရင္းပင္ေတြဆို သက္တမ္းက ၾကာေတာ့ အျမင့္ၾကီးျဖစ္ေနတာပါပဲ။ ဒီေတာ့ေျပာရရင္ ျခံထဲမွာတင္ ေတာအုပ္အေသးစားေလးလို ျဖစ္ေနတယ္ဆိုရမယ္။

အဲဒီေတာ့ အေဖက ဘယ္လိုပဲ ၾကိဳးစားျပီး အန္တန္နာ ရိွတဲ့ ၀ါးလံုးကို လွည့္ေပမယ့္ တီဗီက ထူးထူးျခားျခား ၾကည္ မလာပါဘူး။လက္ျဖစ္အန္တန္နာ မို႔လို႔လည္း ေနမွာေပါ့။ ၀ါးလံုး လွည့္ရပါမ်ားလို႔ ပင္စည္က အေခါက္ေတြ ပြန္းပဲ့ကုန္တယ္။ဒူးရင္းပင္ဆိုတဲ့အမ်ဳိးကလည္း အင္မတန္ကို ႏုတယ္ အကိုင္းကလည္း ဆတ္တယ္ က်ဳိးလြယ္တယ္။ လူတက္နင္းထားတဲ့ အကိုင္းမ်ဳိးဆို အသီးသီးတာ အ သြားတတ္တယ္ ပင္စည္မွာပြန္းပဲ့ရင္လည္း အပင္က အသီး သီးႏႈန္းက်သြားတတ္တယ္။

အဲဒီလိုနဲ႔ အဲဒီညလည္း အဆင္မေျပပဲ အခ်ိန္ကုန္သြားေတာ့တယ္။ေနာက္တေန႔ေရာက္ေတာ့ အန္တန္နာ ခ်ည္ထားတဲ့ ၀ါးလံုးကို ေနာက္ဒူးရင္း တပင္မွာ ေျပာင္းျပီး ခ်ည္ျပန္တယ္။ညေရာက္ေတာ့ အရင္လိုပဲ အေဖက အပင္ေပၚတက္ျပီး ဟိုလွည့္ဒီလွည့္ လုပ္ရတာပဲ။ဒါလည္း ထူးထူးျခားျခားေတာ့ ၾကည္မလာပါဘူး။အဘိုးကလည္း သူ႔ဒူးရင္းပင္ေတြ နာကုန္ေတာ့သိပ္မၾကည္ခ်င္ေတာ့ဘူး။အဲဒီႏွစ္ပင္လည္း ဟိုအကိုင္းတက္နင္း ဒီအကိုင္းတက္နင္းနဲ႔ ေနာက္ေတာ့ အသီးေတြလည္း သိပ္မသီးေတာ့ပါဘူး။

အဲဒီလိုနဲ႔ တပါတ္ေလာက္အထိ ဟိုလုပ္ဒီလုပ္နဲ႔ ၾကည့္ခဲ့ရေပမယ့္ ၾကည္ၾကည္လင္လင္ေတာ့ မၾကည့္ ရပါဘူး။ၾကည္ၾကည္လင္လင္သာ မၾကည့္ရတယ္ ညဆိုလာၾကည့္တဲ့သူေတြနဲ႔ အိမ္မွာလည္း လူေတြ မ်ားေနတာပါပဲ ။ ကေလး ေတြက ေသးေပါက္ခ်ရင္လည္း ရပ္ေဆြရပ္မ်ဳိးလို ျဖစ္ေနေတာ့ ေျပာလို႔ကလည္း မေကာင္းျပန္ဘူး ။ လူန႔ံေတြ အီးနံ႔ေတြဆိုတာလည္း တခ်က္တခ်က္ ေ၀့တက္လာေသးတယ္။ ၾကာေတာ့ ညေရာက္မွာေတာင္ စိတ္ညစ္လာမိတယ္။

အဲဒီဒုကၡေတြလည္း ေအးျပီး တီဗီလည္းၾကည္ၾကည္လင္လင္ၾကည့္ရတဲ့ နည္းလမ္းတခုကို တေန႔ေတာ့ ရလာတယ္။ အိမ္ထဲမွာ တီဗီ ဖြင့္ေတာ့ ျခံထဲက အပင္ေတြေၾကာင့္ လိုင္းမၾကည္တာပဲလို႔ သေဘာေပါက္လာတာနဲ႔ တီဗီကို အိမ္ေရွ႕လမ္းမ ထုတ္ျပီး ဖြင့္မိတာ အိမ္ထဲမွာထက္ အမ်ားၾကီး ၾကည္ၾကည္လင္လင္ ျမင္ရတယ္။ ဒါန႔ဲ ညေရာက္ျပီဆိုရင္ တီဗီကို လမ္းမထုတ္ျပီး ၾကည့္ခဲ့ရေတာ့တယ္။

ဒါေတာင္ အဆင္မေျပတာေတြ ရိွေသးတယ္။ အဲဒါက ကားတစီးစီး ျဖတ္ေမာင္းသြားရင္ တီဗီကသာကူေစ့ ေတြျပန္ေပၚလာတယ္။ခဏေလာက္ေစာင့္မွ ၾကည္ၾကည္လင္လင္ ျပန္ျဖစ္တာပဲ။အဲဒီေတာ့ တီဗီဇာတ္လမ္းမွာ ေကာင္း ခန္းေရာက္ေနခ်ိန္ ကားတစီးလာမွာအရမ္းစိုးရိမ္မိတယ္။ တခါတေလ ေကာင္းခန္းေရာက္ေနခ်ိန္ ကားတစီးစီးလာေနတာ ေတြ႔ရင္ ၾကည့္ေနတဲ့ သူေတြအားလံုးဆီက စိတ္ပ်က္သံ တညီတညာထဲ ထြက္လာေတာ့တာပဲ။ အခုခ်ိန္ျပန္ေတြးရင္ စိတ္ညစ္စရာလည္း ေကာင္း ေပ်ာ္ဘို႔လည္း ေကာင္းပါရဲ႕ဗ်ာ

.......................................................................................................................။

အခုလိုတိုးတတ္ေနတဲ့ေခတ္မွာ 3Dေတြ ဘာဒီညာဒီေတြ ျမင္ရေတာ့ က်ဳပ္တို႔ေခတ္ ျမန္မာ့အသံက လႊင့္တဲ့အျဖဴ အမဲ ဇာတ္လမ္းေလးေတြကို ၾကည္ၾကည္လင္လင္ ၾကည့္ခြင့္ရဘို႔ ဒန္အိုးႏွစ္လံုးနဲ႔ ဒူးရင္းပင္ ႏွစ္ပင္ကုန္ခဲ့ ဖူးတယ္ေျပာရင္ ပံုျပင္မ်ားထင္ၾကမလား....။

.......................................................................................................................။

(လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ ၂၀ ေလာက္က ေညာင္ရမ္းရဲ႕ အျဖစ္အပ်က္ေလးပါ)

ပြဲေစ်းတန္း

Posted by ျမစ္က်ဳိးအင္း | Posted in ေပါ့ေပါ့ပါးပါး | Posted on 9:44 PM

93

ပြဲေစ်းတန္းတခုလံုး မီးေရာင္စံုတို႔ျဖင့္ လႈပ္ရွားသက္၀င္ေနသည္ ။ ပ်ားပန္းခတ္မွ် တိုးေ၀ွ႔သြားလာ ေနၾကေသာ ပြဲေစ်းေလွ်ာက္သူမ်ားေၾကာင့္ အံုးအံုးက်က္က်က္ျဖင့္ အသံတို႔ ဆူညံေနသည္။ ေစ်းသည္တခ်ဳိ႕ရဲ႕ ေစ်းေခၚသံ အေၾကာ္အေလွာ္ ဆိုင္ဘက္မွ ဒယ္အိုးေခါက္သံတို႔ျဖင့္ ပြဲေစ်းတန္းတခုလံုး ဆူညံလႈပ္ရွားေန၏။ တခ်ဳိ႕ကေတာ့ ဘေလာ့ဂါ အျငိမ့္ၾကည့္ရန္ ဇာတ္ရံုဘက္ကို ဦးတည္ျပီး သြားေနၾကသည္။ ဒီပြဲေစ်းတန္းတခုလံုးရဲ႕ ထူးျခားခ်က္ ကေတာ့ အျငိမ့္ကို ဘေလာ့ဂါေတြ ဦးေဆာင္ျပီးကသလို ပြဲေစ်းတန္းတြင္ ရိွသမွ် ေစ်းဆိုင္မ်ား အားလံုးကို ဘေလာ့ဂါ မ်ားက ဖြင့္ထားျခင္းျဖစ္သည္။

စနစ္တက် တည္ေဆာက္ထားေသာ ေစ်းဆိုင္မ်ားတြင္ ဘေလာ့ဂါမ်ား ကိုယ္တိုင္ ဆိုင္ထိုင္ျပီး မိမိဆိုင္ရဲ႕ ေရာင္း အား တက္လာေစရန္ ကံစမ္းမဲအစီအစဥ္မ်ား ထူးထူးျခားျခား အစဥ္အစီမ်ားျဖင့္ ပရိတ္သတ္ကို အျပိဳင္အဆိုင္ ဆြဲေဆာင္ေနၾကသည္။ တခ်ဳိ႕က ေစ်းဆိုင္တည္ျပီး ေရာင္းၾကသလို တခ်ဳိ႕ကလည္း လူစိတ္၀င္စားေအာင္ ထူးထူးျခားျခား လုပ္ျပၾကသည္။

ကိုကိုေမာင္က ပန္းရနံ႔အမည္ျဖင့္ အမွတ္တရ ပန္းစည္းအေရာင္းဆိုင္ ဖြင့္ထားသည္။ မ်က္မွန္ေလးက လွေရႊႏွင့္ညီမ်ား မ်က္မွန္ဆိုင္မွ ကိုယ္စားလွယ္ယူကာ မ်က္မွန္ဆိုင္ ဖြင့္ထားသည္။ မေရႊယြန္းက ပုဂံမွ ယြန္းထည္ပစၥည္းမ်ား မွာယူျပီး ျမန္မာ့ယြန္းထည္ အမည္နဲ႔ ယြန္းထည္ဆိုင္ဖြင့္သည္။

Winnie Pooh က သူႏွစ္သက္ေသာ ၀င္းနီပူး အရုပ္မ်ားကို ဆိုင္ဖြင့္ေရာင္းခ်သည္။သူအေနနဲ႔ မေရာင္းရလို႔ အရုပ္မ်ား မကုန္မွာကိုေတာ့ စိတ္ပူပန္ျခင္းမရိွေပ...။ဘာေၾကာင့္ဆိုေတာ့ မကုန္တဲ့ အရုပ္မ်ားကို သူအပိုင္ သိမ္းထားနိင္ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ဒီဆိုင္ဖြင့္တဲ့ အရင္းအႏွီးကို မိဘကထုတ္ေပးထားလို႔ တကယ္ကို စိတ္ပူပန္ျခင္း မျဖစ္ေပ။

ေရွ႔ခပ္လွမ္းလွမ္းတြင္ေတာ့ ရန္ကုန္သားရဲ႕ဘူးသီးေၾကာ္ဆိုင္ရိွသည္။ အေၾကာ္ဆိုင္ေဘးတြင္ေတာ့ ဧရာတီသားရဲ႕ မုန္႔ဟင္းခါးဆိုင္ရိွသည္။မခင္ဦးေမကေတာ့ အေၾကာ္ပိုၾကိဳက္ေပမယ့္ ဧရာ၀တီသားရဲ႕ မုန္႔ဟင္းခါးဆိုင္တြင္သာ အားေပးသည္။ရန္ကုန္အေၾကာင္းက ေရးျပီးတာ မၾကာေသးဘူး ဒီတခါ ဧရာ၀တီ အေၾကာင္းေရးမယ္လို႔ မုန္႔ဟင္းခါးစားရင္းေတြးေနသည္။

ဆိုင္ဖြင့္ရင္ အလုပ္ရႈပ္တယ္ ကိုယ္သြားခ်င္ရာလည္း သြားလို႔ရေအာင္ ဆိုျပီး အရုပ္ကေလးက ပူေဖာင္းအရုပ္မ်ား မိုးပ်ံပူေဖာင္းမ်ားကို အထမ္းျဖင့္လိုက္ေရာင္းသည္။ ခက္တာက ပြဲေစ်းေလွ်ာက္သူအမ်ားစုက လူၾကီးေတြျဖစ္ေနသျဖင့္ အရုပ္ေလးခမ်ာ မွန္းခ်က္နဲ႔ ႏွမ္းထြက္မကိုက္ဘူးထင္ေနခ်ိန္ ဘေလာ့ဂါေဒး ဖြင့္ပြဲအတြက္ မိုးပ်ံပူေဖာင္းမ်ား ေအာ္ဒါရလိုက္ သျဖင့္ အရုပ္ကေလးအတြက္ အသက္ရႈေခ်ာင္သြားသည္။

.............................................။

ေစ်းေရာင္းတဲ့ အေတြ႔အၾကံမရိွလို႔ ဒုကၡေရာက္သူမ်ားထဲတြင္ သားၾကီး လည္းအပါအ၀င္ျဖစ္သည္။ ဆိုင္ၾကီး ကႏၷားၾကီးနဲ႔ဆို အလုပ္ရႈပ္သည္ သူမ်ားစားျပီးသား ပန္းကန္ေတြပါ ေဆးရသည္ ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္နဲ႔ သားၾကီးက ၀က္သားထုတ္ထိုးေရာင္းသည္။ျမန္မာစာကို ကပ္ကပ္သပ္သပ္ေတြးေလ့ရိွတဲ့ အက်င့္ေၾကာင့္ သူ႔ဆိုင္ဘုတ္က သူမ်ားထက္ပို ၾကီးေနသည္။

သူ႔ဆိုင္းဘုတ္မွာ ေရးထားတာက “သားၾကီးရဲ႕၀က္သားတုတ္ထိုး (၀က္သားကိုထိုးလို႔ ၀က္သား တုတ္ထိုးဟုေခၚသည္။)”ဆိုျပီးေရးသားထားေပမယ့္ သူ႔ဆိုင္ဘုတ္ကို လူေတြက သိပ္မၾကည့္ၾကေပ.။ နာမည္ၾကီးတေယာက္ရဲ႕ဆိုင္ ျဖစ္တဲ့အတြက္ သူ႔ဆိုင္ရဲ႕ စားသံုးသူမ်ားမွာ အမ်ားစုက မိန္းခေလးမ်ားျဖစ္ၾကသည္။မိန္းခေလးမ်ားမွာ အတင္းေျပာတဲ့ေနရာတြင္ ၀က္သားတုတ္ထိုးဆိုင္ပါ မေရွာင္ေျပာတတ္သျဖင့္ သားၾကီးခမ်ား ဒုကၡေရာက္ေတာ့သည္။

သူၾကားေနရတဲ့ အတင္း စကားေတြကို သူ႔ဘာသာ ကပ္တီးကပ္သပ္ ေလွ်ာက္စဥ္းစားေနသျဖင့္ စားျပီးေသာ တုတ္ေတြကို ေအာက္ပစ္ခ်ေနတာ သူသတိမထားမိေပ။ေစ်းဗန္းထဲက ၀က္သားေတြသာ ေလ်ာ့သြားတယ္ ေငြကဘာေၾကာင့္မတိုးတာလဲသတိထားမိခ်ိန္တြင္ အရင္းျပဳတ္လုနီးနီးျဖစ္ေနသည္။ အရင္းျပဳတ္ျပီဆိုမွေတာ့အဖ်ားပါေပ်ာက္သြားေသးလား မေမးနဲ႔လို႕ သူ႔ဘာသာ ေခါင္းကုတ္ရင္း ေတြးေနေတာ့သည္။

...........................................။

သားၾကီးရဲ႕တုတ္ထိုး အေျခအေနမေကာင္းေပမယ့္ အမမိုးေကာင္းသူ ၊အမဂ်ာမုန္းဒန္းနဲ႔ ၊ ျမဴးသွ်ရီတို႔ရဲ႕“ထမင္းအိုးသံုးလံုးအ၀စားထမင္းဆိုင္”ကေတာ့ အေျခအေန ေကာင္းေနသည္။အရင္တုန္းကေတာင္ အလကား ေကြ်းေနရေသးတာပဲ အခုေစ်း သက္သက္သာသာနဲ႔ေရာင္းမယ္ဆိုတဲ့ အေတြးေၾကာင့္ စားသံုးသူေတြ ၾကိတ္ၾကိတ္တိုးေနျခင္း ျဖစ္သည္။ေစ်းသက္သာသျဖင့္ တခ်ဳိ႕က ဟင္းေတြကို တပါတ္စာေလာက္အထိ ၀ယ္ သြားျပီးေရခဲေသတၱာ ထဲမွာ ထည့္ထားၾကသည္။ တခ်ဳိ႕ကနီးရာလူကိုပါ လက္တို႔ျပီး သြား၀ယ္ရန္ သတင္းေပးၾကသည္။ မီးဖိုထဲကမထြက္ရေတာ့တဲ့အတြက္ အိုးသူၾကီး သံုးေယာက္ ေဒါသေတြ ထြက္စျပဳလာသည္။

ဒီၾကားထဲ ပြဲေစ်းလည္တဲ့သူေတြက လွတပတေလးေတြျဖစ္ျပီး သူတို႔ခင္မ်ာ အိုးမဲေတြ မီးခိုးမိႈင္းေတြနဲ႔ညစ္ေပေနၾကလို႔ ပိုျပီးေဒါသေတြ ထြက္ေနၾကေတာ့သည္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဆိုင္ထဲမွာ ေရာဆိုင္ျပင္မွာပါ “ဆႏၵကို သိကၡာျဖင့္ထိန္းပါ” ဆိုတဲ့ စာတန္းေတြကို ေနရာအႏွံ႔ကပ္ထားေတာ့မွ စားသံုးသူေတြ ကိုယ္ရိွန္ သတ္ကုန္ၾကသည္။

............................................။

ဘေလာ့ဂါ ပြဲခင္းလုပ္မယ္ဆိုထဲက အၾကံၾကီးၾကံထားတဲ့ မငံုကေတာ့ သူစုထားတဲ့ ကႏာၱရမွ မိုးေရမ်ား ဆိုျပီး
ေရပုလင္းမ်ား ဆိုင္ေပၚတင္ေရာင္းသည္။ ထူးထူးဆန္းဆန္း၀ယ္စုတဲ့ သူတခ်ဳိ႕ေလာက္ပဲ ၀ယ္ၾကတဲ့အတြက္
သူ႔ခမ်ာ ေလယာဥ္စရိတ္မွ ျပန္ရပါ့မလား ေတြးပူေနရသည္။

ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ အိုက္ခီေလာက္က မငံုရဲ႕ဆိုင္ေဘးမွာ အရက္ဆိုင္လာဖြင့္သည္။
အိုက္ခီေလာက္ရဲ႕ ဆိုင္ေရွ႕ကဆိုင္းဘုတ္ေပၚတြင္ေတာ့....

“ယမကာလုလင္ရဲ႕ဗ်စ္ေရႊရည္ဆိုင္
ကႏာၱရမိုးေရ ႏွင့္တြဲေသာက္လ်င္ အျမည္းေတာင္ မလိုပါ”

ဟုေရးသားထားသျဖင့္ အျမည္းဖိုးမတတ္နိင္သူေတြ အားေပးၾကသျဖင့္ကႏာၱရမွ မိုးေရပုလင္းမ်ား ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေရာင္းရေတာ့သည္။

........................................။

ပြဲခင္းရဲ႕ အလယ္ေလာက္တြင္ အညာသားေလး ေသာ္ဇင္ရဲ႕ အညာထြက္ကုန္ ဆိုင္ရိွသည္။ ေဆးရြက္ၾကီး ထန္းညက္အျပင္ အမ်ဳိးသမီးမ်ား အထူးႏွစ္သက္တဲ့ သနပ္ခါးတံုးေတြပါ ေရာင္းခ်သျဖင့္ သူ႔ရဲ႕ဆိုင္က အထိုက္အေလ်ာက္ေအာင္ျမင္ေနသည္။သူ႔ဆိုင္ရဲ႕ အဓိက ၀င္ေငြေကာင္းေသာ လုပ္ငန္းမွာ အိုက္ခီေလာက္ဆိုင္သို႔ အေနာက္ေပါက္မွတင္ပို႔ေပးေနေသာ ေရခဲစိမ္ထန္းရည္မ်ားျဖစ္သည္ကိုေတာ့ မည္သူမွ မသိၾကေပ။

သံေယာဇဥ္အားလံုးကို အျဖဴေရာင္ျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ အျဖဴေလးက ၾကာဇံသုပ္ ေရာင္းသည္။ အျဖဴကြက္နင္းေနၾကျဖစ္တဲ့အတိုင္း ေစ်းေရာင္းရာမွာလည္း ၾကာဇံေတြကို သံေယာဇဥ္ဟု သူ႔ဘာသာတင္စားထားသည္။ သူ႔ရဲ႕ သံေယာဇဥ္ေတြကို အေရာင္စြန္းထင္း မခံေစခ်င္တဲ့အတြက္ အသုပ္သုပ္ရာတြင္ ျငဳပ္ဆီမထည့္ဘဲ သုပ္သျဖင့္ စားသံုးသူအခ်ဳိ႕ မေက်မနပ္ ျဖစ္ၾကေသးသည္။

...........................................။

ကိုယုယ ႏွင့္ ျဖိဳးေမာ္တို႔အတြက္ ဒီပြဲေတာ္က သူတို႔ရဲ႕ လက္စြမ္းလက္စျပရမယ့္ ပြဲေတာ္ဟု အပိုင္တြက္ထားၾကသည္။ ၀ါသနာပါရာလည္း လုပ္ရမယ္ ေငြလည္းရမယ့္အျပင္ ေကာင္မေလးေတြကလည္း သူတို႔ကို ျပံဳးျပရမွာပဲ ဆိုတဲ့ အေတြးျဖင့္ ပြဲေတာ္ မစခင္ထဲက တက္ၾကြေနသည္။ မိန္းခေလးေတြ ဆိုတာ အလွအပၾကိဳက္သလို သူတို႔လွတယ္ဆိုတာကိုလည္း သက္ေသနဲ႔တကြ ရိွေစခ်င္ၾကသျဖင့္ “သူငယ္ခ်င္းမ်ား” ဓါတ္ပံုဆိုင္မွာ တဖ်တ္ဖ်တ္ျဖင့္ လက္မလည္ေအာင္ ရိုက္ေပးေနၾကရသည္။

ဒီၾကားထဲ မိန္းမလွ်ာ သံုးေယာက္က ဓါတ္ပံုဆရာ ျဖိဳးေမာ္ႏွင့္ တေယာက္တလွည့္ တြဲရိုက္ၾကသျဖင့္ ထင္ထားသည္ထက္ ေအာင္ျမင္သြားေတာ့သည္။ကိုယုယႏွင့္ပါတြဲရိုက္ခ်င္ၾကေပမယ့္ ကိုယုယရဲ႕ မေဟသီက လက္ေမာင္းကို မလႊတ္တမ္း ကိုင္ဆြဲထားသျဖင့္ မိန္းမလွ်ာမ်ား စိတ္ေလ်ာ့သြားရေတာ့သည္။

....................................................။

ဘေလာ့ဂါပြဲခင္းအတြက္ ဆိုင္ေနရာေတြခ်ေပးေသာေန႔တြင္ ဘေလာ့ဂါတခ်ဳိ႕ျပႆနာ တက္ၾကေသးသည္။
ျဖစ္ပံုက ဆိုင္နံပါတ္ ၁ ကို အျပိဳင္အဆိုင္ လုၾကသျဖင့္ ျပႆနာ တက္ၾကျခင္းျဖစ္သည္။ ပြဲစီစဥ္သူလူၾကီး ေတြလည္း ဘယ္သူ႔ကို နံပါတ္ ၁ ေပးရမွန္း မသိေတာ့သျဖင့္ အခက္ေတြ႔ၾကေတာ့သည္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဘေလာ့ဂါထဲက မဟုတ္ဘဲ ဘေလာ့တကာကိုသုေျႏၵကို ဆိုင္နံပါတ္ ၁ ကိုေပးလိုက္မွပဲျပသာနာ ေအးသြား ေတာ့သည္။ဒါေတာင္ ေဂါပကလူၾကီးေတြနဲ႔ ကိုသုေျႏၵ ခင္လို႔ဒီေနရာ ရတာပါဆိုျပီး တိုးတိုးတိတ္တိတ္ အသံထြက္ လာေသးသည္။

ကိုသုေျႏၵလည္း ေစ်းဆိုင္ထြက္ရင္ တမ်ဳိးထင္ၾကမွာ စိုးသျဖင့္ စက္ဘီး ဆိုင္ကယ္ ရပ္နားစခန္း ဖြင့္လိုက္ရေတာ့သည္။

..........................................။

ပြဲေစ်းမွာ မရိွမျဖစ္လိုတာက လံုျခံဳေရးျဖစ္သည္။ပြဲေတာ္ကို ဆူပူရမ္းကားမယ့္သူမ်ား ေႏွာင့္ယွက္မယ့္ သူမ်ားကိုၾကိဳတင္ ကာကြယ္မွ ျပႆနာ ပိုမၾကီးထြားလာမည္ျဖစ္သည္။တာ၀န္ဆိုေသာ လက္ပါတ္ကိုယ္စီျဖင့္ လတ္လတ္ေဇာ္ ၊ ဂ်စ္တူးေလးႏွင့္ ဂ်ဴနီယာလြင္ဦး တို႔ပြဲခင္းထဲတြင္ ကင္းလွည့္ေနၾကသည္။

တာ၀န္ခြဲေ၀ေရးေကာ္မတီ လူၾကီးမ်ားက ပြဲေတာ္လံုျခံဳေရးအတြက္ေရြးခ်ယ္ရာမွာ ဂ်ဴနီယာလြင္ဦးကို နာမည္ၾကည့္ကာ ေယာက်ာၤးေလးထင္ျပီး ေရြးသလို လတ္လတ္ေဇာ္က က်ားက်ားယားယားရိွတဲ့အျပင္ ဂ်စ္တူးေလးကလည္း သူ႔ဘေလာ့မွာ ၀ါးရင္းတုတ္ ကိုင္ထားေသာ ပံုတင္ထားသျဖင့္ လူၾကီးေတြက ဒီသံုးေယာက္ကိုတာ၀န္ေပးလ်င္ ပြဲေတာ္ရဲ႕ လံုျခံဳေရး စိတ္ခ်ရမယ္ထင္ျပီး တာ၀န္ေပးထားျခင္းျဖစ္သည္။

ပြဲခင္းထဲကို ပါတ္ေနရေပမယ့္ ျပႆနာရွာမယ့္သူမေတြ႔ရသျဖင့္ လံုျခံဳေရးေတြ စိတ္ပ်က္စျပဳလာသည္။ ညဦးပိုင္းက ျပႆနာေသးေသးတခု ရွင္းေပးခဲ့ရတာက လြဲလ်င္အခုထိ အေျခအေနေတြ အကုန္လံုး ျငိမ္သက္ေနသည္။ ညဦးပိုင္းက ျပႆနာ ဆိုတာကလည္း မမီးမီးခ်စ္ရဲ႕ ဆိုင္တြင္ျဖစ္သြားျခင္း ျဖစ္သည္။

ဘေလာ့ဂါ ပြဲခင္းတြင္ မမီးမီးခ်စ္က သူ၀ါသနာပါတဲ့ အမ်ဳိးသမီး လက္ကိုင္အိတ္ဆိုင္ ဖြင့္ထားျပီး တရုတ္ဘက္ကလာေသာ အိတ္မ်ားကို ေစ်းခ်ဳိခ်ဳိျဖင့္ ေရာင္းေပးျခင္းျဖစ္သည္။ျပႆနာျဖစ္ပံုက သူဆိုင္ရဲ႕အတြင္းဘက္တြင္ ကိုကိုခ်စ္၀ယ္ေပးထားေသာ GUESS တံဆိပ္ႏွင့္ LV တံဆိပ္ အိတ္မ်ားကို ခ်ိတ္ထားျခင္းေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ ထိုအိတ္မ်ားကိုေတာ့ အလွသက္သက္ခ်ိတ္ထားျခင္းျဖစ္သည္။ေစ်း၀ယ္သူ အဖြားၾကီးတေယာက္မွ ထိုအိတ္မ်ားကို ေစ်းအတူတူထင္ျပီး ေစ်းေမးရာမွ ျပႆနာ အနည္းငယ္ျဖစ္သြားျခင္းျဖစ္သည္။လံုျခံဳေရးေတြမွ၀င္ေရာက္ရွင္းျပေပး လိုက္သျဖင့္ အဖြားၾကီးလည္း စိတ္ေက်နပ္ကာ တရုတ္အိတ္တလံုးပဲ ၀ယ္သြားေတာ့သည္။

ထိုျပႆနာမွ လြဲလ်င္အားလံုးေအးေဆးေနသျဖင့္ တာ၀န္က်သံုးေယာက္ အိုက္ခီေလာက္ရဲ႕ အရက္ဆိုင္ကို ခဏခဏ သြားေခ်ာင္းၾကသည္။အိုက္ခီေလာက္ခမ်ာ အရက္ေအးေအးေဆးေဆး မေသာက္ရေတာ့ဘဲ လံုျခံဳေရးေတြ လာလ်င္ သူ႔ဆိုင္က ေဖာက္သည္ေတြကို ဆူဆူညံညံမလုပ္ၾကဘို႔ ေတာင္းပန္ေနရေတာ့သည္။

............................................။

ျပႆနာမရိွလို႔ ပ်င္းေနတဲ့လံုျခံဳေရးမ်ားမွာ ဘေလာ့ဂါ လက္ေ၀ွ႕စင္ ဘက္တြင္ ဆူဆူညံညံ အသံၾကားသျဖင့္ အေျပးအလႊား သြားၾကည့္ၾကသည္။ ထိုဘေလာ့ဂါ လက္ေ၀ွ႕စင္ ကိုဒီပြဲေတာ္မွာ ထည့္သင့္ မထည့္သင့္ ကိုလူၾကီးေတြ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ယူကာ ညိွႏိႈင္းခဲ့ၾကရသည္။လက္ေ၀ွ႕စင္ထည့္ထားတဲ့အတြက္ ဘေလာ့ေလာကၾကီးမွာ အကြဲအျပဲေတြ ျဖစ္လာမွာ စိုးစိတ္ေၾကာင့္ တခ်ဳိ႕ေတြက လက္ေ၀ွ႕စင္ မထည့္ေစခ်င္ၾကျခင္းျဖစ္သည္။လက္ေ၀ွ႕စင္ထည့္သင့္ေၾကာင္း အဆိုျပဳတဲ့သူေတြရဲ႕ အျမင္ကလည္း မွတ္သားဖြယ္ ေကာင္းသည္။

ကိုယ့္မွာကေလာင္တေခ်ာင္းရိွတယ္ ငါတင္ရင္ဖတ္မွာဘဲ ဆိုတဲ့အေတြးနဲ႔ ဘေလာ့ေပၚမွာ ဟိုရမ္းဒီရမ္း ေရးတတ္သူေတြအတြက္ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း စိန္ေခၚျပီးထိုးသတ္လိုက္တာ ျပႆနာ ျမန္ျမန္ေအးတာေပါ့လို႔အဆိုတင္သြင္းၾကသည္။ ဒါေတာင္ ေသေသခ်ာခ်ာစဥ္းစား ညိွႏိႈင္းၾကေသးသည္။ ေနာက္ဆံုးအဆိုျပဳတဲ့ဘက္က “ခင္မ်ားတို႔စိတ္ခ်စမ္းပါဗ်ာ ဒီလက္ေ၀ွ႕ပြဲ မျဖစ္ပါဘူး ဘယ္သူကမွ ျပိဳင္မမိုက္ၾကပါဘူး ရမ္းခ်င္တဲ့သူအတြက္ လက္ေ၀ွ႔စင္ရိွတယ္ ဆိုတာသိေအာင္ထည့္တဲ့ သေဘာပါ” ဆိုျပီးေနာက္ဆံုးစကားေျပာလိုက္မွပဲ ဒီအစီအစဥ္ ျဖစ္ေပၚလာျခင္းျဖစ္သည္။

ခန္႔မွန္းထားသလို မည္သည့္ပြဲမွ မျဖစ္ဘဲ လက္ေ၀ွ႕စင္ေပၚမွာ ဘေလာ့ဂါတေယာက္ထဲ ဟန္းေရးျပေနရသည္။ စင္ေအာက္ကဗိန္းေဗာင္းတီးရသူေတြလည္း ၾကာေတာ့ျငီးေငြ႔လာသည္။ “ဟိုက္ေရာ..ဟိုက္ေရာ..”ဟု ေအာ္ေပးရတဲ့ သူေတာင္ ပ်င္းျပီးအိပ္ေပ်ာ္သြားတာၾကာေနျပီ။ ထိုအခ်ိန္မွာ မေမွ်ာ္လင့္ပဲ လက္ေ၀ွ႕စင္ေပၚ လူတေယာက္ တက္သြားသည္။ပြဲၾကီးပြဲေကာင္းၾကည့္ရေတာ့မယ္ထင္ျပီး ေစာင့္ၾကည့္ေနၾကသူမ်ား လႈပ္လႈပ္ရွားရွားျဖစ္ကုန္သည္။ဒိုင္လူၾကီးက စင္ေပၚတက္လာသူရဲ႕ နာမည္နဲ႔ ဘေလာ့နာမည္ ေမးသည္။

စင္ေပၚတက္လာသူက က်ဳပ္ကဘာဘေလာ့ဂါမွ မဟုတ္ဘူး က်ဳပ္နာမည္ ေညာင္ရမ္း ငယ္ငယ္ကလက္ေ၀ွ႔ပြဲ မထိုးလိုက္ရလို႔အခုၾကံဳတုန္းတက္ထိုးတာ ဟုျပန္ေျဖသည္။ဟန္ေရးျပေနသူမွ ဘေလာ့ဂါမဟုတ္ရင္ မပါတ္သတ္ခ်င္ မထိုးခ်င္ဟု အေၾကာင္းျပန္သျဖင့္ ဒီတခါလည္း ေညာင္းရမ္းခမ်ာ လက္ေ၀ွ႕ စင္ေပၚအထိေရာက္ျပီးမွ ျပန္ဆင္းခဲ့ရျပန္သည္။ (ေညာင္ရမ္းရဲ႕လက္ေ၀ွ႔ပြဲအေၾကာင္းကို သတၱိရိွလား အမည္နဲ႔ေရးခဲ့ဖူးပါသည္)

မေက်မခ်မ္းျဖစ္ေနတဲ့ ေညာင္ရမ္းကို လံုျခံဳေရးမ်ားမွ အက်ဳိးအေၾကာင္းေျဖာင္းဖ်ျပီး လက္ေ၀ွ႕စင္အနီးမွ ေခၚထုတ္သြားရသည္။ ဟန္ေရးျပေနသူကလည္း ဆက္ျပီး ဟန္ေရးျပေနေပမယ့္ ပြဲေတာ္ျပီးဆံုးသည္အထိ မည္သည့္ပြဲမွ မျဖစ္လာခဲ့ေပ။

....................................................။

လက္ေ၀ွ႕စင္လို ဆူဆူပူပူ ေနရာမ်ားရိွသလို ပြဲေစ်းေလွ်ာက္ပရိတ္သတ္မ်ားအတြက္ ေအးခ်မ္းတဲ့ ေနရာမ်ားလည္း ရိွေနသည္။ကိုမိုးစက္က စိတ္စမ္းေရ နာမည္နဲ႔ ေသာက္ေရအိုးမ်ားထားေပးျပီး ေရအလႉလုပ္သည္။ ကိုမိုးစက္ဆိုင္မွာေတာ့ ကိုမုိးကုတ္သား တို႔လို အသက္၃၀ ေက်ာ္လူပ်ဳိၾကီးမ်ား စခန္းခ်ၾကသည္။ လူပ်ဳိၾကီးမ်ားစုမိသျဖင့္ မည္သူကမွ မိန္းခေလးအေၾကာင္း စမေျပာၾကေပ။ ေအးေအးေဆးေဆးေနခ်င္လို႔ လူပ်ဳိၾကီးလုပ္ေနတာ ဟုေၾကြးေၾကာ္ထားၾကသျဖင့္ မည္သူကမွ မိန္းခေလးအေၾကာင္း စမေျပာရဲၾကျခင္းျဖစ္သည္။ ဆိုင္ေရွ႕ကျဖတ္သြားေသာ မိန္းခေလးမ်ားကို ၾကည့္မိမွာ စိုးသျဖင့္ ဆိုင္ေရွ႕ကိုပါ ေက်ာေပးထိုင္ထားၾကသည္။

သတိထားၾကည့္မိလ်င္ေတာ့ ဆိုင္ရဲ႕အတြင္းနံရံတြင္ ခ်ိတ္ထားေသာ ကိုယ္လံုးေပၚမွန္မ်ားကို မၾကာခဏၾကည့္ေနေသာ လူပ်ဳိၾကီးမ်ားကို ျမင္ၾကရမည္ျဖစ္သည္။အျငိမ့္သီခ်င္းတပုဒ္ ျဖစ္တဲ့'ပြဲေစ်းတန္းေလွ်ာက္လို႔လည္ ေမာင္ၾကီးနဲ႔ဆုံသေလေတာ့' ဆိုတဲ့သီခ်င္းထဲက အတိုင္း ျဖစ္လာခဲ့ရင္ ဆိုတဲ့ အေတြး မ်ားလည္း ကိုယ္စီရင္ထဲမွာ ရိွေနၾကသည္။

.............................................။

ပြဲခင္းတေနရာတြင္ေတာ့ ဧရာ၀တီစာၾကည့္တိုက္ ဖြင့္ေပးထားသည္။သုတ ရသ စာအုပ္မ်ားဖတ္နိင္သလို စာၾကည့္တိုက္ထဲတြင္ေဆြးေႏြးပြဲမ်ားလည္း ျပဳလုပ္ခြင့္ေပးထားသျဖင့္ ၀သန္မိုး ေႏြဦးမိုး မိုးစက္အိမ္ မိုးအိမ့္ျဖဴ နဒီမိုးညိဳ အစရိွေသာ မိုးအုပ္စုႏွင့္ၾကယ္ျဖဴစင္ ျဖဴစင္ၾကယ္ လင္းၾကယ္ျဖဴ ၾကယ္ကေလး အစရိွတဲ့ ၾကယ္အုပ္စု တို႔ရဲ႕ မိုးႏွင့္ၾကယ္ ေဆြးေႏြးပြဲရိွေနသည္။ေနမင္းသံစဥ္ႏွင့္ေႏြးေနျခည္ တို႔အျပင္ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းမိုးတိမ္(HAPPY CLOUD)အဖြဲ႔က ကိုမိုးေမာင္နဲ႔ ဖိုးေမာင္ပါထပ္ေရာက္လာျပီးတဲ့အခါမွာေတာ့ သဘာ၀ပါတ္၀န္းက်င္ ထိန္းသိန္းေရး အေၾကာင္း ေဆြးေႏြးဖို႔ လူစံုတက္စံု ျဖစ္သြားေတာ့သည္။

ေဆြးေႏြးပြဲ အရိွန္ေကာင္းေနခ်ိန္မွာ မမခ်စ္ရ နဲ႔ မ အနမ္း ေရာက္လာျပီး မခ်စ္ရင္ မနမ္းသင့္ ဆိုတဲ့ လူငယ္ေတြစိတ္၀င္စား ၾကေသာ အခ်စ္ႏွင့္ အနမ္း ေခါင္းစဥ္ျဖင့္ ေဆြးေႏြးၾကသည္။သဘာ၀ ပါတ္၀န္းက်င္ ထိန္းသိန္းေရးအေၾကာင္း ေဆြးေႏြးစဥ္က ငိုက္ျမည္း ေနေသာ သူမ်ားလည္း တက္တက္ၾကြၾကြ ၀င္ေရာက္ ေဆြးေႏြးၾကေတာ့သည္။

ေဒါက္တာ၀င္းသိန္း ၊ မကီကီ ၊ကိုေနလင္း တို႔ကက်န္းမာေရးေဆးေပးခန္းဖြင့္ေပးထားသည္။ ဒါကလည္း ပြဲေတာ္ျဖစ္ေျမာက္ေရး ေကာ္မတီက တာ၀န္ေပးထားေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ သူ႔အတြက္ ဘေလာ့လည္ပါတ္ ဖို႔အခ်ိန္ပိုရသည္ဟု မွတ္ယူထားလိုက္သျဖင္လူနာသိပ္မလာေပမယ့္ မကီကေတာ့ ေက်နပ္ေနသည္။

သက္ပိုင္သူကေတာ့ ဂ်ပန္က ငွားထားတဲ့ အကမယ္ေဂရွားမ်ားျဖင့္ ေကာ္ဖီႏွင့္ ေရေႏြးၾကမ္း ဆိုင္ဖြင့္သည္။ ေအးေအးေဆးေဆး ေကာ္ဖီေသာက္ျပီး စကားထိုင္ေျပာခ်င္သူမ်ားျဖင့္ သက္ပိုင္သူရဲ႕ ဆိုင္လည္း ေအာင္ျမင္ေနသည္။ ကပြဲေတြရိွသျဖင့္ အဓိပၸါယ္ေကာက္လြဲနိင္သျဖင့္ ဆိုင္ေရွ႕တြင္ ေဂရွားမ်ား အေၾကာင္းကို အက်ဥ္းခ်ဳပ္ျပီး ေဖာ္ျပထားရသည္။(ဤေနရာတြင္ဖတ္ရႈနိင္သည္။)

.................................။

ရမ္းဂန္း ရဲ႕ ေဗဒင္လကၡဏာ ေဟာခန္းတြင္ လူေတြၾကိတ္ၾကိတ္တိုးေနသည္။ လာေမးသူ အမ်ားစုမွာ မိန္းခေလးမ်ားျဖစ္ၾကသည္။ေမးတဲ့ေမးခြန္းေတြအတြက္ ေဟာခ်က္ေတြကလည္း ဒက္ထိ မွန္ေနသျဖင့္ တဆင့္ စကားတဆင့္နားျဖင့္ ေမးခ်င္သူေတြတန္းစီေနၾကသည္။ လူမ်ားလြန္းသျဖင့္ လူတေယာက္ကို ေမးခြန္း သံုးခုပဲ ေမးခြင့္ျပဳထားသည္။ေမးခြန္းတိုင္းအတြက္ အေျဖကလည္း ျပတ္ျပတ္သားသားႏွင့္ မွန္ကန္လြန္းသည္။မျမင္နိင္ေသာေႏွာင္ၾကိဳးေလးမ်ား ပိုင္ရွင္ စႏၵီမိုးျမင့္က ဒီႏွစ္စာေမးပြဲ က်နိင္လားေမးေတာ့ မေျဖရင္က်မယ္ ဆိုျပီး ျပတ္ျပတ္သားသား ျပန္ေျဖသည္။ စႏၵီမိုးျမင့္လည္း ေမ့သြားမွာစိုးသျဖင့္ စာအုပ္ႏွင့္ လိုက္မွတ္ေနေတာ့သည္။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အေပ်ာ္သေဘာနဲ႔ ေမးမယ္ဆိုျပီး မေမဇင္က ေမးခြန္းတခု ၀င္ေမးသည္။ ေမးခြန္းက သူ႔ရဲ႕ ေနာက္တင္မယ့္ ပို႔စ္မွာ ကြန္မန္႔ ဘယ္ႏွစ္ခု ရနိင္သလဲ ဆိုျပီး ေမးသည္။ ဒါေတာ့ဒီေဗဒင္ဆရာ မေျဖနိင္ပါဘူးဆိုျပီး မေမဇင္က ၾကိတ္ေပ်ာ္ေနသည္။ရမ္းဂန္းလည္း မ်က္လံုးမိွတ္ကာ အာရံုခံျပီး တခြန္းထဲေသာ အေျဖကို ျပတ္ျပတ္သားသား ေျပာလိုက္သည္။ “ကြ်န္ေတာ္ ကြန္မန္႔လာေပးရင္ အရင္ထက္ တခုပိုေစရမယ္” ဆိုျပီးျပန္ေျဖသျဖင့္ မေမဇင္လည္း ပညာမစမ္းရဲေတာ့ေပ။

........................................။

တေနရာမွာေတာ့ ထူးထူးဆန္းဆန္းျဖစ္ေအာင္ ေၾကာင္ေၾကာင္ၾကားၾကား အ၀တ္အစားမ်ား ၀တ္ထားေသာ လူတေယာက္က လက္ကိုင္ေအာ္လံျဖင့္ လူေခၚေနသည္။ထိုသူရဲ႕ အေနာက္မွာေတာ့ အေသးစား ဇာတ္ရံုေလးတရံု ရိွေနသည္။ထိုသူက“ဒီကိုလာ..ဒီကိုလာဗ်ဳိ႕....ထူးထူးဆန္းဆန္းၾကည့္ခ်င္ရင္ ဒီကိုလာဗ်ဳိ႕” ဟုလူေခၚေနသည္။ ထူးထူးဆန္းဆန္းဆိုတဲ့အျပင္ ၀င္ေၾကးလည္း သက္သာသျဖင့္ လူတခ်ဳိ႕ဇာတ္ရံုေလးထဲ ၀င္ သြားၾကသည္။ ကေလးေတြပူဆာသျဖင့္ ကိုေဆာင္းယြန္းလတို႔လို မ၀ါတို႔လို မိဘေတြလည္း အေတာ္ပဲ ဆိုျပီး၀င္ ၾကည့္ၾကသည္။

မၾကာပါဘူး ဒါသက္သက္လူလည္က်တာဆိုျပီး မေက်မခ်မ္းနဲ႔ေရရြတ္ျပီး လူအုပ္ၾကီးျပန္ထြက္လာသည္။ ထူးထူးဆန္းဆန္း ျမင္ရမယ္ထင္ျပီး ၀င္သြားတဲ့သူေတြခမ်ာ အထဲေရာက္ေတာ့မွ ခံုတလံုးေပၚတြင္ ထိုင္ေနေသာဘေလာ့ဂါဒီကိုလာ ကိုျမင္ရမွ သူတို႔ခင္မ်ာ လူလည္က်ခံလိုက္ရမွန္း သိသြားေတာ့သည္။ လူေခၚတဲ့သူကလည္း အရင္အတိုင္းပဲ ဆက္ျပီးလူေခၚေနေတာ့သည္။

“ဒီကိုလာ..ဒီကိုလာဗ်ဳိ႕....ထူးထူးဆန္းဆန္းၾကည့္ခ်င္ရင္ ဒီကိုလာဗ်ဳိ႕” ဟုဆက္ေခၚေနေသးသည္။

.................................................။

သရဲအေၾကာင္းေရးေလ့ရိွတဲ့ ၀က္၀ံေလးက သရဲအိမ္ကို ၀င္ေၾကးျဖင့္ ဖြင့္ေပးထားသည္။ သရဲအိမ္ထဲတြင္သရဲမ်ားအျဖစ္ သရုပ္ေဆာင္ရန္ ပါးလံုး အေနာ္ ႏွင့္ စည္သူတို႔ ကို အကူအညီ ေတာင္းထားတဲ့ အျပင္ ၀က္၀ံေလးကိုယ္တိုင္ပါ ၀င္သရုပ္ေဆာင္ေပးသည္။သူတို႔အဖြဲ႔ကို သရဲေလးေကာင္ဟု သူတို႔ဘာသာ အမည္ေပးထားသည္။ မီးေရာင္မိွန္မိွန္ထြန္းထားေသာ အိမ္ထဲတြင္ ၀င္ၾကည့္ေသာ ပရိတ္သတ္မ်ားကို သရဲ၀တ္စံုမ်ား၀တ္ျပီး ေျခာက္ေပးရသည္။ ၀က္၀ံေလးက အက်ၤ ီေပၚတြင္ အရိုးေျခာက္ပံုသ႑ာန္ ေဆးအျဖဴခ်ယ္ကာ ေျခလႈပ္လက္လႈပ္ လုပ္ျပသည္။ ပါးလံုးက အစြယ္အတုၾကီးတပ္ကာ လက္ႏွိပ္ဓါတ္မီးေရာင္ ကို မ်က္နာကို ထိုးထားျပီး လိုက္ေျခာက္သည္။ အေနာ္ကေတာ့ ၀တ္ရံုအမဲၾကီးကုိျခံဳ၊ လက္တဘက္မွဓါးျပားၾကီးႏွင့္ ညာလက္တြင္ပုဆိန္တလက္ ကိုင္ေဆာင္ကာ ခုတ္မလို ထိုးမလို လုပ္ျပသည္။

စည္သူကေတာ့ သနပ္ခါးထူထူလိမ္း ဆံပင္တုတပ္ျပီး ဖားလ်ားၾကီးခ်ကာ ထမီရင္လ်ား၀တ္ျပီး လက္ယက္ေခၚတဲ့ဟန္ လုပ္ျပသည္။၀င္ၾကည့္ေသာေကာင္ေလးေတြက မေၾကာက္ၾကသည့္အျပင္ “မာမီမဖဲ၀ါ မာမီမဖဲ၀ါ”ဟုေအာ္ဟစ္ ႏႈတ္ဆက္ၾကသည္။ ပရိတ္သတ္ကို ေျခာက္လန္႔ရန္ ရည္ရြယ္ျပီး သရဲအျဖစ္ သရုပ္ေဆာင္ထားသူမ်ား တေနရာမွ တေနရာသို႔ သြားလာေနၾကသည္ ။ ေထာင့္ကြယ္တခုမွ ထြက္လာ ေသာ ၀က္၀ံေလးကို ျဖဳန္းခနဲေတြ႔လိုက္ရသျဖင့္ ပါးလံုးမွာ “ဟဲ့ေသာက္ပလုတ္တုတ္” ေအာ္ကာ ေမ့သြားသျဖင့္ ႏွာႏွပ္ယူရေတာ့သည္။

ဤသိုျဖင့္ သရဲေလးေကာင္ လည္း တေယာက္ကိုတေယာက္ ေရွာင္ရင္း တိမ္းရင္း လာၾကည့္ေသာ ပရိတ္သတ္မ်ားကိုေျခာက္လွန္႔ေနေတာ့သည္။

...........................................။

ပထမဆံုးလုပ္တဲ့ ဘေလာ့ဂါ ပြဲေစ်းတန္း အတြက္ CNN ရဲ႕ သတင္းေထာက္ မဆုမြန္နဲ႔ BBC သတင္းေထာက္ မတူးတူးသာ တို႔က သူ႔ထက္ငါဦးေအာင္ သတင္းလိုက္ယူေနၾကသည္။ဒီပြဲေတာ္မွာေတာ့ သတင္းေထာက္ ႏွစ္ေယာက္ အထူးမ်က္နာပြင့္ ေနၾကသည္။ မိမိရဲ႕ေစ်းဆိုင္ေလး ကမာၻေက်ာ္ခ်င္ စိတ္ေၾကာင့္ ဟိုဆိုင္က မုန္႔ေခၚေကြ်း ဒီဆိုင္က လၻက္ရည္တိုက္ ၾကျဖင့္ သတင္းေထာက္ႏွစ္ေယာက္ ဗိုက္ေလးျပီး ညဦးပိုင္းကလို အေျပးအလႊားသတင္းမယူနိင္ေတာ့ေပ။ တိုက္ရိုက္ထုတ္လႊင့္ေနတဲ့ အစီအစဥ္မွာလည္း သတင္းေထာက္ေတြရဲ႕ မုန္႔တမ်ဳိးျပီး တမ်ဳိးစားတဲ့ ပံုကိုသာ တကမာၻလံုးၾကည့္ျပီး သေရ ယိုေနၾကရသည္။

.......................................။

ေကာင္းကင္ျပာ ၊ေကာင္းကင္ရဲ႕ သမီးပ်ဳိ အစရိွတဲ့ ေကာင္းကင္ အုပ္စုက နာမည္နဲ႔လိုက္ေအာင္ ေျမမနင္း အလုပ္ျဖစ္တဲ့ ခ်ားရဟတ္ ေထာင္ထားၾကသည္။ ခက္တာက သူတို႔ခ်ားရဟတ္ကို ဘယ္သူမွ မစီးဘဲ ေကြ႕ေရွာင္သြားၾကသျဖင့္ ပြဲေတာ္ရဲ႕ပထမဆံုး ညဦးပိုင္းမွာတင္ မ်က္ကလဲ ဆန္ျပာျဖစ္ေနၾကသည္။ျမတ္မယ္ထင္ျပီး ဆြဲၾကိဳးေပါင္ကာ အရင္းလုပ္ထားရတဲ့ သူခမ်ာလည္း သူ႔လည္ပင္းကို ေယာင္ျပီး ပြတ္မိတာ အခါခါပါပဲ...။

လူေတြစီးခ်င္ေအာင္ သူတို႔လူေတြက ရဟတ္ေပၚမွာ ေနရာယူျပီး စီးျပၾကတာေတာင္ ဘယ္သူမွ လိုက္မစီးၾကသျဖင့္ သူတို႔လူေတြလည္း တခ်ဳိ႔ဆို ရဟတ္မူးျပီး အန္ကုန္ၾကသည္။ပြဲေတာ္လာ ပရိတ္သတ္ ကေတာ့ မူးျပီး အန္တဲ့သူေတြကို သနားအၾကည့္ျဖင့္သာ ၾကည့္သြားၾကသည္။ ဒီလိုေတာ့မျဖစ္ေခ်ဘူးဆိုျပီး အနားေရာက္လာတဲ့ ရင္းႏွီးတဲ့ သူတေယာက္ကို ဘာေၾကာင့္ မစီးၾကတာလဲ စံုစမ္းေတာ့မွ အျဖစ္မွန္ ေပၚေတာ့သည္။သူတို႔က ေကာင္းကင္တို႔ ရဲ႕ ခ်ားစီးၾကမလား ဆိုျပီး မိုက္နဲ႔ေအာ္ကာ လူေခၚတာေၾကာင့္ ဘယ္သူကမွ သူတို႔ခ်ားမစီးခ်င္ ၾကျခင္းျဖစ္၏။

အမွန္ေတာ့ ေကာင္းကင္အုပ္စုခမ်ာ ပြဲအေတြ႕အၾကံဳ မရိွျခင္းျဖစ္သည္။ခ်ားရဟတ္ဆိုတာ လူေခၚဘို႔ မလိုအပ္ဘူးဆိုတာ သူတို႔မသိၾကေပ။ လူေတြက ခ်ား(ခ်ားရဟတ္) ျမင္လွ်င္စီးရမည္ဆိုတာ အလိုလို သိေနေပမယ့္ သူတို႔က ေဖာ္ေရြစြာနဲ႔ လူေခၚေတာ့မွ အေျခအေနေတြက ရႈပ္ေထြးသြားတာျဖစ္သည္။ အေတြ႔ အၾကံဳရသြားတဲ့ ေကာင္းကင္အုပ္စုလည္း ကုန္သြားတဲ့ အခ်ိန္ေတြအတြက္ ပိုက္ဆံျမန္ျမန္ ျပန္ရွာရေတာ့သည္။ ခ်ားရဟတ္စီးခကို ပံုမွန္ထက္ ၂ ဆတင္လိုက္သျဖင့္ စီးတဲ့သူေတြ မေက်မနပ္ျဖစ္ကုန္ၾကသည္။ တခ်ဳိ႕က အျမတ္ၾကီးစား ေတြလို႔ မၾကားတၾကားနဲ႔ ေျပာသြားၾကသည္။

သူတို႔ကလည္း ေစတနာမခ်ဳိ႕တဲ့ေၾကာင္း ျပတဲ့အေနနဲ႔ ပန္ခ်ီဆရာတေယာက္ကို အားခ်င္းရွာကာ စာတန္းတခုအျမန္ေရးခိုင္း လိုက္ျပီး ျမင္သာတဲ့ေနရာတြင္ ေထာင္ထားလိုက္သည္။ သူတို႔ရဲ႕ ဆိုင္းဘုတ္မွာေတာ့“ရဟန္းသံဃာမ်ား , မယ္သီလရွင္ႏွင့္ ၂ ႏွစ္ေအာက္ ကေလးမ်ား အခမဲ့ စီးႏွင္းခြင့္ျပဳသည္။” ဟုေရးထား လိုက္သည္။

........................................................................။

ကိုလူေထြးကေတာ့ ဒီပြဲေတာ္မွာ သူ႔ရဲ႕ေကာ္ပီမ်ားနဲ႔တခဏ စာအုပ္မ်ားေရာင္းခ်သည္။ ျမန္မာျပည္ မွာလိုစာအုပ္တအုပ္ ၀ယ္ယူ သူတိုင္းကို စာေရးဆရာမွ အမွတ္တရ လက္မွတ္ထိုးေပးတဲ့ ပံုစံကို ႏွစ္သက္သျဖင့္ သူ႔စာအုပ္၀ယ္တဲ့ သူတိုင္း လက္မွတ္ထိုးခြင့္ရိွသည္ဟုေၾကျငာထားသည္။ ထူးထူးျခားျခားလုပ္ေလ့ရိွတဲ့ အတိုင္းသူက လက္မွတ္ထိုးေပးျခင္းထက္ သူ႔ကိုျပန္ျပီး လက္မွတ္ထိုးခိုင္းျခင္းျဖစ္သည္။ လက္မွတ္ထိုးရတဲ့ေနရာက ပိုျပီးဆန္းေနသည္။ခႏၶာကိုယ္အေပၚပိုင္းကို ဗလာက်င္းထားျပီး ရင္ဘတ္ႏွင့္ေက်ာတြင္ အမွတ္တရ လက္မွတ္ထိုးခိုင္းျခင္းျဖစ္သည္။

နာမည္ၾကီးတေယာက္ျဖစ္သည့္အျပင္ သူ႔ရဲ႕ထူးထူးျခားျခား အစီအစဥ္ေၾကာင့္ ကိုလူေထြးရဲ႕စာအုပ္ဆိုင္ အလြန္ကို ေအာင္ျမင္ေနသည္။ထိုအခ်ိန္မွာပဲ မိန္းမလွ်ာသံုးေယာက္ ေရာက္လာျပီး မည္သူမွ လက္မွတ္မထိုးရေသးေသာ ေနရာတြင္ လက္မွတ္ထိုးမည္ဆိုျပီး အတင္း၀င္ဆြဲၾကသည္။ ကိုလူေထြးလည္း ဘူးသီးႏုႏု မခူးရဟုေအာ္ျပီး ထြက္ေျပးရေတာ့သည္ ။ ေနာက္ဆံုး မဒမ္လူေထြးရဲ႕ မ်က္ေထာင့္နီျဖင့္ အၾကည့္ ခံရျပီးတဲ့ ေနာက္တြင္ေတာ့ လက္မွတ္ထိုးျခင္း ကို ရပ္နားလိုက္ရေတာ့သည္။ ဒါေတာင္ မိန္းမလွ်ာ သံုးေယာက္က ေတာ္ေတာ္ႏွင့္လက္မေလ်ာ့ေသးဘဲ ဆိုင္အနားတြင္ရစ္သီရစ္သီ လုပ္ေနေသးသည္။

ဤသို႔ျဖင့္ ဘေလာ့ဂါပြဲခင္းၾကီးမွာ အျဖစ္အပ်က္ အစံုအလင္တို႔ျဖင့္ သက္၀င္လႈပ္ရွားေနေတာ့သည္။

...........................................................................................................။

အျငိမ့္နဲ႔လိုက္ဖက္ေအာင္ ပြဲခင္းတခုကို ဖန္တီးေပးထားျခင္းျဖစ္ပါတယ္...။ဒီပို႔စ္ထဲမွာ ပါ၀င္ေသာ သူငယ္ခ်င္း မ်ားကို ခင္မင္မႈ သက္သက္ျဖင့္သာ နာမည္ထည့္ထားျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ နစ္နာေစရန္ မရည္ရြယ္ပါ။ မိမိနာမည္ ပါေသာသူမ်ား မႏွစ္သက္ပါက ေျပာခဲ့ေပးပါ ျပန္ျဖဳတ္ေပးပါ့မယ္။

ပြဲေစ်းတန္းဆိုတာ ပြဲေစ်းေလွ်ာက္တဲ့ ပရိတ္သတ္ရိွမွ အသက္၀င္ပါတယ္...။ က်န္တဲ့သူငယ္ခ်င္းမ်ားက ပြဲေစ်းေလွ်ာက္သူမ်ား အျဖစ္ သရုပ္ေဆာင္ေပးသူမ်ားဟု ရည္ရြယ္ပါတယ္။ အားလံုးခင္ခင္မင္မင္ရိွေစရန္ အဓိကရည္ရြယ္ျပီး ဒီပို႔စ္ကိုေရးျဖစ္ျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။

ဘေလာ့ဂါ အျငိမ့္(၂)

Posted by ျမစ္က်ဳိးအင္း | Posted in ေပါ့ေပါ့ပါးပါး | Posted on 7:39 PM

84

xxx ခြန္ႏွစ္ေထြ...သီတာရယ္မွ ပတ္ကာဆင္း...သာေတာင့္သာတယ္ေလး....နတ္ျပည္...တနင္း....နင္း...xxx
(xxx ဘုန္းတန္း...ဘုန္းတန္းေတဇာ..ျဖာျဖာေရာင္လင္းပါလို႔...မင္း...မင္း...ျမတ္ထြဋ္ေခါင္ေဗြxxx) ၂

ရြာစားေက်ာ္ ရီႏိုမာန္ရဲ႕ လက္အဖ်ားမွာ စက္တပ္ထားသလို တီးကြက္နဲ႔အတူ ဆြဲဆြဲငင္ငင္ ဆိုလိုက္ေသာ နတ္ခ်င္းသံရဲ႕
အဆံုးမွာ ၾကက္ေသြးေရာင္ ျပည္ဖံုးကား ကန္႔လန္႔ကာၾကီးမွာ ေဘးတဖက္တခ်က္သို႔ ခြဲထြက္သြားၾက၏။

ဇာတ္စင္၏ ေဘးတဖက္တခ်က္စီမွ ဆလိုက္မီးေရာင္မ်ားရဲ႕ ေအာက္တြင္ ပုဆိုးကြက္တံုး ေကာ္လံလည္ကတံုး ၀တ္ျပီး
ေခါင္းေပါင္းကိုယ္စီနဲ႔ လူရႊင္ေတာ္ သံုးေယာက္ စပ္ျဖီးျဖီးမ်က္နာမ်ားျဖင့္ ေပၚလာၾကသည္။
သံုးေယာက္သား ညီညီညာညာ ပရိတ္သတ္ဘက္ကို မ်က္နာမူျပီး သကာလ လက္အုပ္ခ်ီ၍ ဂါရ၀ ျပဳလိုက္ၾကသည္။

“ကိုဖိုးစိန္လားခင္ဗ်”

“မွန္ပါတယ္ ကိုျမစ္က်ဳိးအင္းေရ”

“ဟိုဘက္က ကို အိမ္ မဟုတ္လားဗ်”

“ရိွေၾကာင္းပါဗ်ာ”

“မာၾကရဲ႕လားဗ်ာ”

“မာေၾကာင္းပါခင္မ်ာ”

“ေတာ္ေတာ္မ်ားမာၾကရဲ႕လား”

“ေဟ့လူဘာေျပာတာတုန္းဗ်”

“ေအာ္က်န္းမာေရး တကယ္ကိုေကာင္းၾကရဲ႕လားေမးတာပါဗ်ာ အေတြးမေခ်ာ္စမ္းပါနဲ႔”

“ဆိုင္းဆရာ ကိုရီႏိုရဲ႕ ဆိုင္းလက္သံေလးနားေထာင္မေကာင္းဘူးလားဗ်ာ”

“နားေထာင္ေကာင္းပါေပတယ္ ကိုဖိုးစိန္ေရ”

“လက္သံေကာင္းတာလဲ မေျပာနဲ႔ေလ ဆိုင္းဆရာၾကီး စိန္ေဗဒါ မ်ဳိးဆက္ကိုးဗ်”

“ဘယ္လိုမ်ားေတာ္စပ္တာလဲဗ်”

“အေမမတူ ဖေအကြဲကေနေမြးတာေလဗ်ာ”

“အေကာင္းေအာက္ေမ့လို႔ နားေထာင္ပါတယ္ ေပါက္ကရေတြေျပာေနတာကိုးဗ်”

“ဆိုင္းဆရာ ကိုရီႏိုကို မိတ္ဆက္ေပးျပီးျပန္ေတာ့ က်ဳပ္တို႔ လူရႊင္ေတာ္ေတြလည္း ကိုယ့္ကိုကိုယ္မိတ္ဆက္မွ သင့္မယ္ေလဗ်ာ”

“မွန္တာေပါ့ ကို အိမ္ရယ္”

“ကဲဒါဆို ကို ျမစ္က်ဳိးအင္းပဲ စျပီး မိတ္ဆက္ဗ်ာ”

“ဒီနာမည္ကို ကြ်န္ေတာ့္အေမက ကဗ်ာဆန္ဆန္ေပးထားတာဗ် ေျပာရရင္ အေမက ကဗ်ာေရးတာ ၀ါသနာပါတယ္
ကြ်န္ေတာ့္ကို ေမြးမယ့္ေန႔မွာ အေမကခ်ဥ္ျခင္းတခုတပ္တယ္တဲ့ အဲဒါက မွ်စ္ကို အစိမ္းလိုက္စားခ်င္တာတဲ့ေလ
အဲဒီေန႔က အေဖကလည္း အိမ္မွာမရိွေတာ့ အေမလည္း စိတ္မရွည္တာနဲ႔ ကိုယ္တိုင္ပဲ မွ်စ္သြားခူးတယ္တဲ့

အေမက မွ်စ္ခ်ဳိးရင္း ကြ်န္ေတာ့္ကို ေမြးတာဗ် အဲဒီအခ်ိန္မွာ အေဖက ဖဲ၀ိုင္းေရာက္ေနတာတဲ့ အက်ဳိးေပးမယ့္
ကေလးမို႔လို႔လား မသိဘူး တက္သမွ်ဖဲေတြက တစ္ကိုးကင္း တက္ျပီး အေဖ့ခမ်ာ အျဖစ္ဆိုးျခင္းေတြပဲ ၀င္ေနလို႔
အိမ္ကိုေတာင္ ျပန္မလာနိင္တာတဲ့ေလ ..။

အဲဒါနဲ႔အေမလည္း ကြ်န္ေတာ့္ေမြးစဥ္က အျဖစ္ေလးေတြျပန္ေတြးျပီး ကဗ်ာဆရာမပီပီ ကာရံေလးနဲ႔ ျမစ္က်ဳိးအင္းလို႔
နာမည္ေပးခဲ့တာဗ်...”

“မွတ္သားေလာက္ပါေပတယ္ဗ်ာ”

“ကဲကိုဖိုးစိန္လည္း ပရိတ္သတ္ၾကီးကို မိတ္ဆက္ေပးအံုးဗ်ာ”

“အမွန္ေတာ့ ခင္မ်ားတို႔ေခၚတဲ့ ဖိုးစိန္ဆိုတဲ့ နာမည္က စာလံုးေပါင္း မွားေနတယ္ အမွန္က ဖိုးစိမ္ ဗ်...။
ဒီနာမည္ကို က်ဳပ္အဖြားက ေပးခဲ့တာေပါ့....။အဖြားက အဖိုးကို အရမ္းခ်စ္တာဗ်။က်ဳပ္ကိုေမြးျပီးနာမည္ေပးမယ္လုပ္ေတာ့
အဖြားက အဖိုးအျမဲတမ္း စိမ္ စိမ္ထားတဲ့..

အိမ္။....။“ေဟ့..ေဟ့လူ ဇာတ္စင္ေပၚမွာ မဟုတ္တာေတြ မေျပာနဲ႔ေနာ္“

“အာ...စကားေတာ့ ဆံုးေအာင္ နားမေထာင္ဘူး အဖိုးအရက္နဲ႔ စိမ္ စိမ္ေသာက္တဲ့ ေဆးျမစ္ကေလးကို ျမင္ျပီး ဖိုးစိမ္လို႔
နာမည္ေပးတာကို ေျပာမလို႔ဗ်”

ျမစ္က်ဳိးအင္း။...။“ေတာ္ေသးတာေပါ့ ေဆးျမစ္ကေလး ၀င္ကယ္သြားလို႔”

ဖိုးစိန္။...။“ကဲ ကိုအိမ္ကလည္း လုပ္စမ္းပါအံုးဗ်”

အိမ္။....။“အလွည့္က်ေတာ့လည္း ႏြဲ႔ခ်င္ေသးတယ္”

ဖိုးစိန္။...။“အလွည့္က်ေတာ့ မႏြဲ႔စတမ္း လုပ္စမ္းပါဗ်”

အိမ္။...။“မွားသြားလို႔ ဟုတ္တယ္အလွည့္က်ေတာ့လည္း မႏြဲ႕စတမ္း ကိုယ္ေပါင္ကိုယ္လွန္ကုတ္ရေတာ့မွာေပါ့
ခင္မ်ားတို႔က အိမ္ လို႔ အလြယ္ေခၚေနေပမယ့္ က်ေနာ့္နာမည္အျပည့္အစံုက အိမ္တိုင္က်ဳိးဗ်”

ျမစ္က်ဳိးအင္း။...။“စိတ္၀င္စားစရာပါလားဗ်ာ လင္းစမ္းပါအံုး”

အိမ္။...။“ ဒီလိုဗ် ဒီနာမည္က က်ေနာ္ အိမ္ေထာင္က်ျပီးမွ အရပ္ကေပးတဲ့ နာမည္ဗ် လူရႊင္ေတာ္ မလုပ္ခင္
က်ေနာ္က သေဘာၤသား လုပ္လိုက္ေသးတယ္ အိမ္ေထာင္က်ျပီး သေဘာၤက ပထမဆံုးျပန္လာတဲ့ညေပါ့ဗ်ာ...
မနက္မိုးလင္းေတာ့ အိမ္တိုင္တေခ်ာင္း က်ဳိးပါေရာဗ်ာ”

ဖိုးစိန္။...။“ႏြာသိုးၾကိဳးပ်က္ပါလား”

အိမ္။.....။“အထင္မလြဲၾကပါနဲ႔ အဲဒီညက ငလ်င္လႈပ္လို႔ပါဗ်ာ”

ဖိုးစိန္။...။“ေအာ္..က်ဳပ္က ႏြားသိုး ၾကိဳးပ်က္ျပီး အိမ္တိုင္ကိုလာေဆာင့္တာထင္လို႔ဗ်”

အိမ္။.... ။ “အဲဒါနဲ႔အရပ္က က်ေနာ့္ကိုအိမ္တိုင္က်ဳိးလို႔ ေခၚၾကရာကေန အခုေတာ့ အိမ္ဆိုတဲ့နာမည္တြင္သြားတာပါပဲဗ်ာ”

ျမစ္က်ဳိးအင္း။...။“ေတာ္ေသးတာေပါ့ ငလ်င္ ၀င္ကယ္သြားလို႔”

ဖိုးစိန္။...။“ကိုအိမ္က အိမ္ေထာင္က်တဲ့ အေၾကာင္းေျပာလို႔ က်ဳပ္သတိရသြားတာ တခုေျပာရအံုးမယ္
က်ဳပ္ျပီးခဲ့တဲ့လက ရန္ကုန္ျပန္ေတာ့ အိမ္တိုင္က်ဳိး ရဲ႕ မိန္းမက လာေတြ႔တယ္ဗ် သူ႔ေယာက်ာၤးလူၾကံဳထည့္ေပးလိုက္တာ
လာယူတာတဲ့....။သူလာေတာ့ သူ႔သားအၾကီးဆံုးကိုပါ ေခၚလာတာနဲ႔တူတယ္ကြ သူ႔သားကလည္းကြာ အိမ္တိုင္က်ဳိးနဲ႔
နဲနဲမွ ရုပ္မတူဘူးေဟ့...အမ္မယ္ ရုပ္သာမတူတာ အသက္ကေတာ့ အိမ္တိုင္က်ဳိးနဲ႔ အတူတူေလာက္ပဲကြ”

“ဂြမ္း” ဖိုးစိန္ေခါင္းအားလူရႊင္ေတာ္မ်ားမွ ၀ိုင္းရိုက္လိုက္ၾကသည္။

အိမ္။...။“ကုန္ပါျပီကြာ”

ျမစ္က်ဳိးအင္း။....။“ကဲကဲ က်ဳပ္တို႔ခ်ည္းပဲ ပ်က္လံုးထုတ္ေနလို႕လည္း မျပီးေသးဘူး အမ်ားေမွ်ာ္လင့္ေနၾကတဲ့
မင္းသမီးေလးလည္းပြဲထုတ္အံုးမွကိုးဗ် အေျပာေလးေတြေလွ်ာ့ျပီး အလုပ္ေလးနဲ႔ သက္ေသျပၾကပါစို႔ ...
ကဲ ကို အိမ္တိုင္က်ဳိးေရ ခင္မ်ားပဲ ေခၚေပးဗ်ာ”

အိမ္။...။“အမ်ားေပ်ာ္စရာ ဘေလာ့ဂါေတြ တင္ဆက္တာမို႔... အမ်ားေပ်ာ္စရာ ဘေလာ့ဂါေတြ တင္ဆက္တာမို႔
အစဥ္အဆက္မွာ သဘင္သက္ကေလးရိွတဲ့ လွေသြးၾကြယ္ ရတက္မေအးစရာ မင္းသမီးေလး ေကာင္းကင္ျပာေရ...
အမ်ားအျမင္တင့္ေစဘို႔ အျငိမ့္ခြင္ေလး ထြင္လိုက္ၾကပါစို႔...။”

ဖိုးစိန္။...။“ကိုအိမ္ေခၚတာ မင္းသမီးက ထြက္မလာပါလားဗ် ”

ျမစ္က်ဳိးအင္း။...။“ခဏေလး ခဏေလး မင္းသမီး ႏႈတ္ခမ္းနီဘူးေပ်ာက္ေနလို႔ ကြမ္း၀ါးေနတယ္”

ေကာင္းကင္ျပာ။....။“လာပါျပီရွင္ ..အကိုတို႔ေရ မဂၤလာညခ်မ္းပါရွင္”

လူရႊင္ေတာ္မ်ား။....။““မဂၤလာပါမင္းသမီးေရ””

ဖိုးစိန္။....။“ပရိတ္သတ္ၾကီးက မင္းသမီးေလး ဘယ္လိုကမယ္ ဘယ္လိုဆိုမယ္ ဆိုတာကို ေမွ်ာ္လင့္ေနၾကတယ္ခင္မ်”

ေကာင္းကင္ျပာ။....။“အကိုတို႔ေရ ေခါင္း ခါး ေျခ လက္ ဤေလးခ်က္ ၊မပ်က္ေစရ သုခုမ လို႔ ဆိုရိုးရိွတယ္ မဟုတ္လားရွင္”

လူရႊင္ေတာ္မ်ား။.....။“မွန္ပါေပတယ္ဗ်ာ”

ေကာင္းကင္ျပာ။....။“ျပာျပာ့ရင္ထဲမွာ ကဗ်ာေတြရိွတယ္ ကဗ်ာကို ခ်စ္တယ္ ၊ကဗ်ာဆရာကို...အဲ ကဗ်ာကိုျမတ္ႏိုးတတ္တဲ့
ျပာျပာက ကဗ်ာမမွီ စာမမွီ ဆိုတဲ့ သီခ်င္းေလးနဲ႔ ကဗ်ာလြတ္အက ေလးကလိုက္ခ်င္တာက ဒီလိုပါတဲ့ရွင္....”

အိမ္။...။“ၾကားပါရေစဗ်ာ”

ဆိုင္းဆရာ ရီႏိုမာန္ရဲ႕ စည္းနဲ႔၀ါး တီးလံုးသံ စထြက္လာခ်ိန္တြင္ ဇာတ္စင္တခုလံုး ေမွာင္က်သြားျပီး ေကာင္းကင္ျပာေရာင္
၀တ္ထားတဲ့ မင္းသမီးေလးေကာင္းကင္ျပာရဲ႕ ခႏၶာကိုယ္ေပၚတြင္ ဆလိုက္မီးတို႕ ျဖန္႔က်က္ကုန္ၾက၏။ႏြဲ႔ေပ်ာင္းေသာ
အခ်ဳိးအဆစ္မ်ားျဖင့္ ကရင္း ၾကည္လင္သာယာေသာ အသံေလးျဖင့္ အျငိမ့္သီခ်င္းေလးကို ဆိုလိုက္သည္။

xxx ခ်စ္သူခ်က္(chat)ေန တို႔ခ်က္ေန တို႔ႏွစ္ေယာက္ခ်က္ေန ....
xxx ခ်စ္သူဂ်ီပုန္းလုပ္ေနရင္ တို႔ေနာက္တေယာက္ခ်က္မယ္ျပင္...
xxxခ်စ္သူနဲ႔လည္း ၾကဴခ်င္ေသးတယ္ အျခားသူနဲ႔လည္း မူခ်င္ေသးတယ္
xxx ေနလံုးနီနီ အေရွ႕မွာ ထြက္ခဲ့ျပီ...။

သီခ်င္းစာသားႏွင့္လိုက္ဖက္စြာ အခ်ဳိးညီညီ အကအလွမ်ားကို တင္ဆက္ျပီးသြားသျဖင့္ မင္းသမီးေလး ေကာင္းကင္ျပာ
ဇာတ္စင္ေနာက္သို႔ မခို႔တရို႕ေလး ၀င္သြား၏။ဇာတ္စင္ေထာင့္ တဖက္တခ်က္စီတြင္ ထိုင္ေနေသာ လူရႊင္ေတာ္တို႔
ထလာၾကကုန္၏။

အိမ္။...။“ဘေလာ့ဂါေတြ လူရႊင္ေတာ္ လုပ္တယ္ဆိုေတာ့ ဘေလာ့ဂါ အေတြ႔အၾကံဳေလးေတြ ေ၀မွ်မွ ေကာင္းမယ္
မဟုတ္လားဗ်ာ”
ျမစ္က်ဳိးအင္း။...။“မွန္တာေပါ့ဗ်ာ ေဆာင္ရန္ေရွာင္ရန္ေလးေတြ ေျပာသင့္တာေပါ့”

အိမ္။....။“ဒါဆို က်ေနာ္က ဘေလာ့ဂါနီတိေလးေတြ ရြတ္ျပခ်င္ေသးတယ္ဗ်ာ”

ဖုိးစိန္။....။“ၾကားပါရေစဗ်ာ”

အိမ္။....။
“ေငြအသံုးလည္း မစီးႏွင့္
ေလလံုးလည္းမၾကီးႏွင့္
ေငြအသံုးစီးေတာ့ လူခ်ဥ္ဖတ္မည္။
ေလလံုးၾကီးေတာ့ လူအျမင္ကပ္မည္။

အေဖာ္မပါ မကဲႏွင့္
ဘေလာ့ဂါ မခြ်ဲႏွင့္
အေဖာ္မပါ ကဲေတာ့ ႏွာႏွပ္သူ လြန္မည္။
ဘေလာ့ဂါ ခြ်ဲေတာ့ စာဖတ္သူရြံမည္။

လူကိုလည္း ေမ်ာေအာင္မေပးနဲ႔
စာကိုလည္းေမာေအာင္ မေရးနဲ႔
လူကိုေမ်ာေအာင္ေပးေတာ့ ယံုတတ္သူ မုန္းမည္။
စာကိုေမာေအာင္ေရးေတာ့ စာဖတ္သူ ပုန္း မည္။

အမ်က္လည္းမပါႏွင့္
ပါးစပ္လည္းမဖြာႏွင့္
အမ်က္ပါေတာ့ တသက္တာအမွန္မရတတ္ျပီ။
ပါစပ္ဖြာေတာ့ လက္ပါခံရတတ္သည္။

မေတာ္တဆ အဖ်ားလည္း မနင္းနဲ႔
အေက်ာ္အခြ ဇယားလည္း မခင္းနဲ႔
မေတာ္တဆ အဖ်ားနင္းရင္ ငယ္သံပါေအာင္ ေအာ္ၾကမည္။
အေက်ာ္အခြ ဇယားခင္းရင္ ငိုသံပါေအာင္ ေဆာ္ၾကမည္။”

ျမစ္က်ဳိးအင္း။....။“မွတ္သားေလာက္ပါေပတယ္ဗ်ာ”

ဖိုးစိန္။...။“ခင္မ်ားတို႔က ဘေလာ့ဂါဆိုလို႔ ေျပာရအံုးမယ္ က်ဳပ္ရဲ႕ သံုးတန္းေရာက္ေနတဲ့ သမီးေလးလည္း
ဘေလာ့ဂါ လုပ္ေနတယ္ဗ်”

ျမစ္က်ဳိးအင္း။....။“ေပါက္တတ္ကရေတြ မေျပာနဲ႔ေလဗ်ာ”

ဖိုးစိန္။...။“အဟုတ္ေျပာတာဗ် ျမန္မာစာ ေရးတတ္ရင္ ဘေလာ့ဂါ လုပ္လို႔ ရတာပဲ မဟုတ္လားဗ် အမ္မယ္ ခင္းမ်ားတို႔
က်ဳပ္သမီးကို အထင္မေသးနဲ႔ဗ် သူက စာၾကီးေပၾကီးေတြပဲ ဘေလာ့ေပၚတင္တာ”

အိမ္။...။“ဘာစာေတြတုန္းဗ် ”

ဖိုးစိန္။....။“သူ႔အေမရဲ႕ ခ်က္တင္ထဲက စာေတြ ၃ ပိုင္းခြဲျပီး တင္တာဗ်”

“ဂြမ္း” က်န္တဲ့လူရႊင္ေတာ္ ႏွစ္ေယာက္မွ ဖိုးစိန္ေခါင္းအား ၀ိုင္းရိုက္လိုက္ၾကသည္...။

ဖိုးစိန္။....။“အခုလည္း အရမ္းအေရးၾကီးတဲ့ စာေတြ တင္မလို႔ လုပ္ေနတယ္ အခန္းဆက္ တင္မယ္ဆိုပဲ”

ျမစ္က်ဳိး။....။“ ဘာစာေတြမ်ားပါလိမ့္”

ဖိုးစိန္။....။“ က ကေန အ အထိ ၄ ပိုင္းခြဲျပီး တင္မလို႔တဲ့ေလ”

လူရႊင္ေတာ္မ်ားသံျပိဳင္။.....။“““ xxx ဘူေလးလဲ ....အဲဒါ ဘူေလးလဲ xxx”””

...........။

ျမစ္က်ဳိးအင္း။.....။“က်ဳပ္မိန္းမ ကေတာ့ ဘေလာ့ဂါလုပ္တာ ပါစပ္ျပဲသြားတယ္”

ဖိုးစိန္+အိမ္။....။“ေဟ..ဘာဆိုင္လို႕တုန္း”

ျမစ္က်ဳိးအင္။....။“ မတန္တဆ အလံုးၾကီးေတြ မိန္႔ခြန္းေခြ်ရလို႔ေလ”

အိမ္။....။ “အခုေရာ သက္သာသြားျပီးလား”

ျမစ္က်ဳိးအင္း။....။“ရင္က်ပ္ေရာဂါ ပါရသြားျပီ ”

ဖိုးစိန္။....။“ဘယ္လိုျဖစ္ရတာတုန္း”

ျမစ္က်ဳိးအင္း။....။“အခြ်ဲေတြ ထြက္လာတာမ်ားလို႔ ေဆးခန္းျပမွ ရင္က်ပ္ေရာဂါ ရမွန္းသိတာဗ်”

အိမ္။....။“အခုေတာ့ သက္သာသြားျပီေပါ့”

ျမစ္က်ဳိးအင္း။....။“ အခုလား ေလျဖတ္ျပီး ပါးတခ်မ္းပါ ရြဲ႕သြားတယ္ စကားေျပာရင္ အရင္လို မပီေတာ့ဘူးဗ်
ငါစိတ္ဆိုးေအာင္ မလုပ္နဲ႔လို႔ေျပာရင္ နာခ်ိတ္ခ်ဳိးေအာင္မရုပ္နဲ႕ ျဖစ္ေနျပီ”

အိမ္။....။“ ေအာ္ ဖစ္မွဖစ္ရေလ အဲ ေယာင္ကုန္ျပီ ျဖစ္မွျဖစ္ရေလဗ်ာ”

လူရႊင္ေတာ္မ်ားသံျပိဳင္။.....။ “““xxx ဘူေလးလဲ ဒါေလးကဘူေလးလဲ xxx”””

............။

အိမ္။....။“ က်ဳပ္မိန္းမၾကေတာ့ ဘေလာ့ဂါ လုပ္တာ အလုပ္ပါျပဳတ္ေရာ ”

ဖိုးစိန္။.....။“ဘာဆိုင္လို႔တုန္းဗ်”

အိမ္။...။“အလုပ္မွာကိုင္တဲ့ ကြန္ျပဴတာကို ဘေလာ့အတြက္ သံုးလို႔ သူေဌးက အလုပ္ျဖဳတ္လိုက္တာေလ”

ျမစ္က်ဳိးအင္း။....။“တေန႔လံုး ဘေလာ့အိမ္လည္ ထြက္ေနလို႔မ်ားလား”

အိမ္။....။“အိမ္လည္တာက နဲနဲပါဗ်ာ သူ႔ဘေလာ့သူ ၀င္လိုက္ထြက္လိုက္ လုပ္ေနလို႔ဗ်”

ဖိုးစိန္။....။“တမ်ဳိးပါလားဗ် ဘာအတြက္ ၀င္လိုက္ထြက္လိုက္ လုပ္ေနတာလဲ”

အိမ္။.....။“တခါ၀င္ရင္ သူ႔ဘေလာ့က လာတဲ့သူ တေယာက္တိုးလို႕တဲ့ေလ ”

ျမစ္က်ဳိးအင္း+ဖိုးစိန္။...။““xxx ကြ်န္ေတာ္တို႔ ရပ္ကြက္ထဲမွာ ဒီလိုပဲရိွတယ္..ကြ်န္ေတာ္တို႔ ရပ္ကြက္ထဲမွာ ဒီလိုပဲရိွတယ္ ””

ဖိုးစိန္။.....။“အဲဒါ အခုဘာအလုပ္ လုပ္ေနလဲ”

အိမ္။...။“၀င္လိုက္ထြက္လိုက္ လုပ္ရတာ ၀ါသနာပါလို႔တဲ့ နတ္ကေတာ္ လုပ္ေနတယ္”

လူရႊင္ေတာ္မ်ားသံျပိဳင္။.....။ “““xxx ဘူေလးလဲ .. အဲဒါဘူေလးလဲ xxx ”””

ဖိုးစိန္။....။ “ထပ္ေျပာရင္ ေအာက္ကေန အုတ္ခဲပ်ံေတြ ဖိနပ္ပ်ံေတြ လာေတာ့မွာ မို႔လို႔ ဒီေလာက္နဲ႔ပဲရပ္ျပီး မင္းသမီးရဲ႕
အလွည့္ေလးလည္း ေပးရင္ မေကာင္းဘူးလားဗ်ာ...။”

ျမစ္က်ဳိးအင္း။....။“ျဖစ္သင့္တာေပါ့ဗ်ာ”

အိမ္။...။“အခုလာမွာ ဘူေလးလဲဟင္”

ဖိုးစိန္။...။“အခုအလွည့္က်တဲ့ မင္းသမီးေလးကေတာ့ အမ်ားၾကည္တဲ့ ဖြားကီပါပဲ ထူးထူးျခားျခား အစီအစဥ္ေလး
ျဖစ္ေအာင္ မင္းသားေခ်ာေလး လတ္လတ္ေဇာ္ ကေနျပီး မကီကီနဲ႔ တြဲဖက္ကာ ႏွစ္ပါးသြားက႑ေလးနဲ႔
တင္ဆက္ပါမယ္ခင္မ်ာ”

မၾကာမီွ မင္းသားေလးေဇာ္မွ မင္းသမီးကီကီ လက္ကိုဆြဲျပီး ဇာတ္စင္ရဲ႕ ညာဘက္အျခမ္းမွ ထြက္ေပၚလာ၏။

ေဇာ္။...။“ႏွမကေလးကီေရ ေမာင္ၾကီးတို႔ အမ်ားအျမင္ ဘ၀င္ေခြ႔ေစဘို႔ ႏွစ္ပါးခြင္ တူယွဥ္ေမြ႔ရေအာင္ပ ...ကၾကစို႔ေလ”

မကီ။....။“အနားတခ်က္က ဖ၀ါးထပ္မွ် လိုက္ပါမယ့္သူပါ ေမာင္ၾကီးေရ”

ေဇာ္။...။“ကဲ ဒါဆိုလည္း ႏွစ္ပါးသြား ကမယ္ ဘုရားတရား တေပေတာ့ ကီကေလးေရ”

မင္းသားေလးေဇာ္ရဲ႕ စကားဆံုးလ်င္ ဆိုင္းဆရာမွ မဟားတရား တီးလံုးျဖင့္ နာမည္ေက်ာ္ ေဒ၀စာၦရာ သီခ်င္းကို
ဇာတ္ၾကမ္းတိုက္ေလေတာ့သည္..။

“xxx အို အေသပစ္မွာ... ေရႊခ်စ္တာ စည္းစိမ္ေတြပဲ ...လုမယ္ၾကံသမွ် ..ပစ္ကာမေႏွးမယ့္ လက္ကေလးပါကြဲ႔
သားေတြစုရံုး ဘဘၾကီးအတြက္ အူၾကေပေတာ့ xxx

xxx အို ေနရစ္ပါ... အိမ္ထဲက ထြက္မလာပါနဲ႔ .....စုလာရင္ျဖင့္ ... ေၾကာက္ေနရတဲ့ ဘ၀ေလးပါကြဲ႔
အမွားေတြစုထံုး ဘုရားကြယ္ရတဲ့ အထိလည္း ျဖစ္ျပီxxx

xxx အို ေရႊညစ္တာ... တန္းလ်ားက ျခင္ကိုက္လြန္းလို႔ ....မ်က္နာေျပာင္တိုက္ျပီး... မဆင္းေပးတာ နားလည္ပါကြဲ႕
မယားေတြစုေဆာင္း ေရႊေခ်ာင္းေတြလည္းမ်ားခဲ့ျပီxxx ”

ႏွစ္ပါးခြင္အား အေပးအယူ မွ်မွ် ျမိဳင္ျမိဳင္ဆိုင္ဆိုင္ ကျပီးသကာလ မင္းသားႏွင့္ မင္းသမီးတစ္ဦးကို တစ္ဦးေဖးမျပီး
ဇာတ္စင္ေနာက္သို႔ ၀င္သြားေလေတာ့သည္။

ဖိုးစိန္။....။“မင္းသားနဲ႔မင္းသမီးဆိုသြားတဲ့ သီခ်င္းေလး မေကာင္းဘူးလားဗ်ာ”

ျမစ္က်ဳိးအင္း။....။“ေကာင္းဆို သီခ်င္းနာမည္ကိုက အေသညစ္တာ တဲ့ေလ”

အိမ္။...။“ကဲကဲ ေထာင္တန္တဲ့စကားေတြ ရပ္ျပီး က်ဳပ္တို႔ရဲ႕ အလုပ္အကိုင္ေလး ကို ပရိတ္သတ္သိေအာင္
မိတ္ဆက္ေပးၾက ရေအာင္လားဗ်ာ”

ျမစ္က်ဳိးအင္း။...။အလုပ္အကိုင္ဆိုလို႔ ေျပာရအံုမယ္ မင္းတို႔ငါကို လူရႊင္ေတာ္ဆိုျပီး အထင္ေသးခ်င္ၾကတာလား
ဒီမွာ ငါက တပ္ထြက္ကြ”

“မထင္ရပါလားကြာ ငယ္ငယ္ေလးပဲရိွေသးတယ္”

“ေဟ့...ေဟ့ ဖိုးစိန္ မင္းမညစ္ပါတ္နဲ႔ေနာ္ ငါေျပာတဲ့ တပ္ထြက္ဆိုတာ စစ္တပ္က ထြက္လာတာကို ေျပာတာကြ”

“ေအးပါကြ ငါကလည္း ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ႔ ထြက္လာတာကို ေျပာတာပါကြာ လုပ္စမ္းပါအံုး
ဘာေၾကာင့္ထြက္လာရတာလဲ”

“တကယ္ေတာ့ ငါက လြဲခ်က္ကယ္ နာခဲ့လို႔ ရာထူးကအျဖဳတ္ခံရတာကြ ”

“အမ္မယ္စိတ္၀င္စားစရာပါလား ဘယ္လိုလြဲတာတုန္းကြ”

“တေန႔ေတာ့ ငါတို႔တပ္ထဲကို အထက္လူၾကီးလာတယ္ကြ ေရာက္လာေတာ့လည္း ထံုးစံအတိုင္း မွာတမ္းေတြ
ေခြ်တာေပါ့ကြာ ငါလည္း ညက အိပ္ေရးပ်က္ထားေတာ့ သူေျပာတာေတြ ေသေသခ်ာခ်ာ မမွတ္မိလိုက္ပါဘူး

အဲ...ညေရာက္ေတာ့ တပ္ရင္းမႉးက ငါ့ကိုေခၚေတြ႔တယ္ေလ မင္းေန႔လည္က ဘာလို႔ဂရုတစိုက္ နားမေထာင္တာလည္းတဲ့
ငါကလည္း ကြ်န္ေတာ္နားေထာင္ပါတယ္လို႔ ျပန္ေျဖေတာ့ ငါ့ကိုဒါဆို ေန႔လည္က ဗိုလ္ခ်ဳပ္ဘာမွာသြားလဲတဲ့ေမးပါေလေရာ ငါလည္းစိတ္ထဲရိွတာေျဖလိုက္တာ တခါတည္း အခ်ဳပ္ထဲ ေရာက္ျပီး အလုပ္ျပဳတ္ေတာ့ တာပါပဲကြာ”

“မင္းကဘယ္လိုေျဖလိုက္လို႔လဲ”

“ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မွာ ဆိုမွေတာ့ ငါလည္း စကားလိန္နဲ႔ေမးတာထင္ျပီး ဗာဂ်ာမႈတ္လို႔ ေျဖလိုက္မိတာ”

“ဂြမ္း” ျမစ္က်ဳိးအင္းေခါင္းအား က်န္လူရႊင္ေတာ္မ်ားမွ ၀ိုင္းရိုက္လိုက္ၾကသည္။

ျမစ္က်ဳိးအင္း။...။“ မဟုတ္ဘူးေလကြာ ေရွ႕တန္းမွာ ပ်င္းေနရင္ သီခ်င္းဆိုလို႔ ရတယ္ေလကြာ”

ဖိုးစိန္။....။“တခါတည္း၆၅ ႏွစ္ခ်လိုက္ရမွာ”

အိမ္။...။“ဒါေၾကာင့္ေမာင္မႉးၾကီးက ႏႈတ္ခမ္းေထာ္ေနတာကိုး”

အိမ္။....။“သူငယ္ခ်င္းက အလုပ္ျပဳတ္လာတယ္ေျပာေတာ့ ငါအလုပ္ျပဳတ္တာေလး သတိရမိေသးတယ္”

ဖိုးစိန္။...။“ေအာ္ ကို အိမ္ကလည္း အလုပ္ျပဳတ္လာတာကိုး ဘယ္လိုျဖစ္တာလည္း ေျပာစမ္းပါအံုးဗ်”

အိမ္။....။“ က်ေနာ္ သေဘာၤသားဘ၀ကေပါ့ဗ်ာ တစ္ခါေတာ့ အေတြ႔အၾကံဳရေအာင္ဆိုျပီး ေရငုပ္သေဘာၤနဲ႔
လိုက္သြားမိတယ္ တခါတည္း အလုပ္ကို တန္းျပဳတ္တာပဲဗ်ာ”

ျမစ္က်ဳိးအင္း။....။“ခင္မ်ားက ဘာလုပ္မိလို႔လဲ”

အိမ္။....။“အိုက္လို ျပတင္းေပါက္ေလး ဖြင့္မိတာပါဗ်ာ”

“ဂြမ္း” အိမ္တိုင္က်ဳိး ေခါင္းအား ၀ိုင္းရိုက္ၾကကုန္ေတာ့သည္။

ဖိုးစိန္။...။“ခင္မ်ားတို႔ေျပာေတာ့ က်ဳပ္လည္း အားက်မခံ ေျပာရေသးတာေပါ့”

အိမ္။....။“ခင္မ်ားေရာ အလုပ္ျပဳတ္တာပဲလား”

ဖိုးစိန္။....။“အမ္မယ္ အထင္ေသးလို႔”

ျမစ္က်ဳိးအင္း။....။“မဟုတ္ဘူးလား”

ဖိုးစိန္။....။“ဟဲဟဲ ဟုတ္တယ္ က်ဳပ္စားေသာက္ဆိုင္မွာ လုပ္ေတာ့ စားသံုးသူမွာတဲ့ဟင္း မွားခ်က္ေပးလို႔ အလုပ္ျပဳတ္တာဗ်”

အိမ္။....။“စားသံုးသူက ဘာမွာလို႔လဲ”

ဖိုးစိန္။...။“စားသံုးသူက ဥပါတဲ့ငါးေကာင္လံုးေၾကာ္မွာတာဗ် ဒါနဲ႔က်ဳပ္လည္း ငါးအထီးတေကာင္ သတ္ျပီး
ေၾကာ္ေပးလိုက္မိတာ အလုပ္ပါျပဳတ္ေရာ”

“ဂြမ္း”

ျမစ္က်ဳိးအင္း။.....။“စားသံုးသူက ေသေသခ်ာခ်ာမရွာလို႔ေနမွာပါဗ်ာ”

“က်ဳပ္တို႔ေတြခ်ည္းပဲ ပ်က္လံုးထုတ္တာလည္းၾကာသြားျပီ မင္းသမီးေလးလည္း ကခ်င္ေနရွာေရာေပါ့
ကိုျမစ္က်ဳိးအင္း ဒီတခါ ခင္မ်ားေခၚဗ်ာ”

“ဒီတခါ အလွည့္က်တာက မင္းသမီး မဟုတ္ဘူးဗ် မင္းသားေလး လတ္လတ္ေဇာ္ရဲ႕ တစ္ကိုယ္ေတာ္ အကအလွပါပဲ
ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ႕ မင္းသားေလးဆိုေတာ့ ေသေသခ်ာခ်ာ ဖြဲ႔ဖြဲ႔ႏဲြ႔ႏြဲ႔ေလး ေခၚရမယ္ဗ်”

“ဘယ္လိုမ်ားေခၚမွာပါလိမ့္”

“မင္းသားေရ ျမန္ျမန္လာေဟ့”

“ေတာ္ေတာ္ကို ဖြဲ႔ဖြဲ႔ႏြဲ႔ႏြဲ႔ စာစီလိုက္ရမွာပဲ”

ေခၚသံဆံုးလ်င္ဆုံးခ်င္း မင္းသားေလး လတ္လတ္ေဇာ္ ခုန္ေပါက္ျပီး ေျပးထြက္လာသည္။

“ကလို႔ရျပီလား ကိုဂ်ီးက်ဳိး ကခ်င္လွျပီဗ် ”

“ပရိတ္သတ္နဲ႔ မိတ္မဆက္ေတာ့ဘူးလား မင္းသားရဲ႕”

“ေနာက္မွဆက္ဗ်ာ အခုေတာ့ ကခ်င္ေနျပီ ကြ်န္ေတာ္ခ်စ္သူ အြန္လိုင္းေပၚတက္မလာတာ သုံးရက္ရိွေနလို႔
သူ႔ကို ဒီလိုေလး ေျပာလိုက္ခ်င္ပါတယ္”

“““ၾကားပါရေစဗ်ာ”””

ေျပာျပီးျပီးခ်င္း ဆိုင္းဆရာ ကို မ်က္စပစ္ကာ ဂြ်မ္းသံုးပါတ္ ပစ္လိုက္ေတာ့သည္။ဆိုင္းဆရာလည္း တားလို႔ရလမ္း
မျမင္သျဖင့္ မင္းသားေလးလတ္လတ္ေဇာ္အတြက္ အပူလံုးၾကြ လူလံုးမလွတဲ့ တီးကြက္မ်ားျဖင့္ ငိုခ်င္းခ်ေပးရေတာ့၏။

(xxx ခ်စ္သူလာေသာညက အင္တာနက္မွန္ပါတယ္
xxx ခ်စ္သူမလာေသာ အခုရက္ ကြန္နက္ဘယ္လို ျဖစ္ေနသလဲကြယ္
xxx ပုဂံနက္ ဘယ္လို စုတ္ေနသလဲကြယ္
xxx ခ်စ္သူမုန္းလို႔ ေရွာင္ေျပးကာ ပုန္းေနတာလားကြယ္xxx။)

ေညာင္နာနာ အသံေလးျဖင့္ လြမ္းလြမ္းဆြတ္ဆြတ္ ရိႈက္ကာရိႈက္ကာ ႏွစ္ေခါက္တိတိ ဆိုျပီးခ်ိန္တြင္ တိုက္ပံုေလး
ပုခံုးေပၚတင္ကာ တြံေတးသိန္းတန္ စတိုင္ျဖင့္ ဇာတ္စင္ေနာက္သို႔ ၀င္သြားေလေတာ့သည္။
လူရႊင္ေတာ္သံုးေယာက္ကလည္း ေထာင့္အသီးသီးမွ စပ္ျဖဲျဖဲ မ်က္နာမ်ားျဖင့္ ထလာၾကသည္။

ဖိုးစိန္။....။“လူရႊင္ေတာ္ေတြရဲ႕ သမားစဥ္အရ က်ဳပ္တို႔လည္း သံခ်ပ္ေလးထိုးၾကရင္ မေကာင္းဘူးလားဗ်ာ”

အိမ္။.....။“ဒါဆို ခင္မ်ားက အတိုင္ ကိုတာ၀န္ယူဗ်ာ က်ေနာ္နဲ႔ ျမစ္က်ဳိးအင္းနဲ႔က အေဖာက္တာ၀န္ယူမယ္”

ျမစ္က်ဳိးအင္း။....။“အတိုင္အေဖာက္ေတာ့ ညီပါေစေနာ္”

ဖိုးစိန္။...။“စိတ္ခ်...က်ဳပ္က ကုန္ေစ်းႏႈန္းက တက္လြန္းတယ္ လို႔တိုင္ေပးမယ္ ခင္မ်ားတို႔က ျမန္ျမန္က်ပါေစ လို႔ဆိုၾက”

ျမစ္က်ဳိးအင္း။....။“အိုေက သေဘာေပါက္ျပီ”

ဖိုးစိန္။...။ “ကုန္ေစ်းႏႈန္းကတက္လြန္းတယ္”
အိမ္+ျမစ္က်ဳိးအင္း။.....။ “ျမန္ျမန္က်ပါေစ ဆုေတာင္းၾကစို႔”

ဖိုးစိန္။...။“တိုင္းျပည္အုပ္ခ်ဳပ္ မင္းလုပ္သူေတြ”
အိမ္+ျမစ္က်ဳိးအင္း။.....။ “ျမန္ျမန္က်ပါေစ ဆုေတာင္းၾကစို႔”

ဖိုးစိန္။...။“အဲလိုမဟုတ္ဘူးေလ ထာ၀စဥ္သာ တည္တ့ံပါေစ လို႔ ဆိုၾကေလဗ်ာ ကဲျပန္ဆိုမယ္”

ဖိုးစိန္။...။“တိုင္းျပည္အုပ္ခ်ဳပ္ မင္းလုပ္သူေတြ”
အိမ္+ျမစ္က်ဳိးအင္း။.....။ “ထာ၀စဥ္သာတည္တ့ံပါေစ”

ဖိုးစိန္။....။“၀က္တုတ္ေကြးေရာဂါ ေၾကာက္စရာ”
အိမ္+ျမစ္က်ဳိးအင္း။.....။“ထာ၀စဥ္သာတည္တ့ံပါေစ”

ဖိုးစိန္။....။“နင့္ၾကီးေတာ္ထာ၀စဥ္တည္တ့ံပါလားဟဲ့ ဘာေတြဆိုေနမွန္း မသိဘူး ၀က္တုတ္ေကြးေရာဂါ ေၾကာက္စရာ
လူ႔ျပည္ရြာက ျမန္ျမန္ေမာင္းထုတ္ လို႔ဆိုရမွာေလ ”

အိမ္။....။“ေစာတီး ကိုကိုး”

ဖိုးစိန္။.....။“ကဲျပန္ဆိုမယ္ ၀က္တုတ္ေကြးေရာဂါ ေၾကာက္စရာ”
အိမ္+ျမစ္က်ဳိးအင္း။.....။“လူ႔ျပည္ရြာက ျမန္ျမန္ေမာင္းထုတ္”

ဖိုးစိန္။.....။“ကားသမားေတြက အေမာင္းၾကမ္းတယ္”
အိမ္+ျမစ္က်ဳိးအင္း။.....။“လူ႔ျပည္ရြာက ျမန္ျမန္ေမာင္းထုတ္”

ဖိုးစိန္။...။မဟုတ္ဘူးေလကြာ ဒုကၡေရာက္မွာ အားလံုးပါပဲ လို႔ ဆိုရမွာေလ ျပန္ဆိုၾက”

ဖိုးစိန္။.....။“ကားသမားေတြက အေမာင္းၾကမ္းတယ္”
အိမ္+ျမစ္က်ဳိးအင္း။.....။“ဒုကၡေရာက္မွာ အားလံုးပါပဲ”

ဖိုးစိန္။....။“၂၀၁၀ လည္းေရာက္ေတာ့မယ္”
အိမ္+ျမစ္က်ဳိးအင္း။.....။“ဒုကၡေရာက္မွာ အားလံုးပါပဲ”

ဖိုးစိန္။....။“နင္တို႔လုပ္ပံုနဲ႔ေတာ့ ကားအျပာေလး စီးေနရအံုးမယ္ စိတ္ညစ္တယ္ တကယ္ပဲ ၂၀၁၀ ေရာက္ရင္
ႏွစ္သစ္ေရာက္ျပီေလကြာ အဲဒီေတာ့ တျပည္လံုးထြက္ကာ ေပ်ာ္ၾကပါစို႔ လို႔ လိုက္ဆိုရမွာ ျပန္ဆိုမယ္”

အိမ္။....။“ေစာတီးကိုကိုး”

ဖိုးစိန္။....။“၂၀၁၀ လည္းေရာက္ေတာ့မယ္”
အိမ္+ျမစ္က်ဳိးအင္း။.....။“တျပည္လံုးထြက္ခါ ေပ်ာ္ၾကပါစို႔”

ဖိုးစိန္။....။“က်ဳပ္တို႔ ဘဘၾကီးေသတဲ့အခါ”
အိမ္+ျမစ္က်ဳိးအင္း။.....။“တျပည္လံုးထြက္ခါ ေပ်ာ္ၾကပါစို႔”

ဖိုးစိန္။....။“ေပါက္ကရေတြ ေလွ်ာက္ေျပာျပန္ျပီ ၀မ္းနည္းသ၀ဏ္လႊာ ပို႔ရမွာ လို႔ဆိုၾကေလကြာ”
ျမစ္က်ဳိးအင္း။.....။“ေစာတီး ကိုကိုး”

ဖိုးစိန္။....။“က်ဳပ္တို႔ဘဘၾကီးေသတဲ့အခါ”
အိမ္+ျမစ္က်ဳိးအင္း။.....။“တျပည္လံုးထြက္ခါ ေပ်ာ္ၾကပါစို႔ အဲမွားလို႔ ၀မ္းနည္းသ၀ဏ္လႊာ ပို႔ရမွာပဲ”

ဖိုးစိန္။.....။“ဖိုးစိန္တေယာက္ေပ်ာက္လို႔ေန”
အိမ္+ျမစ္က်ဳိးအင္း။.....။“၀မ္းနည္းသ၀ဏ္လႊာ ပို႔ရမွာပဲ”

ဖိုးစိန္။....။“ေတာ္ေတာ္ခ်စ္ၾကတာကိုး ဘာ၀မ္းနည္းသ၀ဏ္လႊာပို႔ရမွာပဲ လည္း ဖိုးစိန္တေယာက္ေပ်ာက္လို႔ေနဆိုရင္
လယ္ထဲေရာက္တာေတာ္ေတာ္ၾကာေပါ့ လို႔ ဆိုရမွာ ကဲျပန္ဆိုၾက”

ဖိုးစိန္။.....။“ဖိုးစိန္တေယာက္ေပ်ာက္လို႔ေန”
အိမ္+ျမစ္က်ဳိးအင္း။.....။“လယ္ထဲေရာက္တာေတာ္ေတာ္ၾကာေပါ့ ”

ဖိုးစိန္။....။“ငါတို႔နိင္ငံရဲ႕ ပညာတတ္ေတြ”
အိမ္+ျမစ္က်ဳိးအင္း။.....။“လယ္ထဲေရာက္တာေတာ္ေတာ္ၾကာေပါ့ ”

ဖိုးစိန္။....။“ဟုတ္ဘူးေလကြာ ပညာရဲရင့္ ပြဲလယ္တင့္တယ္ လို႔ဆိုရမွာ ဘာမွလည္းမရဘူး ဘာေတြေလွ်ာက္ဆိုေနၾကတာလဲ”
အိမ္။.....။“ေစာတီးကိုကိုး”

ဖိုးစိန္။....။“ငါတို႔နိင္ငံရဲ႕ ပညာတတ္ေတြ”
အိမ္+ျမစ္က်ဳိးအင္း။.....။“ပညာရဲရင့္ ပြဲလယ္တင့္တယ္ ”

ဖိုးစိန္။.....။“အရူးတေယာက္ လမ္းေလွ်ာက္လာ”
အိမ္+ျမစ္က်ဳိးအင္း။.....။“ပညာရဲရင့္ ပြဲလယ္တင့္တယ္ ”

ဖိုးစိန္။...။“နင္တို႔ရူးမွပဲ ပြဲလယ္တင့္ေတာ့..အရူးတေယာက္ေလွ်ာက္လို႔လာ ေခြးေတြ၀ိုင္းေတာင္ သူမမႈဘူးလို႔ဆိုေလ”

ဖိုးစိန္။.....။“အရူးတေယာက္ လမ္းေလွ်ာက္လာ”
အိမ္+ျမစ္က်ဳိးအင္း။.....။“ေခြးေတြ၀ိုင္းေတာင္ သူမမႈဘူး”

ဖိုးစိန္။.....။“ငါတို႔အေမစု သတိရတယ္”
အိမ္+ျမစ္က်ဳိးအင္း။.....။“ေခြးေတြ၀ိုင္းေတာင္ သူမမႈဘူး”

ဖိုးစိန္။.....။“က်န္းမာပါေစ ဆုေတာင္းေပးပါလို႔ ဆိုရမွာေလ တကယ္ပဲ ဘာေတြဆိုေနၾကမွန္းကို မသိဘူးျပန္ဆိုၾက”

ဖိုးစိန္။....။“ငါတို႔အေမစု သတိရတယ္”
အိမ္+ျမစ္က်ဳိးအင္း။.....။“က်န္းမာပါေစ ဆုေတာင္းေပးပါ”

ဖိုးစိန္။.....။“ပစၥည္းဥစၥာ မတည္ျမဲပါ”
အိမ္+ျမစ္က်ဳိးအင္း။.....။“က်န္းမာပါေစ ဆုေတာင္းေပးပါ”

ဖိုးစိန္။....။တခါဆို တခါသင္ေနရတာပဲ ပစၥည္းဥစၥာ မတည္ျမဲပါ လို႔ဆိုရင္ မင္းလိုခ်င္ရင္ေပးလိုက္ပါ့မယ္ လို႔ ဆိုရမွာေလ”
ျမစ္က်ဳိးအင္း။.....။“ေစာတီး ကိုကိုး”

ဖိုးစိန္။.....။“ပစၥည္းဥစၥာ မတည္ျမဲပါ”
အိမ္+ျမစ္က်ဳိးအင္း။.....။“မင္းလိုခ်င္ရင္ ေပးလိုက္ပါ့မယ္ ”

ဖိုးစိန္။.....။“မင္းတို႔ညီမေလး လွပေဂး”
အိမ္+ျမစ္က်ဳိးအင္း။.....။“လက္သီးလိုခ်င္ ဒီမွာ နမ္းထား”

ဖိုးစိန္။.....။“အရင္ အပုိဒ္ေတြလို မင္းလိုခ်င္ရင္ ေပးလိုက္ပါ့မယ္ လို႔ ဆိုၾကေလကြာ”
အိမ္။......။“ဘာလို႔ဆိုရမွာလဲ ငါတို႔ကို မအ ဘူးမ်ားမွတ္ေနလား”
ျမစ္က်ဳိးအင္း။....။“မင္းလုပ္ခ်င္တိုင္းလုပ္လို႔ရေအာင္ ငါတို႔ကို မင္းရဲ႕ မဲပံုး မ်ားမွတ္ေနလား”
ဖိုးစိန္။.....။“ဒါက သံခ်ပ္ေလကြာ”
အိမ္+ျမစ္က်ဳိးအင္း။....။“ဘာမွ မခ်ပ္နဲ႔ ေတာ္ျပီ မဆိုေတာ့ဘူး”

ထိုအခ်ိန္တြင္ အေရွ႕က ကသြားေသာ မင္းသမီးေလးေကာင္းကင္ျပာ မကီကီ တို႔ႏွင့္အတူ မင္းသားေလး
လတ္လတ္ေဇာ္ ပါထြက္လာျပီး လူရႊင္ေတာ္ သံုးေယာက္ႏွင့္အတူပရိတ္သတ္ကို လက္အုပ္ခ်ီကာ ဂါရ၀ျပဳ
ႏႈတ္ဆက္လိုက္ၾကေတာ့သည္။

ဇာတ္စင္ေဘးတဖက္တခ်က္မွ ၾကက္ေသြးေရာင္ ကန္႔လန္႔ကာၾကီးမွာ တျဖည္းျဖည္းထြက္လာျပီး ပြဲခင္းတခုလံုး
မီးေရာင္တို႔ျဖင့္ လင္းထိန္သြားေလေတာ့သည္။

ဤတြင္ အျငိမ့္ခန္း တခန္းရပ္ပါျပီ။
က်န္းမာရႊင္လန္းအေမာအပန္းေျပပါေစ။

.........................................................................................................................................................

၀န္ခံခ်က္။...။ ဤအျငိမ့္ကို သူငယ္ခ်င္း အိမ္ တဂ္ ၍ ေရးေပးပါသည္။
ဤ အျငိမ့္ခန္းတြင္ပါ၀င္ေသာ အဖြင့္နတ္သီခ်င္းႏွင္ ေရငုပ္သေဘာၤ ပ်က္လံုးမွလြဲလ်င္ က်န္သည့္ သံခ်ပ္မ်ား
ပ်က္လံုးမ်ားႏွင့္ စာသားမ်ားအားလံုး မည္သည့္စာမ်က္နာေပၚတြင္မွ မရိွေသးေသာ ကိုယ္ပိုင္စာစုမ်ားျဖစ္ပါသည္။
ေခတ္ေပၚ အျငိမ့္ခန္းတို႔ရဲ႕ ထံုးစံအတိုင္း ရုန္႔ရင္းၾကမ္းတမ္းေသာ စကားလံုးမ်ားပါခဲ့ပါက ခြင့္လႊတ္ၾကပါရန္.....။

ဤဘေလာ့ဂါ အျငိမ့္တြင္ နာမည္အသံုးျပဳခြင့္ေပးခဲ့ေသာ....
မကီကီ
မေက&

အသံုးခ်ခံ

Posted by ျမစ္က်ဳိးအင္း | Posted in ေဆာင္းပါး | Posted on 3:17 PM

26